All Chapters of MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Chapter 51 - Chapter 60

Tatlong katok ang umalingawngaw sa lihim na silid.Tok. Tok. Tok.Napatigil ako habang mahigpit na hawak ni Adrian ang kamay ko.“May tao sa labas.”Bumulong si Ethan habang papalapit sa pinto.“Walang lalabas.”Mariing sabi ni Adrian, sabay harang sa amin.Tahimik kaming nakinig.Muling kumatok.Tok. Tok. Tok.“Baka si Leonardo.”Mahina kong sabi.Umiling si Gabriel.“Hindi siya kumakatok nang ganoon.”Napatingin ako sa kanya.“Paano mo alam?”Hindi siya sumagot, at lalo akong kinabahan sa katahimikang iyon sa harap naming lahat ngayon.Sa halip, lumapit siya sa pinto at tumingin sa maliit na monitor.May isang babaeng naka-puting damit, mahaba ang buhok at may silver bracelet.Nanlamig ako.“Isabella?”Napatingin siya sa monitor.“Hindi ako.”Agad hinila ni Adrian ang braso ko.“Manatili ka rito.”“Hindi.”“Kung may alam siya tungkol sa akin, gusto kong marinig.”Napatingin sa akin si Adrian.“Mira, hindi natin alam kung sino siya.”“Mas lalo akong hindi makakapayag na lagi na lang

Hindi ko maialis ang tingin ko kay Celeste.Katatapos ko lang makita ang ama kong akala ko ay nawala, at ngayon ay narito ang ina ni Adrian.Bumaba siya nang kalmado, pero bakas sa mukha niya ang pagod.“Mira.”Tawag niya habang nakatingin sa akin.Hindi ako sumagot.Sa tabi ko, tumayo si Adrian.“Ma, bakit ka nandito?”Huminto si Celeste ilang hakbang mula sa amin.“Dahil wala na kayong oras para tumakbo.”Napakunot ang noo ko.“Tumakbo saan?”Tumingin siya kay Rafael.“Malayo sa katotohanan.”Lumapit ako.“Alam mo ba kung bakit nawala ang papa ko?”Saglit siyang natahimik.“Oo.”Humigpit ang hawak ko sa litrato.“Bakit hindi mo sinabi sa amin?”“Dahil kung sinabi ko, baka hindi na kayo umabot dito.”Nanginginig ang boses ko.“Hindi sapat ang dahilan na iyan.”Lumapit si Adrian at hinawakan ang kamay ko.“Hayaan mo siyang magsalita.”Tumingin ako kay Celeste.“Sabihin mo lahat.”Huminga siya nang malalim.“Ang Project Mirror ay hindi ginawa para kontrolin ang buhay ninyo.”Umiling si

Hindi ako agad nakasagot sa sinabi ni Rafael.Parang biglang bumigat ang hangin sa loob ng silid. Nakatayo sa harapan ko si Marina, ang babaeng ilang taon kong hinintay at hinanap. Ngayon, nandito siya. Buhay. At may hawak siyang katotohanang maaaring magbago sa lahat ng alam ko.Lumapit si Adrian at marahang hinawakan ang kamay ko.“Hindi mo kailangang harapin ito mag-isa,” sabi niya.Mahigpit niyang pinisil ang kamay ko, habang diretso ang tingin niya sa akin.Huminga ako nang malalim.“Sabihin mo sa akin, Mama. Kahit gaano kasakit.”Tumango si Marina, pero napayuko siya.“Ang unang kasinungalingan na sinabi ko sa iyo ay tungkol sa pagkamatay ng iyong ama.”Nanigas ako.“Patay na si Papa?”Umiling siya.“Hindi, Mira. Buhay si Rafael.”Napalingon ako sa ama ko. Nakatayo siya hakbang mula sa amin, tahimik na nakatingin.“Pero sinabi mong pinrotektahan mo ako dahil hinahanap siya.”“Dahil totoo iyon,” sagot ni Marina. “Pero hindi iyon ang buong katotohanan.”Lumapit si Rafael. Mabigat

Nanatili akong nakatitig sa pinto.Kilala ko ang boses.Pero ayokong maniwala.“Marina, sino iyon?” tanong ni Adrian.Agad niyang inilapit ang sarili sa akin, habang ang isang kamay niya ay nakahawak sa braso ko.Namumutla si Marina.“Hindi ko alam kung paano siya nakarating dito.”Lumapit si Rafael sa pinto.“Huwag mong bubuksan.”Tumango si Adrian.“Mananatili tayo rito.”Muling kumatok ang nasa labas.“Mira, alam kong naririnig mo ako.”Napapikit ako.Kilala ko talaga ang boses.“Papa?”Napalingon sa akin si Rafael.“Hindi iyon ako.”Napatigil ako.Kung hindi si Rafael, sino?Biglang nagsalita ang boses mula sa labas.“Anak, huwag kang matakot.”Nanlamig ang batok ko.“Mama?”Napahawak si Marina sa bibig niya.“Hindi.”Mabilis siyang lumapit sa akin.“Huwag kang maniniwala.”Lumapit si Adrian sa pinto at marahang inilapit ang tainga.“May gumagamit ng recording.”Tumingin siya sa amin.“Hindi tao ang nasa labas.”Biglang namatay ang ilaw.Napahigpit ang hawak ko sa kamay niya.“Adr

Nanigas ako sa sinabi ng babae.“Si Adrian?”Napatingin ako sa kanya, pagkatapos ay kay Adrian. Hindi gumalaw ang mukha niya, pero nakita ko ang pagbabago sa kanyang mga mata.Galit.Pagkalito.At higit sa lahat, takot.Humakbang siya palapit sa akin.“Lumayo ka sa kanya.”Mahina ngunit mariin ang boses niya.Ngumiti ang babae.“Eksaktong sinabi rin iyan ng ama mo noon.”Napakunot ang noo ni Adrian.“Kilalanin mo muna ako bago mo gamitin ang pangalan ng ama ko.”Bahagyang natawa ang babae.“Hindi mo ako kilala dahil sinigurado nilang makalimutan mo ako.”Lumapit si Celeste.“Adrian, siya si—”“Alam ko,” putol ni Victor.Lumingon kami sa kanya.Tinitigan niya ang babae nang matagal.“Alam kong ikaw iyan.”Napahawak si Marina sa dibdib niya.“Hindi maaari.”Tumingin ang babae kay Marina.“Labing-walong taon kitang hinintay.”Nangingilid ang luha sa mga mata ni Marina.“Akala ko patay ka na.”“Ganoon din ang gusto nilang isipin ninyo.”Napalingon ako kay Adrian.“Sino siya?”Huminga nang