ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น

ณ.เรือนร้างอันห่างไกลผู้คนของจวนจิ้งอันโหวตระกูลเจียง เว่ยจิ่นซูนอนสิ้นไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียงไม้เก่าคร่ำคร่า ยามนี้ร่างกายของนางไร้ความรู้สึกไปนานแล้ว ทำได้แค่เพียงรอวันที่จะสิ้นใจเพียงเท่านั้นเสียงประตูไม้ค่อยๆ เปิดออก ผู้ที่เดินเข้ามาคือเจียงจื่อเหยียนผู้เป็นสามีของนาง สตรีที่เดินเคียงข้างกายของเขาคือเวินหลัน อนุโฉมงามที่เจียงจื่อเหยียนโปรดปรานมากที่สุด“ยังไม่ตายอีกหรือ ทั้งที่ไม่ได้กินน้ำและอาหารมาหลายวันแล้ว ถูกวางยาสลายกำลังแถมยังถูกตัดเส้นเอ็นมือและเท้าไปหมดแล้ว ข้ายังหลงคิดว่านางจะตายไปแล้วเสียอีก”เสียงของเวินหลันเต็มไปด้วยความรังเกียจ สายตาของนางยามที่จ้องมองเว่ยจิ่นซูเต็มไปด้วยความริษยาและความเกลียดชัง หากไม่มีเว่ยจิ่นซูยามนี้คนที่จะได้ครอบครองตำแหน่งฮูหยินผู้เป็นภรรยาเอกของเจียงจื่อเหยียนก็ควรจะเป็นนาง แต่เพราะเว่ยจิ่นซูผู้นี้จึงทำให้นางต้องลดตัวลงมากลายเป็นอนุของเจียงจื่อเหยียนเช่นนี้“จิ่นซู ข้านับถือความอดทนของเจ้าจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ข้ารอให้เจ้าตายเองไม่ไหวแล้ว ยามนี้ท่านผู้สำเร็จราชการกำลังจะมาเคารพศพเจ้า หากเขาพบว่าไม่มีศพของเจ้าอยู่ในโลงคงได้เกิดเรื่องใหญ่เป็นแน

สุนัขป่าตัวหนึ่งค่อย ๆ เข้าใกล้ศพของนางมากขึ้น มันก้มหน้าลงสูดกลิ่นบริเวณชายเสื่อ เว่ยจิ่นซูรู้สึกจุกขึ้นมาในอก ทั้งขมขื่นทั้งน่าเวทนา น้ำตาของดวงวิญญาณค่อย ๆ ไหลรินลงมา“ข้าตายถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะไม่ปล่อยให้เหลือศพดี ๆ อีกหรือ...”ทันใดนั้นเสียงคำรามแผ่วต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ฝูงสุนัขป่าทั้งหมดชะงักพร้อมกัน เว่ยจิ่นซูหันไปมอง เงาดำขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากแนวไม้ด้วยความรวดเร็วสัตว์ตัวนั้นคือเสือดำขนาดใหญ่ มันกระโจนเข้าไปชนสุนัขป่าตัวหนึ่งจนกลิ้งกระเด็น กรงเล็บคมตวัดออก เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันที ฝูงสุนัขป่าที่เหลือแยกเขี้ยวข่มขู่ แต่เสือดำตัวใหญ่กลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย มันยืนขวางอยู่เบื้องหน้าศพของเว่ยจิ่นซูลำตัวกำยำ ขนดำสนิทเป็นมัน ดวงตาสีอำพันส่องประกายในความมืดจากนั้นก็กระโจนเข้าหาฝูงสัตว์อีกครั้งเว่ยจิ่นซูเบิกตากว้าง หัวใจที่ไม่มีวันเต้นได้อีกแล้วเหมือนกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสือดำตัวนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก ทั้งกัด ทั้งตะปบ ฝูงสุนัขป่าหลายตัวถูกขับไล่จนถอยหนียิ่งเว่ยจิ่นซูมองมากเท่าใด ความรู้สึกคุ้นเคยก็ยิ่งเพิ่มขึ้น จนกระทั่งแสงจันทร์ลอดผ่านกิ่งไม้ตกกระทบร่างของมันอย่างช

