All Chapters of รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Chapter 11 - Chapter 20

เสวี่ยอี้เชิญแขกผู้มาเยือนไปนั่งรับน้ำชาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้วย สายลมพัดผ่านร่างของทั้งสอง นำพาใบไม้ที่เหี่ยวแห้งตกลงมาบนมวยผมที่ม้วนเป็นช่อตรงกลางศีรษะหญิงสาว เสวี่ยอี้เห็นแล้ว จึงบอกให้นางหยิบออก แต่นางกลับแสร้งสัมผัสไม่โดน" ตรงไหนเพคะ " หญิงสาวใบหน้าพริ้มเพรายิ้มอ่อน พลางโน้มศีรษะเข้าใกล้ชายหนุ่มมือแกร่งยื่นไปหยิบออกให้ด้วยความรำคาญ ก่อนโยนใบไม้ใบนั้นไปไกลๆ เยว่ซินอี๋ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนยืดหลังตั้งตรงดังเดิม" ก่อนที่หม่อมฉันจะเข้ามา เห็นสตรีนางหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าค่ายทหาร ไม่ทราบว่านางผู้นั้นเป็นใครหรือเพคะ " นางถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร การที่นางมาที่นี่ก็เพราะได้ยินข่าวลือว่าตันอ๋องพาอนุรักมาพลอดรักกันอยู่ที่นี่ โดยไม่ใส่ใจไปสู่ขอนางเหมือนที่เคยพูดไว้ ซึ่งมันผ่านกำหนดการแต่งงานมาแล้วหนึ่งเดือน ดังนั้นนางจึงเดินทางมาหาเขา เพื่อถามว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้เช่นไร" นางคือซ่งเยี่ยนหลี " ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ สีหน้าไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใด" นี่ท่านอ๋องมีเวลามาอยู่กับนาง แต่ไม่มีเวลาจัดงานแต่งของเรางั้นหรือเพคะ "

พอรถหยุดลง บุรุษร่างสูงก็รีบกระโดดลงจากอาชาสีดำ พุ่งเข้าไปตรวจดูในรถม้าที่เยว่ซินอี๋นั่งอยู่ เพื่อดูว่าซ่งเยี่ยนหลีอยู่ในนั้นหรือไม่" นางอยู่ที่ใด " ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความโกรธ เขากระชากเสียงถามสตรีที่นั่งทำหน้าตื่นตระหนก " ท่านหมายถึงใครเพคะ "" เจ้ารู้อยู่แก่ใจ ยังจะแสร้งทำเป็นไม่รู้อีก "" หม่อมฉันไม่รู้เพคะว่าท่านอ๋องทรงหมายถึงใคร "" โกหก!" น้ำเสียงทรงอำนาจตวาดลั่น หญิงสาวสะดุ้งด้วยตกใจ กระนั้นก็ยังปากแข็งไม่ยอมบอก" หม่อมฉันยังยืนยันคำเดิมว่าไม่รู้เพคะ "" ไม่รู้งั้นหรือ ได้!" เขาชักคมดาบออกมา ก่อนนำไปจ่อที่ลำคอขาวเนียนของนาง คมแหลมทิ่มตรงหลอดลมพอดี เยว่ซินอี๋เหลือบมองคมดาบด้วยความตื่นกลัว ในยามนี้แม้อยากกลืนน้ำลายก็ทำได้ลำบาก ใบหน้างามมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้า หัวใจเต้นแรงอย่างลุ้นระทึก" ท่านอ๋อง ทรงทำเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ " สาวใช้ที่มาด้วยกัน พยายามอ้อนวอนตันอ๋องให้คลายโทสะลง" งั้นพวกเจ้าก็บอกมาว่านางอยู่ที่ไหน! " มีหน้าของเขาแสดงความโกรธชัดเจน ดวงตาสีทม

สองวันมานี้ การค้าขายของนางขาดทุนอย่างย่อยยับ นั่นก็เป็นเพราะว่าเสวี่ยอี้มานั่งเฝ้านางที่ร้าน มิหนำซ้ำยังวางท่าข่มขวัญผู้คน ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาซื้อโจ๊กร้านของนาง" จะเป็นเช่นนี้อีกนานแค่ไหนเพคะ " ใบหน้างามบึ้งตึง ยืนเท้าเอวมองเขาใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้ม ก่อนควักถุงเงินออกมาให้นาง " วันนี้ข้าเหมาเอง "" มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ " ซ่งเยี่ยนหลีถอนหายใจยาว " หม่อมฉันเคยบอกไม่ให้ท่านอ๋องมาที่นี่มิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงยังมาอีก "" เพราะเจ้าอยู่ที่นี่ "" ดูเหมือนท่านจะไม่เข้าใจในสิ่งที่หม่อมฉันพูดสินะเพคะ "" ข้าไม่อยากเข้าใจ และไม่อยากให้เจ้าพูดซ้ำด้วย เอาเป็นว่าวันนี้ปิดร้านเถิด ""....." ร่างเล็กยืนนิ่ง สีหน้าฉายชัดว่ากำลังไม่พอใจ" ถ้าเจ้ายอมปิดร้าน ข้าจะให้เพิ่มอีกร้อยตำลึง "แต่พอได้ยินจำนวนเงิน ดวงตาคู่สวยก็พลันลุกวาว นางแสร้งไม่สนใจ กระนั้นก็เดินไปเก็บของอย่างเงียบๆเสวี่ยอี้มองภาพนั้นอย่างนึกเอ็นดู ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาเริ่มมองนางเปลี่ยนไป ตอนแรกเกลียดชังนางยิ่งกว่ามดแมลง แต่ตอนนี้ก

