All Chapters of ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น: Chapter 51 - Chapter 60

ภายในจวนโซ่วอ๋อง เสียงถ้วยชากระแทกโต๊ะดังขึ้น“ตระกูลเกา!”น้ำเสียงของหลี่เทียนฮ่าวยังคงเรียบ ทว่าสายตากลับเย็นลงอย่างชัดเจน ที่ปรึกษาซึ่งนั่งอยู่ด้านล่างก้มศีรษะ“พ่ะย่ะค่ะ จวนตระกูลเกาส่งแม่สื่อไปเมื่อสองวันก่อน ทางราชครูฉินตอบรับแล้ว”“เร็วถึงเพียงนี้เชียว”“ดูเหมือนคุณชายใหญ่เกาจะมีใจให้คุณหนูใหญ่ฉินมาระยะหนึ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ดำเนินการอย่างเป็นทางการ”หลี่เทียนฮ่าวหัวเราะเบา ๆ“ไม่ได้ดำเนินการอย่างเป็นทางการ แต่กลับเลือกเวลานี้พอดี”ไม่มีผู้ใดตอบ เพราะทุกคนต่างมองออกว่าเรื่องนี้ช่างบังเอิญเกินไปจริง ๆ หลี่เทียนฮ่าวเอนกายพิงพนักเก้าอี้“ผู้ใดเป็นคนชักนำ”ที่ปรึกษานิ่งไปเล็กน้อย“ยังสืบไม่แน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปสืบให้ชัด”“พ่ะย่ะค่ะ”หลี่เทียนฮ่าวยกถ้วยชาขึ้น แต่ยังไม่ทันจิบก็วางลงอีกครั้ง“ตระกูลเกาไม่ได้เคลื่อนไหวมานาน อยู่ดี ๆ กลับรีบสู่ขอฉินเยียนโหรวในช่วงนี้”มุมปากของเขายกขึ้นบาง ๆ“ข้าไม่เชื่อว่าไม่มีผู้ใดกระตุ้นอยู่เบื้องหลัง”แน่นอนว่าคนที่กระตุ้นอยู่เบื้องหลังยามนี้กำลังนั่งกินขนมอยู่ในจู๋อิ่งเซวียนอย่างสบายใจ เว่ยจิ่นซูหยิบขนมเกาลัดชิ้นหนึ

หลัวชิงอวิ๋นยิ้มเย็น“กำจัดคนทิ้งอย่างไม่เหลือเยื่อใย ไม่ใช่วิธีของคุณหนูใหญ่เว่ยหรอกหรือ”ความเกลียดชังในดวงตาเวินหลันยิ่งเข้มข้นขึ้น“นางแต่งกับเผยหานโจวไปแล้ว ยังจะไม่ยอมปล่อยพวกเราอีกหรือ”“เพราะยามนี้นางมีเผยหานโจวหนุนหลังอย่างไรเล่า”หลัวชิงอวิ๋นกล่าว“เจ้าไม่มีผู้ใดปกป้อง ส่วนจื่อเหยียนกำลังจะเอาตัวเองไม่รอด นางอยากเหยียบพวกเจ้าลงไปยามใดก็ย่อมได้”เวินหลันยกมือกุมหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว“แต่ลูกของข้าไม่เกี่ยวข้องด้วย”“เจ้าคิดเช่นนั้น แล้วผู้อื่นจะคิดเช่นเจ้าอย่างนั้นหรือ”เวินหลันหน้าซีด หลัวชิงอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รู้ว่าคำพูดของตนได้ผลแล้ว“หลันเอ๋อร์ เจ้าในยามนี้ไม่ได้มีเพียงชีวิตของตนเอง”นางวางมือลงบนหลังมือเวินหลัน“เจ้ายังมีเด็กอีกคน”“เจ้าต้องหาทางรอดให้เขา”เวินหลันหลุบตา“ข้าจะทำอะไรได้”น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความขมขื่น“บ้านเดิมยังไม่ต้องการข้า จวนจิ้งอันโหวก็กลับไม่ได้ จื่อเหยียนเองยังถูกคุมตัวแถมยังมีแนวโน้มว่าจะมีจุดจบที่ไม่ดีนัก”นางหัวเราะอย่างเย้ยหยันตนเอง“ด้วยชื่อเสียงของข้าในยามนี้ จะมีบุรุษใดยอมรับสตรีที่เคยเป็นอนุของผู้อื่น ทั้งยังมีเด็กอยู่ในท้อง”“มีสิ!”คำต

