ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

โม่ฉางมองนางอยู่นาน ก่อนถาม“คุณหนูต้องการกี่คน”“ตอนนี้ไม่ต้องมาก”เว่ยจิ่นซูตอบทันที“สี่คนก็พอ”“สองคนมีฝีมือด้านการต่อสู้”“หนึ่งคนถนัดสืบข่าว”“อีกหนึ่งคน...”นางหยุดเล็กน้อย“หากมีคนที่ถนัดเรื่องบัญชี การติดตามเส้นทางเงิน หรือการตรวจสอบกิจการลับ ๆ จะยิ่งดี”คำขอนี้ทำให้โม่ฉางเลิกคิ้ว“คุณหนูคิดตรวจสอบผู้ใด”เว่ยจิ่นซูยิ้ม“ตอนนี้ยังไม่มีเจ้าค่ะ”แน่นอนว่านางโกหก มีอยู่คนหนึ่งแล้ว และนางก็รู้ดีด้วยว่าในอนาคตเขาจะซ่อนอะไรเอาไว้บ้าง แต่เรื่องเจียงจื่อเหยียนยังไม่ควรเปิดเผยเร็วเกินไปโม่ฉางเองก็ไม่ได้ซักถามต่อ“ได้! ข้าจะเลือกคนให้”เว่ยจิ่นซูผ่อนลมหายใจ“ขอบคุณท่านลุง”“ไม่ต้องขอบคุณ”โม่ฉางส่ายหน้า“ก่อนท่านแม่ทัพตาย เขาฝากคุณหนูไว้กับพวกเรา”คำว่า พวกเรา ทำให้เว่ยจิ่นซูชะงักโม่ฉางพูดต่อ“คนเก่าของท่านแม่ทัพยังมีอีกมาก ถึงยามนี้พวกเราหลายคนจะปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพที่อยู่ภายใต้การบัญชาของคุณชายใหญ่เผย แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะลืมว่าใครคือบุตรีของแม่ทัพเว่ย”ดวงตาของเว่ยจิ่นซูร้อนขึ้น ชาติก่อนนางไม่รู้เลย ไม่รู้ว่าตนเองยังมีคนอยู่เบื้องหลังมากมายถึงเพียงนี้ เพราะนางไม่เคยหันกลับ

คำตอบนั้นทำให้เผยหานโจวนิ่งงันไปเว่ยจิ่นซูเห็นแล้วก็ยิ้มออกมา“ท่านบอกเองไม่ใช่หรือว่าเรื่องของข้าควรให้ข้าตัดสินใจเอง”เผยหานโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย“ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้น”“แต่ข้าพูดกับท่านไปแล้ว”“...”เว่ยจิ่นซูอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาดการได้เห็นเผยหานโจวพูดไม่ออกก็น่าสนุกไม่น้อย ติงเซียงรีบเปิดม่านรถม้า“คุณหนู กลับจวนกันเถิดเจ้าค่ะ”“อืม”เว่ยจิ่นซูกำลังจะขึ้นรถแต่พอก้าวไปได้เพียงก้าว เสียงเผยหานโจวก็ดังขึ้น“เดี๋ยวก่อน”นางหันกลับมา“มีอะไรอีกหรือเจ้าคะ”สายตาของเขาตกลงบนข้อมือของนางอีกครั้งรอยแดงจากการถูกเจียงจื่อเหยียนจับยังปรากฏอยู่จาง ๆ สีหน้าของเผยหานโจวพลันเย็นลง“กลับไปทายาด้วย”เว่ยจิ่นซูก้มมองที่ข้อมือของตนเองแล้วยิ้มออกมา รอยแค่นี้แทบไม่นับเป็นบาดแผลนางจึงตอบอย่างไม่ใส่ใจ“ไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ”“ทายา!”เขาพูดซ้ำเว่ยจิ่นซูเงยหน้าขึ้นมอง แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา“ท่านพี่หานโจว”เผยหานโจวมองนาง“ท่านกำลังเป็นห่วงข้าหรือเจ้าคะ”เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่สำหรับคนที่รู้จักเขามาสองชาติ... แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เว่ยจิ่นซูยิ้มกว้างขึ้น เผยหานโจวกลับเย็นชาลงในทันที“เจ้ายัง