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเผยที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง เมื่อได้ยินเรื่องที่เผยหานโจวต้องการแต่งงานกับร่างไร้ลมหายใจของเว่ยจิ่นซู นางไม่ได้คัดค้านแต่กลับร้องไห้ออกมาแล้วพูดเพียงว่า“แต่งเถิด... เดิมทีซูเอ๋อร์ก็ควรเป็นหลานสะใภ้ของข้า”ดังนั้นงานแต่งงานที่แปลกประหลาดที่สุดในเมืองหลวงจึงเกิดขึ้นไม่มีเสียงหัวเราะไม่มีเจ้าสาวเดินออกมาจากเกี้ยวมีเพียงร่างไร้วิญญาณของเว่ยจิ่นซูที่ถูกแต่งกายด้วยชุดเจ้าสาวสีแดง เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนเป็นของที่ฮูหยินผู้เฒ่าเคยเตรียมเอาไว้ให้นางเมื่อหลายปีก่อนดวงวิญญาณของเว่ยจิ่นซูยืนมองร่างของตนเอง สีแดงสดของชุดแต่งงานทำให้นางเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือชุดที่นางควรได้ใส่ตั้งแต่หลายปีก่อนในงานแต่งงานกับเผยหานโจวตอนที่นางแต่งเข้าจวนจิ้งอันโหวนางไม่ยอมนำติดตัวไปด้วย ไม่คิดจะเหลือบมองเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ยามนี้นางกลับได้สวมใส่เมื่อไม่มีลมหายใจแล้วเผยหานโจวอยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเช่นกัน เขายืนอยู่ข้างร่างของนาง ทำพิธีทุกขั้นตอนด้วยตนเอง หลังจากพิธีเสร็จสิ้น เขาจึงประกาศต่อหน้าคนทั้งตระกูลว่า“ตั้งแต่นี้ไป เว่ยจิ่นซูคือภรรยาเอกของข้า เป็นนายหญิงของจวนตระกูลเผย ชั่วชี

เผยหานโจวไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงถามเสียงเย็นถามบ่าวรับใช้ที่ติดตามมา“เขาเป็นอย่างไรบ้าง”บ่าวด้านหลังรีบตอบ“สำลักน้ำไปบ้างขอรับ แต่ยังมีสติอยู่ ส่งคนไปตามท่านหมอมาแล้วขอรับ”“อืม”เผยหานโจวตอบเท่านั้น แล้วอุ้มเว่ยจิ่นซูเดินต่อ โดยไม่ใส่ใจความเป็นความตายของเจียงจื่อเหยียนเลยแม้แต่น้อย เว่ยจิ่นซูไม่ได้รู้สึกประหลาดใจต่อท่าทีของเขา คนผู้นี้ที่นางรู้จักโหดเหี้ยมแม้แต่กับตนเองแล้วยังจะเผื่อใจไปห่วงใยผู้อื่นได้อย่างไร แค่เขาห่วงใยนางถึงขั้นนี้ก็นับว่ารู้สึกดีต่อนางมากแล้ว...ไม่นานนักเผยหานโจวก็มาถึงเรือนของนาง ทันทีที่สาวใช้เห็นสภาพของคุณหนูตนเองก็แตกตื่นกันไปหมด“คุณหนู!”“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!”“รีบเตรียมน้ำร้อน!”“เอาผ้าสะอาดมา!”เผยหานโจวเดินตรงไปยังเตียง ก่อนวางร่างของนางลงอย่างระมัดระวัง...ระมัดระวังเสียจนเว่ยจิ่นซูแทบอยากลืมตาขึ้นมาดูให้แน่ใจว่าคนผู้นี้คือเผยหานโจวจริงหรือไม่ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียง มือหนึ่งของเขายังคงจับข้อมือของนางเอาไว้“จิ่นซู”เขาเรียกอีกครั้ง เสียงต่ำแหบพร่ากว่าปกติ“ท่านหมอกำลังมา เจ้าจะต้องไม่เป็นอันใดนะ”เว่ยจิ่นซูได้ยินแล้วก็พยายามควบคุมใบหน้า

เว่ยจิ่นซูยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้เผยหานโจวอ่านไม่ออก“ท่านพี่หานโจว”น้ำเสียงของนางทำให้เขานิ่งงันไปเล็กน้อย ตั้งแต่เขาพูดเรื่องถอนหมั้น นางยังไม่เคยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้อีกเลย“ข้ามีคำถามหนึ่งอยากจะถามท่านเจ้าค่ะ”“เจ้าถามมาเถิด”“หากไม่ถอนหมั้นกับข้า ท่านจะฆ่าข้าหรือไม่”เผยหานโจวขมวดคิ้วทันที“เจ้าพูดอะไร”“ตอบมาก็พอ”สีหน้าของเขาเย็นลง“ไม่มีวัน”เว่ยจิ่นซูพยักหน้า“จะคิดเอาทรัพย์สินของข้าหรือไม่”“ไม่”“จะยอมให้อนุหรือสตรีอื่นทำร้ายข้าหรือไม่”คราวนี้เผยหานโจวมองนางด้วยความประหลาดใจมากกว่าเดิม“ข้าจะไม่มีอนุ”คำตอบนี้ทำให้เว่ยจิ่นซูชะงักไปเล็กน้อย แม้จะรู้ชัดอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินจากปากเขาในวัยหนุ่ม ความรู้สึกก็ยังต่างกันอยู่บ้างนางจึงถามต่อ“แล้วหากมีคนคิดจะทำร้ายข้าเล่า”แววตาของเผยหานโจวเย็นลง“ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของตระกูลเผย ไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้”เว่ยจิ่นซูยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ดี! เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว เผยหานโจวกลับรู้สึกว่าคำถามเหล่านี้ของนางช่างประหลาดยิ่งนัก“เหตุใดจึงถามเรื่องพวกนี้”เว่ยจิ่นซูไม่ตอบตามตรงจะให้นางบอกได้อย่างไรว่าเ