ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ฉินเยียนโหรวกลายเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนตระกูลเกา ใช้ชีวิตสงบสุขกว่าที่เว่ยจิ่นซูคาดคิดเสียอีก ชาติก่อนนางยังเคยคิดเล่น ๆ ว่า หากนางมีวาสนาเรื่องสามีดีเท่ากับสหายสักครึ่งหนึ่งก็คงดีแต่ยามนี้เมื่อนึกถึงตรงนี้ เว่ยจิ่นซูกลับชะงักไป เดิมที่นางมีอยู่แล้ว เพียงแต่ชาติก่อนนางคว้าตัวเขาเอาไว้ไม่ได้เอง แถมยังหันไปคว้าคนหน้าไหว้หลังหลอก ที่ฉากหน้าแสดงออกว่ารักนางแต่ลับหลังกลับมีความสัมพันธ์กับสตรีอื่นอย่างเจียงจื่อเหยียนเว่ยจิ่นซูถอนหายใจออกมาก่อนสายตาจะกลับไปยังชื่อฉินเยียนโหรวบนเทียบเชิญครั้งนี้... นางไม่อยากรอจนจวนฉินเกิดเรื่องแล้วค่อยช่วย เหตุใดต้องรอให้สหายตกลงไปในเหวเสียก่อน แล้วค่อยยื่นมือดึงขึ้นมาในเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... นางก็ย่อมสามารถเปลี่ยนเส้นทางได้ตั้งแต่ต้นสิ่งที่ง่ายที่สุดคือทำให้ฉินเยียนโหรวแต่งออกจากตระกูลฉินก่อนเกิดเรื่องหากฉินเยียนโหรวกลายเป็นสะใภ้ของตระกูลเกาไปก่อนนานแล้ว... ต่อให้ภายหลังราชครูฉินถูกลงโทษ ฉินเยียนโหรวก็ถือว่าเป็นสตรีที่แต่งออกแล้วโดยธรรมเนียมและการพิจารณาคดี หากไม่มีหลักฐานว่านางมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง ย่อมไม่ควรถูกนับรวมกับสตรีที่ยังอยู่ในจวนเดิมง่

คำพูดของฉินเยียนโหรวทำให้เว่ยจิ่นซูชะงักไป จากนั้นนางก็หัวเราะเบา ๆ“ข้าเปลี่ยนไปเช่นนี้ไม่ดีหรือ”“ข้าก็พูดไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดี เมื่อก่อนเจ้ามองทุกอย่างผ่านสายตาโดยไม่เคยสนใจ สิ่งที่เจ้าให้ความสนใจก็คือ ผู้คนภายนอกจะมองเจ้าอย่างไร ผู้อาวุโสในจวนเผยจะพึงพอใจในตัวเจ้าหรือไม่ เจ้าทำเช่นนี้คู่หมั้นของเจ้าจะรังเกียจหรือเปล่า แต่ยามนี้เจ้ากลับมองออกมานอกจวน มองถึงการแย่งชิงอำนาจในราชสำนักและกระดานหมากแห่งการแย่งชิงอำนาจ”ฉินเยียนโหรวเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ“แม้แต่ข้าก็ยังไม่เคยมองทุกเรื่องราวเป็นวงกว้างถึงขั้นนี้ นี่เจ้าตกน้ำครั้งเดียว ก็พลันบรรลุรู้แจ้งในทุกสิ่งขึ้นมาหรืออย่างไร”คำพูดของฉินเยียนโหรวทำให้เว่ยจิ่นซูหัวเราะออกมา“ถือเสียว่าข้าเกือบตายแล้วจึงคิดได้ก็แล้วกัน”คำพูดนั้นกลับใกล้เคียงความจริงอย่างน่าประหลาด“เพื่อให้มีชีวิตที่ดีในวันหน้า ข้าก็ต้องรู้จักปรับเปลี่ยนความคิดของตัวเองบ้าง”ฉินเยียนโหรวหรี่ตามอง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์“ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่เจ้ากระโดดลงสระน้ำ... ก็เพื่อชีวิตที่ดีในวันหน้าด้วยหรือไม่”เว่ยจิ่นซูไม่แม้แต่จะลังเล“ใช่แล้ว

