Is It Too Late My Love? のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Parang wala ng pakiramdam si Elena sa paligid kahit alam niyang nasa kalsada siya. Tahimik ang daanan dahil wala masiyadong dumaraan na sasakayan.Ang tanging naririnig niya ay ang sariling hikbi at walang tigil na pagpatak ng luha. Hanggang sa may itim na kotse ang tumigil mula sa likuran niya, naghintay ang taong nasa loob na tumabi si Elena pero parang wala itong nakikita kahit kitang-kita dahil sa ilaw na mula sa kotse.Hanggang sa binusinahan siya ng sunod-sunod pero parang bingi si Elena, bumukas ang pinto at bumaba ang isang lalaki.Matangkad ito, malapad ang balikat at nakasuot ng pang-opisina. Malamig ang ekspresyon nito habang papalapit sa kanya.“Magpapakamatay ka ba?” asar na tanong niya.Hindi sumagot si Elena at hindi niya magawang tumingin sa lalaki.nSa halip, muli siyang napalingon sa direksyon kung saan naroon ang asawa niya na umasa siyang susundan siya nito at magpapaliwanag.Natigilan ang lalaki ng makita ang mukha ni Elena na luhaan at napalingon rin siya sa dire

Tahimik na nakaupo si Elena sa sofa habang yakap niya si Lucas, nakatingin lang si Mila dahil gusto niyang hayaan mo na si Elena. Ayaw niyang pilitin itong magkuwento.“Kumain ka na ba?” Basag ni Mila sa pananahimik ni Elena.Nakatulog na rin si Lucas habang karga ni Elena. Muling nagbalik sa isip ni Elena ang nakita at nagsisikip na naman ang dibdib niya at nagbagsakan ang luha. Dito na lumapit si Mila at niyakap siya.“Sige lang umiyak ka ilabas mo.” Naiiyak na rin na sabi ni Mila dahil nasasaktan rin siya sa nakikita sa kaibigan.“Ang s-sakit-sakit…” dito na lumabas ang boses ni Elena kasabay ng pagyugyog ng balikat niya. “Nandito ako Elena, alam kong makakayanan mo ‘yan.” Nagpupunas ng luhang sabi ni Mila.“Ano’ng gagawin ko Mila, hindi ko kaya… hindi ko matangggap…” sabi niya na walang tigil sa pagpatak ang luha pati ang anak niya ay natutuluan ng luha pero mahimbing pa rin ang tulog.“Akina muna si Lucas ililipat ko siya.” Kinuha ni Mila si Lucas ng dahan-dahan at dinala sa hig

Alas otso ng gabi nang marinig ni Elena ang tunog ng sasakyang huminto sa labas ng kanilang bahay. Napalingon siya sa bintana. Saglit na tumigil ang kanyang paghinga.Ilang araw niyang hinihintay na umuwi si Lance at nang makita niya ang pamilyar na sasakayan ay ganun nalang ang tuwa niya. Matapos ang pag-uusap nila ni Mila ay nagdesisyon siya na bigyan ng pagkakataon ang asawa at humingi ng tawad dahil para sa anak nila at ayaw niyang hindi buo ang pamilya niya.Maayos siya ngayon hindi tulad noon, hindi man siya naka-make up ay nakabistida siya na bumagay sa kanya. Maganda nga ngunit bakas sa mukha at mata ni Elena ang matinding paghihirap dahil sa panlalalim ng mga mata.Agad niyang ibinaba ang hawak na damit ni Lucas. Excited na binuksan ang pintuan para salubungin ang asawa.Habang nasa sahig ang ilang laruan ng anak niya. Mahimbing na natutulog ang bata sa maliit nilang kwarto matapos niya itong patulugin kanina.Mabilis na inayos ni Elena ang buhok niya gamit ang mga daliri at

Pagkasara ni Sandra ng pinto ng condominium unit ay agad niyang inihagis ang handbag sa sofa.“Damn it!”Mabilis siyang naglakad patungo sa maliit na bar counter at kumuha ng bottled water mula sa mini refrigerator. Binuksan niya iyon at sunod-sunod na uminom, ngunit hindi pa rin nawala ang inis na kanina pa kumukulo ang dibdib niya sa galit.Tatlong araw na ang nakalipas pero hindi pa rin pumipirma si Elena. Pati kay Lance ay nagagalit na siya dahil hindi nito magawan ng paraan na matapos ng pirmahan ang divorce paper.Hindi niya maintindihan kung ano pa ba ang hinihintay ng babaeng iyon. Malinaw naman ang sinabi ni Lance. Hindi na nito mahal si Elena.Siya ang mahal nito at siya lang mamahalin ni Lance. Pero bakit ayaw pa ring bumitaw? Ganun ba siya katanga?“Ang tibay talaga ng mukha niya.”Mariing inilapag ni Sandra ang bote sa ibabaw ng counter. Naalala niya kung paano lumuhod si Elena sa harap ni Lance noong gabing dinala nila ang divorce papers.Kung siya lamang ang masusunod,

Kinabukasan maagang nagising si Elena. Hindi dahil nakatulog siya nang maayos. Sa katunayan ‘ay halos hindi siya nakatulog.Ilang beses siyang napapikit ngunit mayamaya ay nagigising din. Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ni Lance. Hindi na kita mahal, pirmahan mo na.Pati ang sinabi ng ina nito.nKung ayaw na niyang manatili, pareho lang kayong mahihirapan.Sa bawat pagmulat niya, parang may mabigat na nakadagan sa dibdib niya. Pero ngayong umaga, wala nang luha. Parang naubos na lahat kagabi dahil iniiyak na niya lahat.Tahimik siyang bumangon at tiningnan si Lucas na mahimbing na natutulog sa tabi niya. Nakabuka nang bahagya ang bibig ng anak habang yakap ang maliit na unan.Napangiti si Elena. Marahan niyang inayos ang buhok nito.“Good morning, baby.” mahinang bigkas niya hindi naman nagising si Lucas.Hinalikan niya ito sa noo.“Simula ngayon, tayo na lang muna.”nl Doon bahagyang nangilid ang luha sa mga mata niya dahil sa sinabi niyaPero mabilis niya iyong pinun