All Chapters of รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Chapter 31 - Chapter 40

โชคดีที่หลังคาของกระท่อมร้างยังพอใช้หลบฝนได้อยู่ ซ่งอู่วางร่างฟ่านอิงไว้บนตั่งไม้ภายในกระท่อม ส่วนตนเองเดินฝ่าเม็ดฝนออกไปข้างนอก เพื่อออกไปหาฟืนมาใช้ก่อไฟฟ่านอิงมองตามแผนหลังซ่งอู่ที่เดินหายลับไปในโรงฟืน ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรกับนางสักคำ คงไม่ใช่ว่านางเผลอทำสิ่งใดให้เขาโกรธอีกหรอกนะ" อูยยยย! " ดวงตาเรียวเล็กก้มมองท่อนขาขวาของตน มือเรียวจับชายกระโปรงแหวกขึ้นมาเหนือหัวเข่า รอยแผลสีแดงสดลากเป็นทางยาวตั้งแต่ข้อพับขามาจนถึงตาตุ่มปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มลงบนรอยแผล ความรู้สึกเจ็บแสบทำนัยน์ตาหวานคลอหน่วย ไม่นึกว่าแผลตื้นแค่นี้ จะทำให้รู้สึกแสบสันไปถึงข้อกระดูกได้ในจังหวะนั้นเอง ซ่งอู่ก็เดินเข้ามาในกระท่อมพอดี ดวงตาสีเข้มจ้องมองรอยแผลที่ขาของหญิงสาวอย่างใคร่สงสัย" นี่เจ้าบาดเจ็บงั้นรึ?" เขาวางท่อนฟืนในมือลง ก่อนจะเช็ดมือให้สะอาด ร่างกำยำเดินเข้าใกล้หญิงสาว แต่พอนางเห็นเขา นางกลับดึงชายกระโปรงลงอย่างกลับกลัวว่าเขาจะเห็นส่วนเร้นลับของนางอย่างไรอย่างนั้น" ไม่เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ " ฟ่านอิงก้มหน้างุดพร้อมกับกล่าวเสียงเบา

ซ่งอู่หันกลับไปมองเสื้อที่ตากอยู่บนราวผ้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า " อีกสักประเดี๋ยวก็คงแห้งกระมัง เช่นนั้นเจ้าก็รอก่อน "ฟ่านอิงพยักหน้า พร้อมกับนั่งรออย่างเงียบๆพอตกกลางดึก ซ่งอู่ก็นำเสื้อที่แห้งแล้วมาให้ฟ่านอิง หญิงสาวรีบสวมเสื้อที่เขานำมาให้ พลางเหลือบมองซ่งอู่อย่างไม่เข้าใจ บางครั้งเขาก็ดูอ่อนโยนกับนาง แต่บางครั้งก็ทำท่าทางราวกับเกลียดชังนางนักหนา อีกฝ่ายมักจะทำตัวขัดแย้งกันไปมา จนนางรู้สึกสับสนไปหมดแล้วว่า...เขาจะดีหรือร้ายกับนางกันแน่!ร่างเล็กเอนตัวลงนอนบนผ้าห่มที่เขานำมาปูให้ ใบหน้าหวานหันออกไปทางกองไฟ ซึ่งอีกฝ่ายก็นั่งหันหน้ามาทางนางเช่นกัน นัยน์ตาเรียวเล็กจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มองใบหน้าของซ่งอู่ชัดๆ เหตุใดคนที่หล่อเหลาเช่นเขาถึงได้ปากร้ายนัก จะไม่ดีกว่าหรือ...ถ้าเปลี่ยนเป็นพูดจาหวานหยาดเยิ้ม หากทำเยี่ยงนั้นจะต้องมีสตรีอีกมากมายมาชมชอบเขาแน่!ระหว่างที่นางกำลังจมอยู่กับความคิดของตนเองอยู่นั้น ดวงตาคู่งามก็พลันประสานเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มพอดี เขาจ้องมองนางราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น ฟ่านอิงรีบหลบสายตาอีกฝ่ายอย่างเร็วไว เพร