หยางซินเงยมองหน้าสามีพลางฉีกยิ้มขอบคุณ​ ก่อนจะหันกลับไปหาอิงเถากับเสวียอวี้อีกครั้ง " ใช่แล้วพี่อิงเถา พี่เสวียอวี้ เงินนี้หรงเ​อ๋อร์ต้องได้ใช้แน่เจ้าค่ะ ถ้าเขาอยากสอบจอหงวนก็ใช้เงินนี้เป็นค่าเดินทางได้ หรือถ้าอยากแต่งงานเงินนี้ก็ใช้เป็นค่าสินสอด​ได้อีกเหมือนกัน ฉะนั้นรับมันไปเถอะเจ้าค่ะ เพราะข้าเมื่อยถือแล้วนะ " หยางซินย่นปากยู่ยี่​อิงเถาหัวเราะให้กับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู​ของหยางซิน นางยื่นมือไปรับถุงเงินทั้งห้าถุง พลางส่งให้สามีนำไปเก็บไว้ในบ้านอิงเถาคว้ามือหยางซินมาจับ พลางพูดด้วยสีหน้าตื้นตัน​ใจว่า " ขอบคุณ​เจ้ามากนะ เงินที่เจ้าให้มา ข้าจะเก็บรักษา​ไว้อย่างดีเลยละ "หยางซินส่ายหน้า​เชิงห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำเช่นนั้น " ไม่ต้องเก็บไว้เจ้าค่ะ ท่านควรใช้มัน ข้าจึงจะรู้สึกสบายใจ​ "" นั่นแหละ​ ขอบคุณ​เจ้ามากนะ "" ข้าก็ต้องขอบคุณ​ท่านเช่นกัน เอาไว้ข้าจะกลับมาเยี่ยมนะเจ้าคะ "พอพูดจบ คนร่างเล็กก็เตรียมขึ้นรถม้า โดยมีสามีช่วยพยุงขึ้นไป มือเรียวเล็กวางลงฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่น​ นัยน์ตา​อ่อนหวานเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลา​ของสามีครู่หนึ่ง​ ก่อนเผยอยิ้มหวานให้เขาเป็นการขอบคุณ​ครั้นขึ้นมานั่งบนรถ

ร่างบางถูกกดลงบนเตียงนอน เสวี่ยอี้ลากลิ้นไล้เลียทั่วผิวเนื้อขาวเนียน ร่างบางแอ่นอกเหยียดหยัดราวกับต้องการให้ชายหนุ่มสัมผัส เสื้อผ้าของทั้งสองถูกโยนลงจากเตียง เปิดเปลือยร่างกายให้อีกฝ่ายเชยชม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มดูดถันสีสวยที่แข็งชูชันเต็มปาก กระดกลิ้นแผ่วเบาจนร่างเล็กเกิดความวาบหวิวเปล่งเสียงครางหวาน" อ๊า "มือแกร่งลูบไล้ลงสู่เบื้องล่าง แหวกกลีบเนื้อนวลควานหาแอ่งน้ำหวานอันฉ่ำชื้นก่อนสอดนิ้วสอดใส่เข้าไป เร่งจังหวะกระแทกเข้าออกรุนแรง ร่างบางบิดตัวดิ้นเร่าๆ เปล่งเสียงครางกระเส่าทุกครั้ง ยามปลายนิ้วร้ายกาจขยี้ถูกจุดเสียวภายใน เร่งเร้าให้นางเสร็จสมจนร่างกระตุกเกร็งถี่" ฮ้า...อ๊า "ดวงตาฉ่ำหวานหรี่มองเบื้องล่าง ร่างสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาตรงกลางหว่างขา เขาจับขาทั้งสองข้างของนางแยกออก ก่อนนำความคึกแข็งมาจ่อ" ท่านอ๋อง อื้อ " ใบหน้าหวานเหยเกยามหัวบานหยักค่อยๆ ชำแรกเข้ามาในช่องทางอันคับแคบ" เจ้าไหวหรือไม่ " เขาแช่ค้างส่วนนั้นไว้ชั่วครู่ เพื่อรอดูปฏิกิริยาของนางว่าพร้อมสำหรับสอดใส่เข้าไปทั้งหมดหรือไม่ใบหน้าท