เว่ยจิ่นซูมองสีหน้าพึงพอใจที่ปิดไม่มิดของเขาแล้วอดหัวเราะไม่ได้“ท่านพี่”“หืม”“ท่านชอบให้ข้าหึงหรือ”เผยหานโจวไม่ตอบ แต่เขากลับดึงนางเข้ามาใกล้กว่าเดิม เพียงเท่านี้ก็ถือว่าเป็นคำตอบแล้ว เว่ยจิ่นซูหัวเราะ ก่อนยกมือขึ้นแตะอกเขา“เช่นนั้นท่านจำเอาไว้ให้ดี พรุ่งนี้ไม่ว่าผู้ใดยื่นสุราให้ก็ห้ามดื่ม อาหารแปลกหน้าห้ามแตะ แล้วก็ห้ามเดินไปไหนตามลำพัง”“เจ้ากำลังสั่งข้าหรือ”“เจ้าค่ะ”“หากข้าไม่ฟัง”นางยิ้มหวาน“ข้าจะพกดาบไปด้วย”เผยหานโจวหลุดหัวเราะออกมาในที่สุดคืนนั้น บรรยากาศภายในห้องกลับแตกต่างจากทุกวันอย่างเห็นได้ชัด บางทีอาจเพราะบทสนทนาเมื่อครู่หรือบางทีอาจเพราะทั้งสองต่างเพิ่งค้นพบว่า ความหวงแหนที่มีต่ออีกฝ่ายนั้นมากกว่าที่ตนเองเคยยอมรับเผยหานโจวโอบนางเอาไว้แน่นกว่าทุกครั้ง รอยจุมพิตที่ประทับลงมาก็หนักแน่นกว่าปกติ ราวกับคำพูดที่ว่า ข้าหวงท่าน ของนางยังคงวนเวียนอยู่ในใจเขาไม่ยอมจางหายเว่ยจิ่นซูเองกลับไม่คิดหลบเลี่ยง ตรงกันข้าม นางยกแขนโอบรอบคอเขา ก่อนเงยหน้าขึ้นรับความใกล้ชิดนั้นอย่างตรงไปตรงมา ท่าทีตอบรับของนางทำให้เผยหานโจวชะงักไปเล็กน้อย“เหตุใดวันนี้เจ้าจึงมีความกล้าขึ้นมากถึงขนา

แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น อาการของเวินหลันหนักกว่าที่ทุกคนคิด นางเสียเลือดมากจากการแท้ง และแม้หมอจะพยายามช่วยอย่างเต็มที่ สุดท้ายก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเอาไว้ได้ก่อนฟ้ามืด ข่าวการเสียชีวิตของนางก็แพร่ไปทั่วจวนหลัว หลัวชิงอวิ๋นแทบทรุดลงกับพื้น“ตาย...แล้วหรือ”สาวใช้พยักหน้าทั้งน้ำตา“เจ้าค่ะ”“แล้วเด็ก...”สาวใช้ไม่กล้าตอบ ยังจะมีเด็กที่ใดอีก มารดาสิ้นใจ เด็กในครรภ์ย่อมจากไปก่อนแล้ว หลัวชิงอวิ๋นรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่าง เพราะนางรู้ดีว่าเด็กคนนั้นคืออะไรเจียงจื่อเหยียนถูกควบคุมตัว จวนจิ้งอันโหวกำลังเผชิญคดีใหญ่เวินหลันตั้งครรภ์สายเลือดของเจียงจื่อเหยียนอยู่ เด็กในท้องจึงอาจเป็นสายเลือดเพียงสายเดียวที่หลงเหลือของเขาแต่ตอนนี้... ไม่มีแล้ว และคนที่พาเวินหลันเข้ามาในจวนหลัวก็คือนาง คนที่จัดหายาก็คือนาง คนที่เตรียมห้องก็คือนาง คนที่จงใจพาคนจำนวนมากมาเปิดประตูต่อหน้าต่อตาก็คือนาง!ยิ่งคิด ใบหน้าของหลัวชิงอวิ๋นยิ่งซีด เพราะวันนี้นางไม่ได้เพียงทำให้โซ่วอ๋องเสียหน้า แต่ยังทำให้สตรีตระกูลเวินเสียชีวิตในจวนหลัว ทำให้เด็กในครรภ์ของเวินหลันจากไป และทำให้เรื่องอื้อฉาวที่ไม่ควรถูกเปิดเผย กลายเป็น

หลี่เทียนฮ่าวไม่เคยคิดว่าเรื่องจะลุกลามมาถึงขั้นนี้ เมื่อได้รับพระราชโองการ เขารีบเข้าวังทันที“เสด็จพี่! ข้าถูกใส่ร้าย!”เขาคุกเข่าลง“เรื่องเสบียงข้าสามารถอธิบายได้ ส่วนเรื่องเวินหลันยิ่งเป็นเรื่องไร้สาระ วันนั้นข้าถูกผู้อื่นวางแผนเล่นงาน”หลี่เทียนอวี่ฮ่องเต้โยนสมุดบัญชีลงตรงหน้า“แล้วนี่เล่า!”หลี่เทียนฮ่าวก้มลงมอง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป หลักฐานบางส่วน... เป็นของจริง เขาเคยยักยอกเสบียงจริง เพียงแต่จำนวนไม่มากถึงเพียงนี้!“เสด็จพี่ ตัวเลขเหล่านี้มีคนแก้ไข”“หมายความว่าส่วนหนึ่งเป็นเรื่องจริง”หลี่เทียนฮ่าวชะงัก เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็รู้ว่าตนเองพูดผิดไปแล้ว“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”แต่สายเกินไปแล้ว เพราะเมื่อประตูบานหนึ่งถูกเปิดออก คนที่รออยู่ด้านนอกก็พร้อมจะผลักมันให้กว้างขึ้นคังอ๋องเป็นคนแรกที่ถวายหลักฐานเพิ่มเติม จากนั้นขุนนางอีกหลายคนก็ทยอยถวายฎีกามีทั้งเรื่องยักยอกเสบียง ซื้อขายตำแหน่ง รับสินบน แทรกแซงการแต่งตั้งขุนนาง ติดต่อแม่ทัพบางคนอย่างลับ ๆ หลักฐานบางอย่างเป็นของจริง บางอย่างถูกขยายความ และบางอย่าง... แม้แต่หลี่เทียนฮ่าวเองยังไม่เคยเห็นมาก่อน“ใส่ร้าย!”เขาตะโกนจน