หลังจากซ่งอู่ทราบเรื่อง เขาก็เริ่มใส่ใจแม่เล็กมากขึ้น ทุกครั้งที่เขากลับจากออกรบ เขามักจะแวะเวียนมาหานางอยู่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องชาติกำเนิดของเขาก็ไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้ เพราะต่อให้พูดขึ้นมาในตอนนี้ ก็คงไม่ส่งผลดีกับตัวใคร มีแต่จะทำให้ทุกคนรู้สึกทุกข์ใจกันเปล่าๆ อีกอย่างท่านแม่ก็เลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี นางไม่เคยทำให้เขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักครั้ง ส่วนแม่เล็กก็รักและใส่ใจเขามากเช่นกัน ในเมื่อครอบครัวมีความสุขดี ไยเขาต้องสร้างปัญหาขึ้นมาเพิ่มด้วยเล่า มิสู้เอาเวลาที่เหลือ ไปดูแลท่านแม่ทั้งสองคนมิดีกว่าหรือ? " แม่เล็ก ข้ามาพาท่านกลับไปอยู่ด้วยกันขอรับ" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยกับผู้เป็นมารดา พลางประคองนางเดินขึ้นบันได หญิงวัยกลางคนนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาถามบุตรชาย " แล้วท่านพ่อของเจ้าจะไม่ว่าอะไรหรือ?" น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวล นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วที่นางไม่ได้พบหน้าสามี จนบางทีก็เผลอคิดไปว่า เขาคงลืมนางไปแล้วกระมัง ซ่งอู่ยิ้ม " ว่าไม่ได้หรอกขอรับ เพราะคนที่เป็นเจ้าของจวนในตอนนี้ คือข้าต่างหาก " ซ่งอู่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด ว่าที่จริงแล้วเป็นท่านพ่อที

สองวันผ่านไปถึงกำหนดออกเดินทางกลับเมืองหลวง ซ่งอู่ได้ว่าจ้างรถม้าอีกคันหนึ่งมารับแม่เล็ก เนื่องจากว่าของที่นางจะนำไปด้วยค่อนข้างมีมาก จึงเกรงว่ารถคันเดียวจะบรรทุกไม่พอชายหนุ่มเดินออกมารอทุกคนที่หน้าประตูใหญ่ ระหว่างนั้นสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นฟ่านอิงกำลังยืนคุยกับหญิงชราคนหนึ่งอยู่ คนผู้นั้นคว้าตัวฟ่านอิงเข้าไปกอดพร้อมกับส่งเสียงสะอื้นไห้ไม่หยุด คิ้วเข้มพลันขมวดมุ่นนึกสงสัยว่าหญิงชราผู้นั้นเป็นใคร รู้จักกับฟ่านอิงนานแล้วหรือไร เหตุใดจึงร้องไห้ราวกับว่าผูกพันกันนักหนาเช่นนั้น?ในจังหวะที่ซ่งอู่กำลังจะก้าวเท้าเดินไปหาสองคนนั้น แม่เล็กก็เดินออกมาพอดี" เสี่ยวอู่ ลูกกำลังมองอะไรอยู่รึ?" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามบุตรชาย พลางทอดสายตามองตาม" สตรีนางนั้นเป็นใครหรือขอรับ?" ซ่งอู่ถามถึงหญิงชราที่ยืนกอดฟ่านอิงอยู่อนุเสิ่นยิ้มน้อยๆ อยู่บนดวงหน้า ก่อนจะส่งสัญญาณบอกให้ซ่งอู่ขึ้นไปบนรถ ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าอย่างเข้าใจ แม่เล็กคงไม่อยากพูดตรงนี้ให้ผู้อื่นได้ยินกระมังชายหนุ่มประคองมารดาขึ้นไปบนรถก่อน ส่วนตนเองก็ขึ้นตามหลังไปอีกที พอมานั

พอเห็นคนงามหน้าแดง ซ่งอู่ก็นึกอยากจะแกล้งอีกฝ่ายต่อ เขาจึงพยายามพูดจาหว่านล้อมนางให้คล้อยตาม " เจ้าไม่อยากรู้หรือว่ารสชาติของจูบเป็นอย่างไร? "" ไม่อยากเจ้าค่ะ " ฟ่านอิงส่ายหน้าไปมาสิ่งที่นางอยากรู้ในตอนนี้คือ...เขาเป็นอะไร ทำไมถึงได้ทำตัวแปลกไป ไหนเขาบอกว่าเกลียดนางจนไม่อยากมองหน้าอย่างไรเล่า แต่เท่าที่เห็นในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นเลยนะ" ทำไมถึงไม่อยาก " ซ่งอู่รู้สึกข้องใจใบหน้าคมคายค่อยๆ โน้มเข้าใกล้ใบหน้าหวานอีกครั้ง นัยน์ตาสีดำขลับจับจ้องไปที่ดวงตาเรียวเล็กที่กำลังสั่นไหว ก่อนจะเลื่อนสายตามองมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อฟ่านอิงมองหน้าคนที่กำลังลอบกลืนน้ำลายลงคอ คิ้วเรียวขมวดเข้าแล้วคลายออกอยู่หลายครั้ง เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง เหตุใดจึงได้มาถามเรื่องเช่นนี้กับสตรีที่ยังไม่ออกเรือน" เพราะจูบต้องเก็บไว้ทำกับคนที่ข้ารักเท่านั้นเจ้าค่ะ นายน้อย "" อ้อ! งั้นรึ "เขาจ้องกลีบปากนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอยกลับไปนั่งที่เดิม เมื่อครู่เขาคงเสียสติไปแล้วจริงๆ แค่ได้ยินเรื่องของนางมาจากแม่เล็ก ก็ทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่นจนไม่อาจควบคุมได้....ครั้นกลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ชายหนุ่มก็เด