ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ยามเว่ยจิ่นซูเดินเข้าไปในโถงรับรอง เผยหานโจวยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิม ถ้วยชาบนโต๊ะถูกเปลี่ยนใหม่แล้ว แต่เขายังไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อยทันทีที่เห็นนางเดินเข้ามา ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มก็เลื่อนขึ้นมามอง ก่อนจะสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างไม่ปิดบังนักเว่ยจิ่นซูหยุดฝีเท้า“ท่านพี่มองข้าทำไมเจ้าคะ”เผยหานโจวไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงมองใบหน้าของนางอีกครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามค้นหาว่าเด็กสาวที่เติบโตอยู่ใต้สายตาของตนเองมาตลอดหลายปี ยามนี้เปลี่ยนไปมากถึงเพียงใดกันแน่เมื่อก่อนเว่ยจิ่นซูแม้จะมีความคิดของตนเอง แต่ส่วนใหญ่ก็ยังเชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้อาวุโสหากเขาพูดว่าไม่เหมาะสม นางมักจะยอมถอยหากเขาบอกว่าไม่ควร นางก็แทบไม่เคยโต้แย้งแต่หลังจากเหตุการณ์ที่สระบัว... นางกลับเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคนไม่เพียงกล้าโต้เถียงกับเขา ยังกล้าวางหมากของตนเองกล้าหาคนมาคุ้มกันกล้าสืบข่าวกล้าปล่อยข่าวลือและดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของผู้คนรอบตัวลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยคาดไว้เสียอีกเว่ยจิ่นซูเห็นเขาไม่พูดจึงเดินไปนั่งลงตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติ ติงเซียงวางน้ำชาและขนมลงบนโต๊ะ ก่อนถอยออกไปองครักษ์ของเผยหานโจว

วันมงคลของเผยหานโจวและเว่ยจิ่นซูมาถึงท่ามกลางความสนใจของผู้คนทั้งเมืองหลวง ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ถนนหลายสายที่ขบวนเจ้าบ่าวและเกี้ยวเจ้าสาวจะเคลื่อนผ่านก็เริ่มมีผู้คนออกมายืนรอชมอยู่สองข้างทางแล้วเรื่องการถอนหมั้นก่อนหน้านี้เคยทำให้คนทั้งเมืองหลวงพูดถึงเว่ยจิ่นซูอยู่พักใหญ่บางคนหัวเราะเยาะบางคนสงสารบางคนรอดูว่าเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะว่าที่สะใภ้ตระกูลเผยตั้งแต่ยังเยาว์จะมีจุดจบเช่นไร แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเรื่องทั้งหมดจะพลิกกลับอย่างรวดเร็วการถอนหมั้นถูกยกเลิก เผยหานโจวไม่เพียงยอมแต่งงานกับเว่ยจิ่นซู แต่จวนตระกูลเผยยังจัดงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่จนแทบไม่มีช่องว่างให้ผู้ใดนำเรื่องเก่ามาพูดเพื่อลบหลู่เกียรติของนางได้อีกแค่เพียงเกี้ยวเจ้าสาวก็ทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจแล้ว เกี้ยวสีแดงชาดขนาดใหญ่ประดับลายมงคลด้วยเส้นทอง หลังคาเกี้ยวห้อยพู่ไหมแดงสลับไข่มุก ทุกครั้งที่ขบวนเคลื่อนผ่าน แสงแดดจะสะท้อนเครื่องประดับจนเกิดประกายระยิบระยับม่านเกี้ยวด้านข้างปักลายหงส์คู่เมฆมงคลอย่างประณีต ผู้หามเกี้ยวล้วนแต่งกายเรียบร้อยเป็นระเบียบ ด้านหน้าเป็นขบวนดนตรีมงคล เสียงฆ้อง กลอง และปี่ดังไปตลอดถนน ด้านห

ดวงตาของเว่ยจิ่นซูเบิกกว้าง สิ่งที่นางเคยคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้พลันแตกกระจายจนไม่เหลือชิ้นดี‘เดี๋ยวก่อน! นี่ไม่เหมือนที่คิดเอาไว้!’นางเคยมั่นใจเสียเต็มประดาว่า ด้วยนิสัยของเผยหานโจว คืนนี้อย่างมากพวกเขาก็คงนอนร่วมเตียงกันอย่างสงบ ถึงขั้นเตรียมใจเอาไว้แล้วว่า บางทีเขาอาจเอาหมอนมาวางกั้นกลางเตียงด้วยซ้ำแต่คนตรงหน้ากลับไม่เหมือนคนที่นางคาดการณ์เอาไว้แม้แต่น้อย เมื่อเขาผละออกเล็กน้อย เว่ยจิ่นซูยังคงจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อเผยหานโจวขมวดคิ้ว“ยังจะมองข้าอีก”“ท่านพี่...”“หืม”“ท่านดื่มสุรามามากเกินไปจริง ๆ ใช่หรือไม่”“ข้าไม่ได้เมา”คำตอบชัดเจนเสียจนความหวังสุดท้ายของเว่ยจิ่นซูดับวูบ นางกะพริบตาปริบ ๆ‘ที่แท้ก้อนน้ำแข็งหมื่นปียามที่ละลายแล้วเป็นเช่นนี้เอง’เผยหานโจวเห็นสีหน้าของนางก็ทั้งขบขันทั้งจนใจ“เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่ต้องหลบสายตาสามีของตนเอง”“ก็ใช่เจ้าค่ะ”“ตอนนี้นึกกลัวแล้ว”คำถามนั้นทำให้เว่ยจิ่นซูเงยหน้าทันที“ผู้ใดกลัวกัน”นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องอะไรยังไม่เคยเผชิญบ้าง เผยหานโจวมองท่าทางไม่ยอมแพ้ของนาง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยเว่ยจิ่นซูเห็นแล้วถึงกับนิ่ง ‘เขายิ้มอีกด

