บทที่ 3

ผมเผลอถามออกไปโดยไม่ทันคิดว่า

“พี่ชิงอวิ้นรู้รหัสเข้าบ้านผมได้ยังไงครับ?”

สวี่ชิงอวิ้นขมวดคิ้ว สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย

ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนที่ผมคบกับเธอ ผมก็ไม่เคยเรียกเธอว่าพี่อีก และไม่อนุญาตให้เธอเรียกผมว่าน้องชายด้วย

ผมย้ำกับเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงขั้นเคยโมโหใส่เธอว่าผมกับเธอเป็นแฟนกันไม่ใช่พี่น้อง

เธอเก็บความสงสัยในใจเอาไว้ กวาดตามองไปรอบห้องแล้วบ่นขึ้นมาว่า

“ห้องรกขนาดนี้ นายช่วยเก็บกวาดหน่อยไม่ได้หรือไง?”

“แล้วข้าวเย็นล่ะ? ฉันหิวแล้ว”

ผมมึนตึ๊บไปหมด พี่สาวคนนี้ไม่มีระยะห่างระหว่างบุคคลบ้างเลยหรือไง? นึกอยากจะจิกหัวใช้ใครก็ทำหน้าตาเฉยแบบนี้เนี่ยนะ

เมื่อเห็นว่าผมยังไม่ขยับ สวี่ชิงอวิ้นก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น พอเห็นรูปถ่ายในมือผม เธอก็รีบก้าวเข้ามาฉีกมันเป็นชิ้นๆทันที

"ฉันเคยบอกนายแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่าถ่ายรูปคู่ให้มีหลักฐานเหลือไว้ ความสัมพันธ์ลับๆของเราจะให้คนอื่นรู้ไม่ได้”

ผมมองการเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหันของเธอแล้วถึงกับนิ่งอึ้ง

เธอคบกับผมแบบลับๆงั้นเหรอ?

เท่าที่ผมจำได้ เธอมีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ถึงผมจะรู้สึกสนใจเธออยู่บ้าง แต่ก็คงไม่ถึงขั้นไปแย่งแฟนคนอื่นหรอกมั้ง

“พี่ชิงอวิ้นแน่ใจนะครับว่าไม่ได้จำคนผิด?”

น้ำเสียงของสวี่ชิงอวิ้นมืดมนลงและพูดจี้ถามผมอย่างไม่ไว้หน้า

“เจียงจิ้งเฉิง นายจะแกล้งทำอะไรอีก? ไม่ใช่ว่านายกำลังโกรธที่ช่วงนี้ฉันอยู่กับเจียชวนจนไม่ได้กลับบ้านหรอกเหรอ?”

“เจียชวนไม่ได้กลับประเทศมาถึงแปดปี ยังปรับตัวกับชีวิตที่นี่ไม่ทัน ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเขาสักสองสามวันแล้วมันยังไง? จำเป็นต้องพูดเหน็บแนมกันขนาดนี้เลยหรือไง!”

“ก็เพราะเธอขี้ระแวงคิดมาก แถมยังคิดอะไรในแง่ร้าย ฉันถึงไม่อยากจะอยู่ใกล้ๆนาย"

พี่สาวคนนี้คงจะบ้าไปแล้วมั้ง

เธอไปอยู่กับแฟนเธอ แล้วจะมาหาเรื่องทะเลาะกับผมเพื่ออะไร?

ผมถอนหายใจ ไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับคนบ้า จึงเปิดประตูเตรียมจะเดินออกไป

สวี่ชิงอวิ้นเห็นดังนั้นก็รีบตามมาสองก้าวแล้วคว้าชายเสื้อผมไว้ สีหน้ายิ่งดูดุร้ายน่ากลัวขึ้นไปอีก

“นายจะแกล้งทำต่อไปใช่ไหม! นายเลิกหึงเจียชวนสักทีได้ไหม ทำตัวใจแคบแบบนี้มันทำให้ฉันเหนื่อยจริงๆนะ”

เห็นแก่ที่เธอเป็นเพื่อนของพี่สาว ผมจึงพยายามอดทนแล้วอดทนอีก

แต่เธอกลับยิ่งได้ใจคิดว่าผมไม่พูดอะไรแล้วจะข่มเหงยังไงก็ได้หรือไง!

ผมสะบัดมือเธอออกแล้วตะคอกใส่ทันที

“นี่พี่ เป็นบ้าอะไรเนี่ย!”

“ผมไปคบกับพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ดูสภาพตัวเองสิเอาแต่โวยวายใส่คนอื่นแบบนี้ ใครเขาจะไปชอบพี่ลง!”

สวี่ชิงอวิ้นมองผมอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“นายกล้าพูดกับฉันแบบนี้เลยเหรอ เจียงจิ้งเฉิง ฉันขอเลิกกับนาย!"

ตอนนี้ความอดทนของผมหมดลงแล้ว

ผมจึงตอบออกไปอย่างไร้อารมณ์ว่า “ได้สิ งั้นก็เลิกกัน”

พูดจบผมก็เปิดประตูเดินออกไปทันที

สวี่ชิงอวิ้นมีสีหน้าสงสัย น้ำเสียงแฝงความตื่นตระหนกอยู่บ้าง "เป็นไปได้ยังไง เขาความจำเสื่อมจริงๆเหรอ?"

แต่ในวินาทีต่อมา ข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทก็ทำให้เธอผ่อนคลายลงทันที

“ชิงอวิ้น ดูเหมือนเจียงจิ้งเฉิงจะรู้แผนที่เธอจะแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมแล้วนะ”

ในวิดีโอผมยืนอยู่หน้าห้องรับรองด้วยดวงตาแดงก่ำ มือกำลูกบิดประตูแน่นแต่กลับไม่ได้เปิดประตูเข้าไป

สวี่ชิงอวิ้นหลุดหัวเราะออกมาทันที

เจ้าน้องชายตัวดี ฉันพูดไปส่งๆแค่ประโยคเดียวทำเป็นเอาจริงเอาจังไปได้

“แกล้งทำเป็นความจำเสื่อมได้เหมือนจริงมากเลยนะ”

หลังจากออกมา ผมก็ตรงกลับไปบ้านพ่อแม่ทันที

พอมาถึงหน้าบ้าน ผมกลับลังเลอยู่ครู่หนึ่งรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้กลับมาที่นี่นานมากแล้ว ทั้งที่ในความทรงจำ ผมเพิ่งออกจากบ้านไปเมื่อวานเองแท้ๆ

ผมเปิดประตูเข้าไป และพบว่าที่บ้านมีเพียงพี่สาวอย่างเจียงจิ้งหลานอยู่คนเดียว

“โอ้โห แขกคนสำคัญมาเยือน ทิ้งแฟนลับๆของตัวเองไว้ไม่สนใจ แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับมาหาพวกเราล่ะ?”

ผมทำหน้างุนงง ผมไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?

“ยังจะทำเป็นไม่รู้อีก”

เธอหยิบรูปสองใบที่ผมแอบโพสต์ไว้ในพื้นที่ส่วนตัวออกมา เป็นรูปแหวนหมั้นหนึ่งคู่ โดยด้านในของวงแหวนยังสลักข้อความว่า JC love QY