คำพูดของเว่ยจิ่นซูทำให้หลี่เทียนฮ่าวนิ่งงันไป แม้แต่ติงเซียงยังเกือบหลุดหัวเราะ เว่ยจิ่นซูจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ถ้าหม่อมฉันปล่อยมือเพียงเพราะกลัวคนหัวเราะ แล้วสุดท้ายไปแต่งงานกับคนที่ไม่เหมาะสมกับตนเอง”“ถึงตอนนั้นคนที่ต้องใช้ชีวิตบนความผิดพลาดก็คือหม่อมฉัน คนที่หัวเราะอยู่ข้างนอกไม่ได้มารับผิดชอบชีวิตให้หม่อมฉันเสียหน่อย”หลี่เทียนฮ่าวมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เว่ยจิ่นซูในความทรงจำของเขาไม่ใช่สตรีที่พูดเช่นนี้นางรักหน้าตา นางหยิ่งในศักดิ์ศรี และให้ความสำคัญกับสายตาของผู้คนอย่างยิ่งแต่สตรีตรงหน้า... กลับเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน เขาจึงถาม“แล้วเจ้าคิดว่าเผยหานโจวเหมาะกับเจ้าหรือ”เว่ยจิ่นซูตอบโดยไม่ลังเล“อย่างน้อยหม่อมฉันก็รู้จักเขาดี”คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่กลับปิดทางทุกอย่างที่หลี่เทียนฮ่าวคิดจะพูดต่อนางรู้จักเผยหานโจวมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดเถียงได้หลี่เทียนฮ่าวจ้องนางอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มขึ้นมาใหม่“ไม่เป็นไร ในเมื่อสัญญาหมั้นยังอยู่ ข้าย่อมไม่บีบบังคับเจ้า แต่หากวันหนึ่งเจ้ากับเผยหานโจวยกเลิกการหมั้นหมายจริง ๆ ...”เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย“จงจำเอาไ

ภายในจู๋อิ่งเซวียนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไผ่เสียดสีกันอยู่ด้านนอกบรรยากาศภายในเรือนพักของเผยหานโจวยามนี้อึมครึมเสียจนบรรดาบ่าวรับใช้ต่างพากันก้มหน้าก้มตา ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังเกินความจำเป็นคนที่รับใช้ข้างกายคุณชายใหญ่มาหลายปีย่อมมีความสามารถในการสังเกตสีหน้าคนเป็นอย่างดีดังนั้นทันทีที่เผยหานโจวโบกมือ บรรดาบ่าวและสาวใช้ภายในห้องหนังสือก็พร้อมใจกันถอยออกไปอย่างรวดเร็วประตูห้องหนังสือปิดลงโดยมีเผยหานโจวนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือเพียงลำพัง บนโต๊ะมีม้วนรายงานจากราชสำนัก รายชื่อขุนนางหลายฝ่าย ตลอดจนข่าวที่สายลับส่งกลับมาจากนอกเมืองวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดแต่ยามนี้สายตาของชายหนุ่มกลับหยุดอยู่บนตัวอักษรบรรทัดเดิมมาเนิ่นนาน อ่านไม่เข้าไปในหัวแม้แต่คำเดียว แผนการที่เขาวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบมาหลายเดือนกำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงและต้นเหตุของความเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ใช่ฝ่ายตรงข้ามในราชสำนักไม่ใช่โซ่วอ๋องไม่ใช่ฉู่ไทเฮาไม่ใช่ราชครูฉินแต่เป็นเว่ยจิ่นซู เดิมทีเขาคิดว่าการถอนหมั้นจะเป็นเรื่องง่าย เว่ยจิ่นซูหยิ่งในศักดิ์ศรีมาตั้งแต่เด็ก นางรักหน้าตา ไม่ชอบให้ผู้ใดดูแคลน ยิ่งไม่มีทางยอมลดตัวลงเห

เผยหานโจวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน เสี่ยวเฮยลุกขึ้นเดินมาหา ก่อนนั่งลงข้างกายเจ้าของแล้วเงยหน้ามองเผยหานโจวก้มมองมัน“เจ้ายังจะมองอะไร”เสี่ยวเฮยสะบัดหาง“...”“เจ้าช่างเห็นแก่กินยิ่งนัก”เสี่ยวเฮยหาว จากนั้นก็เดินกลับไปนอนที่เดิมอย่างไม่สนใจเขา เผยหานโจวหลับตาลงครู่หนึ่ง เขากลับไปนั่งหน้าโต๊ะหนังสืออีกครั้ง ม้วนรายงานฉบับเดิมยังคงวางอยู่ตรงหน้า แต่ครั้งนี้ยิ่งอ่านไม่รู้เรื่องกว่าเดิมสายตาของเขากลับไปหยุดที่ชามน้ำแกงบำรุง น่าจะยังอุ่นอยู่ เผยหานโจวมองมันอยู่นาน ก่อนยกขึ้นดื่มจนหมดชามเมื่อวางชามลง ภายในหัวกลับเต็มไปด้วยคำพูดของเว่ยจิ่นซูซ้ำไปซ้ำมาข้าไม่ได้ขอให้ท่านละทิ้งสิ่งที่ต้องทำเพื่อข้า อย่าผลักไสข้าออกไป เรื่องของข้าคือการแต่งงานกับท่านเผยหานโจวยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว เขาเคยรับมือขุนนางเจ้าเล่ห์ในราชสำนัก เคยวางหมากล่วงหน้าหลายสิบก้าว แม้แต่ความเคลื่อนไหวของโซ่วอ๋อง เขาก็ยังพอคาดเดาได้ แต่กลับคาดเดาเว่ยจิ่นซูในยามนี้ไม่ได้เลยที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ... คำพูดของนางทำให้เขาเริ่มย้อนถามตนเองว่า หากนางไม่สามารถหลีกหนีจากความขัดแย้งเหล่านี้ได้จริง ๆหากต่อให้ถอนหมั้นแล้ว โซ่วอ๋อง เจี