All Chapters of MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Chapter 31 - Chapter 40

Hindi ako gumalaw.Nakatitig lang ako sa bakanteng bahagi ng mesa kung saan nakalagay kanina ang dokumentong may pangalan ni Daniel.“Nawawala,” sabi ko.Napalingon ako kina Ethan, Daniel, at Vanessa.“Walang lalabas ng silid na ito.”Tumayo ako at isinara ang pinto.Napakunot-noo si Daniel. “Mira, baka may kumuha nito bago pa tayo nakapasok.”Umiling ako. “Hindi. Nakita ko mismo ang dokumento bago namatay ang ilaw.”Lumapit si Ethan sa mesa.“May isang paraan para malaman kung sino ang kumuha.”Tumingin ako sa kanya.“Paano?”Itinuro niya ang security camera.“May backup recording.”Mabilis na kinuha ni Daniel ang laptop.“Pero offline ang camera habang nawawala ang ilaw.”“Hindi lahat,” sagot ni Ethan.Nag-type siya nang mabilis.Ilang segundo ang lumipas bago lumitaw ang backup feed.Nakita namin ang conference room ilang segundo bago namatay ang ilaw.Nandoon kaming apat.Walang ibang tao.“Zoom,” sabi ko.Bahagyang lumapit si Ethan sa screen.Nakita namin ang kamay na gumalaw pap

Hindi ako makagalaw.Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi ni Adrian.May taong malapit sa pamilya niya.At maaaring ako ang susunod na makaalam ng katotohanan.“Adrian,” tawag ko.Bahagya siyang humarap sa akin.“Ano ang foundation na ito?”“Valdez Foundation.”“Anong ginagawa nito?”“Mga charity projects, investments, at ilang business partnerships.”Napakunot-noo ako.“Kasama ba ang kumpanya?”Umiling siya.“Hindi dapat.”Ibinaba ko ang larawan sa mesa.“Pero bakit may taong gumagamit ng logo nito?”Hindi agad sumagot si Adrian.Lumapit siya sa mesa at kinuha ang larawan.“Dahil may lumang project ang foundation na hindi ko na tinutukan.”“Anong project?”“Financial restructuring.”Napatingin ako sa kanya.“Financial?”Tumango siya.“May project kami noon na konektado sa ilang partner companies.”Huminga ako nang malalim.“Kasama ba ang department namin?”“Posible.”Napakunot-noo ako.“Hindi mo alam?”“Hindi ko na hawak ang lahat ng lumang records.”Bahagya akong napailing.

“Hindi ako ang Daniel na kilala mo.”Parang huminto ang mundo ko.Nakatitig ako sa kanya habang pilit kong inuunawa ang sinabi niya.“Anong ibig mong sabihin?”Bahagya siyang napaatras.“Hindi ko puwedeng sabihin dito.”Napakunot-noo ako.“Bakit?”“Dahil may nakikinig.”Agad akong napatingin sa paligid.Tahimik ang silid.Walang ibang tao.Lumapit si Ethan sa pinto at sinuri ang lock.“May camera.”Itinuro niya ang kisame.Nanlamig ako.“May nakakakita sa atin?”Tumango siya.“Posible.”Mabilis na hinanap ni Daniel ang isang lumang switch sa dingding.Pinatay niya ang ilaw.“Bakit mo ginawa iyon?” tanong ko.Bahagya siyang yumuko.“Mas madaling magsalita kapag hindi tayo madaling makita.”Umupo kami sa paligid ng mesa.Huminga nang malalim si Daniel.“Ang pangalan kong Daniel Reyes ay totoo.”Napakunot-noo ako.“Pero?”“Pero hindi ako ang taong unang nagtrabaho para sa kumpanya.”Napatigil ako.“May ibang Daniel?”Umiling siya.“Hindi.”Kinuha niya ang cellphone niya at ipinakita ang

Hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ni Vanessa.Isang babae. Mahabang buhok. Formal na damit. Silver bracelet.At ang pangalan na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ay Celeste Valdez.“Hindi puwedeng basta natin paniwalaan si Vanessa,” sabi ni Ethan. Napailing siya habang hawak ang tablet.“Tama,” sagot ni Daniel. “Pero hindi rin natin puwedeng balewalain ang sinabi niya.” Mahigpit niyang pinisil ang panga.Napatitig ako sa pintong sarado sa harap namin. Nasa loob kami ng lumang opisina, at pakiramdam ko ay bawat sulok nito ay may itinatagong sagot.Tumunog ang cellphone ko.Si Adrian.“Mira, nasaan ka?” tanong niya. Mabilis ang boses niya.“Nasa lumang foundation office pa rin ako.”Tumahimik siya sandali.“Kasama mo ba si Vanessa?”“Oo.”Napabuntong-hininga siya.“Makinig ka sa akin. Huwag mo muna siyang palabasin.”Tumaas ang kilay ko.“Bakit?”“Dahil may nakita akong file tungkol sa kanya.”Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.“Anong file?”“Hindi ko pa alam kung kumpleto. Per

Tatlong segundo akong hindi nakagalaw.Nasa kabilang bahagi ng pinto ang babaeng matagal nang pinaniniwalaang wala na sa buhay ni Adrian.Si Isabella.“Mira, manatili ka sa likod ko,” bulong ni Adrian. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.Umiling ako.“Hindi. Gusto kong marinig mismo ang sasabihin niya.” Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.Tumingin siya sa akin.“Hindi mo alam kung ano ang puwedeng mangyari.”“Alam ko. Pero ayokong patuloy kang magdesisyon para sa akin.” Tinitigan ko siya nang diretso.Napabuntong-hininga siya.“Okay.”Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.Nang tuluyang bumukas iyon, nakita ko ang isang babaeng nakatayo sa hallway.Mahaba ang itim niyang buhok. Nakasuot siya ng puting blazer at itim na pantalon. Kalmado ang mukha niya, pero matalim ang mga mata.At sa pulso niya ay naroon ang silver bracelet.Napahigpit ang dibdib ko.“Isabella,” sabi ni Adrian. Nanatiling seryoso ang mukha niya.Ngumiti siya nang bahagya.“Matagal na, Adrian.” Marahan siyang tu