All Chapters of ท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น: Chapter 41 - Chapter 50

ชาติก่อนยามที่นางยังมีชีวิตอยู่ นางไม่เคยสนใจการช่วงชิงอำนาจในราชสำนักอย่างจริงจัง แม้จะเติบโตขึ้นมาในจวนตระกูลเผย ได้ยินเรื่องราวของเหล่าขุนนางผ่านหูอยู่บ่อยครั้ง แต่นางกลับเห็นว่าการเมืองเป็นเรื่องของบุรุษ ส่วนสตรีเช่นนางเพียงรักษาชื่อเสียง ดูแลเรือน และแต่งงานกับบุรุษที่ตนเองพึงใจก็เพียงพอแล้วสุดท้ายนางจึงมองเห็นเพียงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มองไม่เห็นว่าเบื้องหลังการถอนหมั้นของเผยหานโจวมีอันตรายมากมายเพียงใด มองไม่เห็นว่าการแต่งงานระหว่างตระกูลใหญ่ทุกครั้งล้วนสามารถเปลี่ยนแปลงสมดุลบนกระดานอำนาจได้ยิ่งมองไม่เห็นว่าบุรุษที่นางเลือกเป็นสามีอย่างเจียงจื่อเหยียนกำลังซ่องสุมกำลังคนและกักตุนทรัพย์สินเพื่อสิ่งใดกระทั่งกลายเป็นดวงวิญญาณ นางจึงถูกบังคับให้มองเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจนหลายปีที่ล่องลอยอยู่ข้างกายเผยหานโจว นางเห็นเขาค่อย ๆ แย่งชิงอำนาจกลับคืนมา เห็นตระกูลหนึ่งรุ่งเรือง อีกตระกูลหนึ่งล่มสลาย เห็นคนที่วันนี้ยังยืนอยู่เหนือผู้คนนับหมื่น วันรุ่งขึ้นกลับกลายเป็นนักโทษนางยังจำได้ว่าใครเลือกข้างผิดใครทรยศในช่วงเวลาสำคัญใครที่ภายนอกดูซื่อสัตย์แต่กลับซ่อนความทะเยอทะยานเอาไว้และที่สำคัญท

สามวันต่อมา รายงานที่เว่ยจิ่นซูเฝ้ารอก็ถูกส่งกลับมาถึงมือ ฉางอันไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง บนโต๊ะตรงหน้าเว่ยจิ่นซูยังมีกล่องไม้ใบหนึ่ง ภายในอัดแน่นไปด้วยสมุดบัญชี จดหมายโต้ตอบ และรายชื่อบุคคลหลายสิบคนเว่ยจิ่นซูเปิดอ่านทีละหน้ายิ่งอ่าน สีหน้าของนางก็ยิ่งเย็นชาทุกอย่างแทบไม่ต่างจากความทรงจำในชาติก่อนเจียงจื่อเหยียนเริ่มซ่องสุมกองกำลังลับมาหลายปีแล้ว เพียงแต่เขาทำอย่างระมัดระวัง กองกำลังเหล่านั้นไม่ได้รวมตัวกันอยู่ในสถานที่เดียว หากกระจัดกระจายอยู่ตามคฤหาสน์นอกเมือง สำนักคุ้มภัย และหมู่บ้านที่อยู่ภายใต้ชื่อของผู้อื่นบางส่วนปลอมตัวเป็นคนงานบางส่วนมีชื่ออยู่ในสำนักคุ้มภัยบางส่วนถูกเลี้ยงดูเอาไว้ในฐานะองครักษ์ประจำคฤหาสน์แต่เมื่อรวมจำนวนเข้าด้วยกันแล้วกลับไม่น้อยเลยที่สำคัญกว่านั้นคือเสบียงตลอดสองปีที่ผ่านมา เจียงจื่อเหยียนใช้ร้านค้าและคนกลางหลายทอดกว้านซื้อธัญพืช ยา ม้า รวมไปถึงเหล็กจำนวนมากเงินที่ใช้ก็ไม่ใช่เงินจากบัญชีของจวนจิ้งอันโหวโดยตรง แต่เป็นเงินที่ผ่านร้านค้าใต้ดินหลายแห่ง หากไม่มีเบาะแสตั้งแต่ต้น ต่อให้ตรวจสอบก็คงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะสาวมาถึงตัวเขา ฉางอันกล่าวเสียงต่ำ

