บทที่ 2

ผมทำให้ความคาดหวังของอาจารย์ที่ปรึกษาต้องผิดหวัง ยอมทิ้งงานวิจัยด้านสถาปัตยกรรมโบราณ ลดเวลาที่ได้อยู่กับครอบครัวและเพื่อนๆแล้วทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงานและชีวิตของเธอ ตลอดแปดปีที่ผ่านมา เธอคือโลกทั้งใบของผม

แต่หลังจากบริษัทพลิกจากขาดทุนเป็นกำไรและขยายกิจการจนใหญ่โตขึ้น เธอกลับโยนหน้าที่หลักทั้งหมดมาให้ผม ส่วนตัวเองหาเวลาบินไปต่างประเทศบ่อยๆเพื่อพบกับรักแรกอย่างหลินเจียชวน

เธอคิดมาตลอดว่าผมไม่รู้เรื่อง

แต่ทุกครั้งที่พวกเขานัดเจอกันที่ต่างประเทศ หลินเจียชวนมักส่งข้อความส่วนตัวมาหาผม พร้อมอวดรูปคู่สุดสนิทสนมของพวกเขา

“ชิงอวิ้นอยู่กับฉันได้อย่างเปิดเผย แต่กลับต้องคบกับนายอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ตอนอยู่ในประเทศ ใครกันแน่ที่เป็นคนนอกก็ชัดเจนอยู่แล้วนะ"

"เธอซื้อชุดสูทสไตล์นักธุรกิจที่ฉันชอบให้ เพื่อแต่งตัวให้เข้าชุดกับฉัน เธอเคยทำแบบนี้ให้นายบ้างไหมล่ะ?"

สวี่ชิงอวิ้นไม่เคยยอมถ่ายรูปคู่กับผม และไม่เคยเลือกของขวัญโดยคำนึงถึงสิ่งที่ผมชอบเลย ในตู้เสื้อผ้าของผมมีแต่สูทที่เหมาะกับการทำงานเท่านั้น

ผมเคยคิดมาตลอดว่าเธอเพียงทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับการบริหารและดูแลบริษัท แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่ผมได้รับกลับเป็นเพียงของที่หลินเจียชวนเลือกเหลือไว้

ทุกครั้งหลังจากพวกเขาไปเดตกัน หลินเจียชวนก็มักโพสต์บอกรักเธอลงในโซเชียลเสมอ

“คุณคือปาฏิหาริย์ในชีวิตอันแสนธรรมดาของผม คือที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางผู้คนมากมาย”

“เพราะได้พบคุณอีกครั้ง ผมถึงได้มองเห็นคำว่านิรันดร์”

“การได้พบกันอีกครั้ง คุณเปรียบเสมือนดวงดาวที่ส่องประกายที่สุด คอยส่องสว่างให้กับค่ำคืนอันยาวนานของผม”

ในรูปที่โพสต์คู่กัน มักมีสเต๊กเนื้อพริกไทยดำซอสไวน์แดงจานโปรดของเขาปรากฏอยู่เสมอ

เพื่อนๆของเขาต่างคิดมาตลอดว่าหลินเจียชวนกับสวี่ชิงอวิ้นเป็นเพียงคู่รักที่อยู่กันคนละที่ และพากันเข้ามาคอมเมนต์อวยพร

ผมหัวเราะเยาะตัวเองออกมาเบาๆและภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ไม่รักก็คือไม่รัก ต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

หมอที่อยู่ข้างๆถามขึ้นอีกครั้ง ดึงผมกลับออกมาจากความคิด

“คุณเจียง เราเริ่มการรักษาได้หรือยังครับ?”

ผมถอนหายใจยาว เช็ดหยดน้ำที่หางตา ก่อนบล็อกเธอทันทีแล้วปิดโทรศัพท์

“ผมพร้อมแล้ว เริ่มได้เลยครับ”

สวี่ชิงอวิ้น เธอได้ปิดฉากบทบาทของตัวเองในเรื่องราวชีวิตของผมแล้ว

นับจากนี้ ระหว่างเราจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้ว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ผมก็ฟื้นอยู่ในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลและเวลาได้ผ่านไปแล้วสามวัน

พยาบาลแจ้งข่าวว่ากระบวนการสะกดจิตประสบความสำเร็จด้วยดี ทำเอาผมตกตะลึงไปพอสมควร

ผมจ้องลายเซ็นของตัวเองบนเอกสารยินยอมเข้ารับการรักษาอยู่นาน

ผมต้องเจอเรื่องกระทบกระเทือนใจมากแค่ไหน ถึงได้ยอมทิ้งความทรงจำตลอดแปดปีไปโดยไม่มีเหตุผล

เวลาค่อยๆผ่านไปทีละวินาที สุดท้ายผมก็ทำได้เพียงยอมรับความจริงนี้

หลังออกจากโรงพยาบาล ผมก็ไปยังที่อยู่แห่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป บ้านกลับรกเละเทะ เสื้อผ้าของผู้หญิงกองเต็มโซฟา ส่วนบนโต๊ะยังมีเศษอาหารเดลิเวอรีที่กินเหลือทิ้งไว้

นี่ผมอาศัยอยู่ร่วมกับผู้หญิงซกมกคนหนึ่งงั้นเหรอ?

แต่พอเห็นสภาพ มือไม้ของผมกลับขยับเก็บกวาดโดยไม่รู้ตัว

พอรู้สึกตัว ผมก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ ปกติอยู่บ้านตัวเองผมเป็นพวกสุขสบายมีคนคอยรับใช้ แล้วไปขยันขันแข็งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ผมกวาดตามองไปรอบๆ บนตู้โชว์เต็มไปด้วยฟิกเกอร์โมเดลสีสันฉูดฉาดและของที่ระลึกจากดอกไม้แห้ง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของที่ผมไม่เคยสนใจ เพราะผมคิดว่าความโรแมนติกที่ดูเหมือนมีพิธีรีตองพวกนี้เป็นเพียงเรื่องฉาบฉวย สู้การได้อยู่เคียงข้างกันจริงๆไม่ได้

ส่วนโมเดลสถาปัตยกรรมโบราณที่ผมรักที่สุดกลับถูกวางทิ้งไว้ในมุมหนึ่งจนมีฝุ่นเกาะ

ผมหยิบโมเดลออกมาเช็ดทำความสะอาด แต่กลับเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งตกอยู่ด้านหลังตู้โชว์

ในรูปนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายผมมากกำลังกอดสวี่ชิงอวิ้น เพื่อนสนิทของพี่สาวผม พร้อมรอยยิ้มที่มีความสุข

ขณะที่ผมยังสงสัยอยู่ว่าทำไมรูปของเพื่อนพี่สาวถึงมาอยู่ในบ้านของผม จู่ๆก็ได้ยินเสียงกดรหัสจากหน้าประตู ตามด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่เดินเข้ามาเบาๆ

ผมหันไปมองด้วยความตื่นตระหนก และคนที่เดินเข้ามาก็คือสวี่ชิงอวิ้นในรูปนั่นเอง

แต่สวี่ชิงอวิ้นในตอนนี้ไม่ได้ดูอ่อนเยาว์เหมือนในรูปอีกแล้ว เธอดูสง่างาม เย็นชา และแผ่บรรยากาศกดดันแบบคนที่อยู่เหนือกว่าคนอื่นออกมาอย่างชัดเจน