ยามนี้อาการประชวรของหลี่เทียนอวี่ฮ่องเต้น่าจะทรุดหนัก พระราชโองการเรียกตัวเขาเข้าวังมาถึงหน้าประตูจวนแล้ว เผยหานโจวผู้นี้กลับยังคิดถึงพิธีคารวะน้ำชากับนาง“ท่านพี่”“หืม”“ท่านย่าไม่มีทางรังแกข้าหรอก”เผยหานโจว “...”“ท่านพ่อท่านแม่ก็ยิ่งไม่มีทางรังแกข้า”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”เว่ยจิ่นซูยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปจัดคอเสื้อของเขาที่แทบไม่ได้ผิดระเบียบเลยแม้แต่น้อย ท่าทางของนางเป็นธรรมชาติจนเผยหานโจวก้มลงมองมือเล็กที่กำลังจัดเสื้อให้ตนเองเว่ยจิ่นซูกลับพูดต่ออย่างไม่สนใจ“ท่านเข้าไปเปลี่ยนชุดขุนนางแล้วรีบเข้าวังเถิด ส่วนเรื่องคารวะน้ำชา ข้าจะไปขออภัยท่านปู่ท่านย่าและท่านพ่อท่านแม่แทนท่านเอง”“วันหน้าพวกเราค่อยคารวะพร้อมกันอีกครั้งก็ได้”เผยหานโจวมองนาง“เจ้าไม่โกรธหรือ”คำถามนั้นทำให้เว่ยจิ่นซูหัวเราะ“ข้าแต่งกับท่านแล้วยังไม่รู้อีกหรือว่าท่านเป็นคนเช่นไร”เว่ยจิ่นซูเอ่ยพลางคิดในใจว่า นางรู้! รู้มากกว่าที่เขาคิดเสียอีก เผยหานโจวสามารถรักคนผู้หนึ่งได้สามารถปกป้องคนผู้หนึ่งได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขายังเป็นขุนนาง เขามีความรับผิดชอบ มีอุดมการณ์ และมีสิ่งที่ตนเองต้องทำชาติก่

สถานการณ์ในราชสำนักนับวันยิ่งคุกรุ่น นับตั้งแต่หลี่เทียนอวี่ฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก ขุนนางในราชสำนักที่เดิมแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอย่างลับ ๆ ก็เริ่มเผยท่าทีออกมาชัดเจนยิ่งขึ้นฝ่ายหนึ่งสนับสนุนองค์รัชทายาทซึ่งยังทรงพระเยาว์ อีกฝ่ายเริ่มขยับเข้าใกล้คังอ๋องโดยมีฉู่ไทเฮาอยู่เบื้องหลัง ส่วนราชครูฉินแม้ภายนอกยังคงวางตัวเป็นกลาง ทว่าผู้ใดมีสายตาก็ย่อมมองออกว่า การแต่งงานระหว่างฉินเยียนหรานกับฉู่ลู่หลิงไม่ใช่เพียงการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลโดยเฉพาะเผยหานโจวหลังได้รับพระราชโองการลับจากฮ่องเต้ เขายิ่งแทบไม่มีเวลาว่างกลางวันต้องเข้าออกพระราชวัง จัดการงานในฐานะราชเลขาธิการ คอยรับมือขุนนางในราชสำนักและค่อย ๆ แย่งชิงอำนาจในหมู่บัณฑิตออกจากมือราชครูฉินกลางคืนเมื่อกลับถึงจวนก็ยังมีรายงานกองโตวางรออยู่บนโต๊ะหลายครั้งกว่าจะดับตะเกียงในห้องหนังสือก็ล่วงเลยเข้ายามดึกทว่าท่ามกลางสถานการณ์ที่แม้แต่คนภายนอกยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพายุใหญ่ที่กำลังก่อตัว ชีวิตภายในจู๋อิ่งเซวียนกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงโดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่จากเดิมที่เว่ยจิ่นซูเคยคิดว่า การแต่งงา