ข่าวเวินหลันคุกเข่าอยู่หน้าจวนตระกูลเวินถูกส่งมาถึงเว่ยจิ่นซูในช่วงเย็นติงเซียงเล่าไปก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้“ได้ยินว่านางคุกเข่าอยู่หน้าจวนเกือบสองชั่วยามเจ้าค่ะ คนตระกูลเวินไม่ยอมเปิดประตูแม้แต่น้อย สุดท้ายเป็นสาวใช้ของนางช่วยประคองกลับขึ้นรถม้า”เว่ยจิ่นซูที่กำลังจัดดอกไม้อยู่หยุดมือ“นางตั้งครรภ์แล้วเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ”“กี่เดือนแล้ว”“น่าจะเกือบสามเดือนแล้วเจ้าค่ะ”สามเดือน... เว่ยจิ่นซูหลุบตาลงชาติก่อนเวินหลันเองก็ตั้งครรภ์ในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน เพียงแต่ตอนนั้นนางเป็นฮูหยินซื่อจื่อของเจียงจื่อเหยียนแล้ว เมื่อเวินหลันตั้งครรภ์ เจียงจื่อเหยียนดีใจมากส่วนเว่ยจิ่นซูในตอนนั้น... กลับต้องนั่งอยู่ในเรือนของตนเอง ฟังคนทั้งจวนพูดถึงข่าวดีของอนุคนโปรด ท้ายที่สุด สตรีผู้นั้นก็เป็นคนยกยาพิษมาให้นางด้วยตนเอง“ขอให้ข้าได้เป็นคนส่งท่านไปยังปรโลกเถิดนะ”เสียงในความทรงจำดังขึ้นอีกครั้ง มือของเว่ยจิ่นซูหยุดนิ่ง ติงเซียงสังเกตเห็นสีหน้านาง“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ”เว่ยจิ่นซูได้สติ“ไม่มีอะไร”นางวางดอกไม้ลง“ส่งคนจับตาดูนางเอาไว้”“ฮูหยินน้อยคิดว่าคุณหนูเวินจะหนีหรือเจ้าคะ”“หากนางฉลาด นางควรหนี”เว่ย

เช้าวันต่อมา เว่ยจิ่นซูก็ไม่ปล่อยให้ความคิดของตนเองต้องเสียเวลาแม้แต่น้อยหลังรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย นางก็ให้ติงเซียงนำเทียบเชิญฉบับหนึ่งไปส่งยังจวนตระกูลเกาด้วยตนเองเนื้อหาในเทียบเชิญไม่ได้อ้อมค้อมมากนัก มีเพียงประโยคสั้น ๆ ว่า“ข้ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับเยียนโหรวอยากพูดกับพี่ใหญ่เกา หากว่างวันนี้ให้มาพบข้าที่จวนเผย”เทียบเชิญถูกส่งออกไปยังไม่ถึงครึ่งวัน เกาหมิงเฉินก็มาถึงจริง ๆ เว่ยจิ่นซูเลือกนัดพบเขาที่ศาลาริมน้ำด้านหลังจู๋อิ่งเซวียน บริเวณนี้ค่อนข้างสงบ มีสาวใช้และบ่าวรับใช้คอยอยู่ห่าง ๆ ตามความเหมาะสม อีกทั้งยังมีเสี่ยวเฮยนอนหมอบอยู่ข้างเท้านางราวกับเป็นผู้คุ้มกันอีกตัวหนึ่งทันทีที่เกาหมิงเฉินเดินเข้ามา เว่ยจิ่นซูก็โบกมือเรียก“พี่ใหญ่เกา ทางนี้เจ้าค่ะ”เกาหมิงเฉินเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนเหลือบมองเสี่ยวเฮยที่นอนอยู่ข้างเท้านาง“วันนี้มันไม่ขู่ข้าหรือ”เว่ยจิ่นซูก้มลงลูบศีรษะเสือดำตัวใหญ่“เสี่ยวเฮยจำท่านได้เจ้าค่ะ”เกาหมิงเฉินหัวเราะเบา ๆ“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”เขาเคยเห็นกับตาแล้วว่าเสือดำตัวนี้ดุร้ายเพียงใด เวลามีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้เขตเรือนจู๋อิ่งเซวียน มันเพียงยืด

เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีวันที่เป็นเช่นนี้ เผยหานโจวเคยเชื่อมาตลอดว่า คนเราหากมีความตั้งใจมากพอ ย่อมควบคุมความรู้สึกของตนเองได้เขาควบคุมความโกรธได้ควบคุมความกลัวได้ควบคุมแม้กระทั่งความรู้สึกที่มีต่อเว่ยจิ่นซูมาตลอดหลายปีตอนที่ตัดสินใจถอนหมั้น เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บปวด เพียงแต่เมื่อชั่งน้ำหนักระหว่างความรู้สึกส่วนตัวกับความปลอดภัยของนาง เขายังคงเลือกผลักไสนางออกไปโดยไม่ลังเลในตอนนั้นเขาคิดว่าตนเองทำถูก แต่หลังจากแต่งงานแล้ว... ความคิดเช่นนั้นกลับค่อย ๆ สั่นคลอนลงทุกวัน เพราะยิ่งใช้ชีวิตอยู่กับนาง เขาก็ยิ่งพบว่าตนเองไม่อยากปล่อยมือ ไม่เพียงไม่อยากผลักไสนางออกไปอีกแต่หากวันหนึ่งมีผู้ใดคิดจะดึงนางออกไปจากข้างกายเขา... เพียงแค่คิด ดวงตาของเผยหานโจวก็เย็นชาลงอีกไม่น้อยเว่ยจิ่นซูที่ยังเอนศีรษะอยู่บนไหล่เขาย่อมสัมผัสได้ทันที“ท่านพี่”“หืม”“เมื่อครู่ยังมองข้าดี ๆ เหตุใดจู่ ๆ สีหน้าจึงน่ากลัวขึ้นมาอีกแล้ว”เผยหานโจวก้มมองนาง“ข้าน่ากลัวหรือ”“สำหรับข้าไม่น่ากลัวเจ้าค่ะ”นางยิ้มแล้วใช้นิ้วแตะหว่างคิ้วเขาเบา ๆ“แต่ถ้าท่านออกไปทำหน้าเช่นนี้ด้านนอก เกรงว่าขุนนางในราชสำนักคงต้องย้อ