All Chapters of ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น: Chapter 61 - Chapter 69

วันประหารโซ่วอ๋อง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงหม่นมัวตั้งแต่เช้า แม้ไม่มีฝนตก แต่ลมเย็นกลับพัดแรงจนธงเหนือแท่นประหารสะบัดดังเป็นระยะ ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพราะผู้ที่จะถูกประหารในวันนี้ไม่ใช่นักโทษธรรมดาแต่เป็นอดีตโซ่วอ๋อง หลี่เทียนฮ่าว เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ซึ่งเมื่อไม่นานก่อนยังมีผู้คนมากมายรายล้อม เคยมีขุนนางจำนวนไม่น้อยแอบคาดเดาว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในผู้มีโอกาสช่วงชิงตำแหน่งสูงสุดแต่วันนี้กลับสวมชุดนักโทษ คุกเข่าอยู่บนแท่นประหาร ผู้ที่รับราชโองการมาควบคุมการประหารด้วยตนเองคือเผยหานโจวชายหนุ่มสวมชุดขุนนางเต็มยศ นั่งอยู่เหนือแท่นควบคุม สีหน้าสงบนิ่งจนแทบมองไม่เห็นอารมณ์ใดยิ่งใกล้เวลาเที่ยงวัน บรรยากาศโดยรอบยิ่งกดดัน หลี่เทียนฮ่าวเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องตรงไปยังเผยหานโจว“เผยหานโจว!”เผยหานโจวหันไปจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา“อดีตโซ่วอ๋องมีสิ่งใดจะกล่าวหรือ”คำว่า อดีตโซ่วอ๋อง ทำให้ใบหน้าของหลี่เทียนฮ่าวบิดเบี้ยว“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้มีฝีมือเจ้าอยู่เบื้องหลัง”เผยหานโจวกลับไม่สะทกสะท้าน“หลักฐานความผิดของเจ้าผ่านการตรวจสอบจากสามหน่วยงาน พระ

ขณะที่เว่ยจิ่นซูรักษาครรภ์อยู่ภายในจวน สถานการณ์นอกกำแพงกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อยหลังโซ่วอ๋องถูกประหาร สมดุลอำนาจในราชสำนักก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ฝ่ายที่เคยแอบพึ่งพาหลี่เทียนฮ่าวต่างรีบร้อนหาทางใหม่ บางคนหันเข้าหาคังอ๋อง บางคนกลับมายืนข้างองค์รัชทายาทอย่างชัดเจนขึ้น ส่วนผู้ที่ยังลังเลก็พยายามนิ่งเงียบและเฝ้ามองทิศทางลมในเวลาเดียวกัน อาการประชวรของหลี่เทียนอวี่ฮ่องเต้กลับทรุดหนักลงทุกวัน จากเดิมทีที่ยังสามารถเสด็จว่าราชการได้เป็นครั้งคราว ยามนี้กลับแทบไม่ออกจากห้องบรรทมราชกิจสำคัญจำนวนมากถูกส่งผ่านราชเลขาธิการและขุนนางชั้นสูงแทนและคนที่ต้องเข้าออกห้องบรรทมบ่อยที่สุด... ก็คือเผยหานโจวยิ่งฮ่องเต้ทรงอ่อนแอ อำนาจในมือของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น แต่พร้อมกันนั้น ความเสี่ยงก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย“ท่านราชเลขาธิการ”ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยเสียงต่ำ“คนของคังอ๋องเริ่มขยับไปทางเจ้ากรมกลาโหมแล้วขอรับ”เผยหานโจวปรายตามองรายงานตรงหน้า“ผู้ใดนะ”“รองเจ้ากรมจาง”“จับตาดู”“ขอรับ”“อย่าเพิ่งแตะต้อง”ขุนนางคนนั้นชะงัก“แต่หากปล่อยไว้...”เผยหานโจวเงยหน้าขึ้น“ปล่อยให้พวกเขาแสดงตัวให้มากกว่านี้”เพียงคำเดียว อีกฝ่าย