เว่ยจิ่นซูกำลังจะเดินออกไป แต่กลับมีเสียงเรียบเย็นดังขึ้นข้างกาย“เจ้าจะไปที่ใด”นางหันกลับมาเผยหานโจวยืนอยู่ด้านหลัง“ไปดูดอกไม้เจ้าค่ะ”“ไปคนเดียวหรือ”“ยังมีติงเซียง”เขาเงียบ เว่ยจิ่นซูจ้องสีหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเข้าใจอย่างรวดเร็ว“ท่านอยากไปด้วยหรือ”เผยหานโจวขมวดคิ้ว สีหน้าของเขาทำให้เว่ยจิ่นซูเกือบหัวเราะออกมา จากนั้นก็เอ่ยอย่างใจกว้าง“เช่นนั้นไปด้วยกันก็ได้เจ้าค่ะ”เผยหานโจวไม่ได้ปฏิเสธคนทั้งสองจึงเดินออกจากบริเวณนั้นไปพร้อมกัน ทิ้งเกาหมิงเฉินกับฉินเยียนโหรวไว้ด้านหลังโดยมีบ่าวรับใช้ยืนอยู่ไม่ไกลเว่ยจิ่นซูเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หันกลับไปมอง เห็นฉินเยียนโหรวกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเกาหมิงเฉิน อีกฝ่ายก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อฟังระยะห่างเหมาะสม ท่าทางสุภาพ แต่กลับดูเข้ากันอย่างประหลาด เว่ยจิ่นซูยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“เจ้ากำลังดูอะไร”เสียงเย็นดังขึ้นข้างกาย นางหันกลับมา“ดูพี่ใหญ่เกากับเยียนโหรวเจ้าค่ะ”เผยหานโจวเงียบ“ท่านคิดว่าพวกเขาเหมาะสมกันหรือไม่”“ไม่รู้”คำตอบสั้นเสียจนเว่ยจิ่นซูหันไปมอง“ท่านไม่ได้มองเสียหน่อย จะรู้ได้อย่างไร”“เรื่องของผู้อื่น”“วันหน้าหากพวกเขาแต่

หลังจากงานเลี้ยงที่จวนตระกูลฉินผ่านพ้นไป เว่ยจิ่นซูก็กลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบภายในจวนตระกูลเผยอีกครั้งนางไม่ออกงานเลี้ยงไม่ตอบรับเทียบเชิญไม่ออกนอกจวนโดยไม่จำเป็นท่ามกลางสายตาของคนในเมืองหลวง เว่ยจิ่นซูยังคงเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเว่ยผู้สง่างาม วางตัวเรียบร้อยสมกับเป็นว่าที่นายหญิงของจวนตระกูลเผยแม้ช่วงก่อนหน้านี้จะมีข่าวเรื่องนางกระโดดน้ำจนทำให้ผู้คนพูดถึงอยู่พักใหญ่ แต่เมื่อข่าวการถอนหมั้นถูกยกเลิก และตระกูลเผยเริ่มเตรียมงานแต่งงานอย่างจริงจัง เรื่องซุบซิบนินทาก็ค่อย ๆ จางหายไปเว่ยจิ่นซูเองยิ่งไม่คิดจะสร้างเรื่องใหม่ให้ผู้คนได้พูดถึง อย่างน้อยก็... จนกว่าจะได้แต่งงานกับเผยหานโจวอย่างเป็นทางการ นางจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องผิดพลาดอีกอย่างเด็ดขาดแต่การเก็บตัวอยู่ในจวนไม่ได้หมายความว่านางจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมจริง ๆ เสียทั้งหมดอย่างน้อยทุกสองสามวัน ติงเซียงก็มักจะถือถาดน้ำแกงบำรุงเดินตามหลังนางไปยังจู๋อิ่งเซวียนครั้งแรกเผยหานโจวยังขมวดคิ้ว“ไม่จำเป็นต้องมาส่งน้ำแกงให้ข้าหรอก ข้าไม่ได้ป่วย”เว่ยจิ่นซูตอบอย่างใจเย็น“น้ำแกงบำรุงไม่ได้มีไว้ให้คนป่วยเท่านั้นเจ้าค่ะ”ครั้งที่สองเขายังพูดว่า“

การที่เผยหานโจวถึงขั้นหยิบเรื่องเวินหลันขึ้นมาพูดแสดงให้เห็นถึงการคุกคามและข่มขู่อย่างจงใจ ท่าทีเช่นนี้ของเขาทำให้เจียงจื่อเหยียนยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา“ข่าวลือในเมืองหลวงมีมากมาย หากท่านราชเลขาธิการเชื่อทุกเรื่อง เกรงว่าคงไม่มีเวลาทำงานอื่นแล้ว”เผยหานโจวตอบเรียบ ๆ“ข้าไม่ได้เชื่อทุกเรื่อง เพียงแต่เรื่องบางเรื่องมักจะมีหลักฐานให้ตรวจสอบได้”แววตาของเจียงจื่อเหยียนเปลี่ยนไปทันที แต่เผยหานโจวไม่ได้พูดต่อ เขาเพียงหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างสงบ ท่าทีเช่นนี้กลับยิ่งทำให้เจียงจื่อเหยียนรู้สึกไม่มั่นคง“ท่านหมายความว่าอย่างไร”เผยหานโจววางถ้วยลง“ซื่อจื่อเจียงควรรู้ดีที่สุด ถ้าไม่เป็นความจริง ต่อให้มีข่าวลือก็ย่อมจางหายไปเอง”“แต่ถ้ามี...”เขาหยุดเล็กน้อย“วันหน้าก็ควรระมัดระวังหน่อย”เจียงจื่อเหยียนหรี่ตา“ท่านกำลังข่มขู่ข้าหรือ”“ไม่”เผยหานโจวตอบอย่างสงบ“แค่เพียงเตือนเท่านั้น ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นญาติผู้พี่ของจิ่นซู”คำว่า จิ่นซู ถูกเรียกอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองสนิทสนมแน่นแฟ้นเสียจนเจียงจื่อเหยียนเป็นเพียงคนนอกความรู้สึกไม่พอใจจึงพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง เขาหัวเราะเ