ความกังวลของนางทำให้นางเผลอกำผ้าเช็ดหน้าแน่น“ฮูหยินน้อย”เสียงติงเซียงเรียกให้นางได้สติ เว่ยจิ่นซูสูดลมหายใจเข้า“ส่งคนไปประตูหน้า”“เจ้าคะ”“หากมีข่าวจากท่านพี่ ให้มารายงานข้าทันที”“เจ้าค่ะ”ติงเซียงกำลังจะออกไป แต่เว่ยจิ่นซูกลับเรียกอีกครั้ง“เดี๋ยวก่อน”“ฮูหยินน้อยมีสิ่งใดอีกเจ้าคะ”“คนที่ข้าให้เตรียมไว้ก่อนหน้านี้...”นางหลุบตาลง“ให้พวกเขาเตรียมพร้อม”ติงเซียงชะงัก“ฮูหยินน้อยหมายถึงองครักษ์ของท่านแม่ทัพโม่”“อืม”“แต่คุณชายใหญ่บอกว่า…”“ข้าไม่ได้ให้พวกเขาเข้าไปยุ่งในวัง”เว่ยจิ่นซูตอบ“ให้กระจายตัวอยู่รอบจวนและเส้นทางที่ท่านพี่ใช้กลับมา”นางไม่มีทางปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเหมือนชาติก่อน ต่อให้ช่วยเขาในวังไม่ได้ อย่างน้อยนางก็จะทำให้เส้นทางกลับบ้านของเขาปลอดภัย“อีกอย่าง”“เจ้าค่ะ”“ส่งคนไปแจ้งท่านลุงโม่”สายตาของเว่ยจิ่นซูเย็นลง“คืนนี้ห้ามเคลื่อนทัพโดยไม่มีราชโองการหรือป้ายคำสั่งของท่านพี่เด็ดขาด ไม่ว่าผู้ใดจะอ้างพระบัญชาของผู้ใดก็ตาม”ติงเซียงเปลี่ยนสีหน้า“ฮูหยินน้อยคิดว่าจะมีคนปลอมพระบัญชาหรือเจ้าคะ”เว่ยจิ่นซูไม่ได้ตอบตรง ๆ“ป้องกันไว้ก่อน”“เจ้าค่ะ”เมื่อสาวใช้จากไป เว่ยจิ่น

วันประหารเจียงจื่อเหยียน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงแจ่มใสผิดกับบรรยากาศในลานประหารอย่างสิ้นเชิงผู้คนมารวมตัวกันตั้งแต่เช้า ชื่อของเจียงจื่อเหยียนไม่ได้เป็นเพียงชื่อของนักโทษคนหนึ่ง หากยังเป็นซื่อจื่อของจวนจิ้งอันโหว ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการซ่องสุมกองกำลังลับ ยักยอกทรัพย์สิน กักตุนเสบียง และพัวพันกับความผิดฐานคิดการไม่ซื่อหลังการสอบสวนยืดเยื้อมาหลายเดือน ในที่สุดราชสำนักก็ตัดสินโทษประหาร ผู้ควบคุมการประหารยังคงเป็นเผยหานโจวยามนี้เขาไม่ใช่ราชเลขาธิการดังเช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่เป็นผู้สำเร็จราชการที่ยืนอยู่เหนือขุนนางจำนวนมากในราชสำนักเพียงเขานั่งอยู่บนแท่นควบคุมการประหาร บรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงบลงเองโดยไม่ต้องมีผู้ใดออกคำสั่งเจียงจื่อเหยียนถูกนำตัวออกมาในชุดนักโทษหลายเดือนในคุกทำให้รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปมากชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยสวมเสื้อผ้าหรูหรา ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ยามยิ้มราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ยามนี้กลับซูบผอม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ริมฝีปากแห้งแตกทว่าเมื่อกวาดสายตามองผู้คนรอบลานประหาร ดวงตาของเขากลับหยุดลงที่ร่างหนึ่งทันทีสตรีผู้นั้นยืนอยู่ค่อนข้างไกล นางสวมเสื้อคลุมหลวมสีอ่อน หมวกผ้า

หลังคลอดเผยจื่อโม่ไปสองปี เว่ยจิ่นซูก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง คราวนี้เผยหานโจวมีประสบการณ์มากขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ถามหมอว่าเหตุใดตั้งครรภ์เร็วถึงเพียงนี้อีก แต่ความกังวลกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยโดยเฉพาะเมื่อหมอตรวจพบว่าในครรภ์มีเด็กสองคน เผยหานโจวเงียบไปนานมาก จากนั้นวันรุ่งขึ้น แพทย์ประจำจวนเพิ่มจากหนึ่งคนเป็นสามคนเว่ยจิ่นซูได้แต่มองเขาอย่างจนใจ“ท่านพี่ ข้าตั้งครรภ์ฝาแฝด ไม่ได้กำลังจะไปรบเจ้าค่ะ”“ฝาแฝดยิ่งต้องระวัง”“แต่ไม่จำเป็นต้องให้หมอสามคนผลัดกันมาตรวจข้าทุกวัน”“จำเป็น”สุดท้ายนางก็เถียงไม่ชนะ และหลายเดือนต่อมา ฝาแฝดชายหญิงก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างปลอดภัย บุตรชายคนรองได้รับชื่อว่า เผยจื่อเฟิง ส่วนบุตรสาวเพียงคนเดียวได้รับชื่อว่า เผยจื่อหนิงหลังจากนั้น... ความเงียบสงบของเรือนจู๋อิ่งเซวียนก็สิ้นสุดลงอย่างแท้จริงถ้าเผยจื่อโม่คือเผยหานโจวตัวน้อย เผยจื่อเฟิงก็คงเป็นสิ่งตรงกันข้ามกับบิดาอย่างสิ้นเชิงเด็กชายเฉลียวฉลาดคล่องแคล่วพูดเก่งซุกซนและมีความสามารถพิเศษในการสร้างเรื่องจนคนทั้งจวนปวดศีรษะ ตอนอายุห้าขวบ เขาปีนกำแพงจวนออกไปดูการแสดงข้างถนนอายุหกขวบ เขาพาเด็กบ่าวในจวนไป “ปราบคนชั่ว” เ