All Chapters of รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Chapter 21 - Chapter 30

นัยน์ตาเรียวเล็กทอดมองแผ่นหลังของนายหญิงกับหลิวมามาที่กำลังเดินขึ้นเรือนไป สตรีหน้าหวานถอนหายใจออกมาเงียบๆ ถ้าเจ้านายในโลกเดิมของนางใจดีเช่นนี้ก็คงดีไม่น้อย แต่รายนั้นน่ะ...สั่งแต่งานไม่เคยสนใจความรู้สึกลูกน้องสักนิด พูดออกมาแต่ละคำนึกว่าจะมีสุนัขวิ่งออกมาจากปากไม่เหมือนกับเสิ่นฮูหยินที่เลือกใช้คำพูดเป็น ทั้งยังทำให้คนฟังรู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ จนอยากจะถวายหัวทำงานให้ครั้นซักผ้าเสร็จ ฟ่านอิงก็ไปหยิบไม้กวาดมากวาดเศษใบไม้ใต้ต้นหลิวต่อ ด้วยว่าอยู่ในช่วงสารทฤดู จึงมีเศษใบไม้ปลิวว่อนมารวมกันอยู่ตรงนี้มากมายก่ายกอง ต่อให้กวาดวันละสามเวลาก็ไม่หมดไปฟ่านอิงลงมือปัดกวาดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีใบไม้แห้งเหลืออยู่แม้แต่ใบเดียว มือเรียวยกขึ้นมาเช็ดคราบเหงื่อออกจากใบหน้า พลางผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ เพื่อคลายความเหนื่อยล้า ต้องยกความดีความชอบให้กับความรักสะอาดของนาง หากเห็นพื้นที่ตรงไหนรกหูรกตา ฟ่านอิงจะรีบเข้าไปทำความสะอาดเร็วไว เพราะไม่อาจทนมองสิ่งสกปรกเหล่านั้นได้ร่างเล็กหอบร่างตัวเองมานั่งพักตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ นางไม่รู้ว่าต้นไม้ต้นนี้มีชื่อว่าอะไร แต่ดูจากขนาดแล้วน่

ซ่งอู่ปรายตามองคนที่เดินกะเผลกออกไป ความรู้สึกเดียวที่เขามีให้นาง มีเพียงความเกลียดชังเท่านั้น สตรีที่มีจิตใจโหดเหี้ยมเช่นนาง ไม่มีทางที่เขาจะรู้สึกสงสารได้ลง ชายหนุ่มนึกย้อนกลับไป เมื่อครั้งไปสืบราชการลับให้ฮ่องเต้ ครานั้นฮ่องเต้ทรงสงสัยว่ามีผู้ไม่หวังดียักยอกเครื่องบรรณาการที่ทางแคว้นหมิงส่งมาไป ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทองคำแท่งทั้งนั้น และแน่นอนว่าผู้ต้องสงสัยรายที่หนึ่งคือฟ่านเยว่ อีกฝ่ายเป็นคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง และมีเรือสำเภาที่ใช้ขนส่งซื้อขายระหว่างแคว้นหลายลำ ทั้งยังเป็นคนควบคุมท่าเรือทั้งหมดภายในเมืองหลวงและหัวเมืองอื่นๆ ซ่งอู่ปลอมตัวเข้าไปเป็นทาสเลี้ยงม้าในจวนสกุลฟ่าน เพื่อสืบหาแผนที่ที่ฟ่านเยว่ใช้ซุกซ่อนทองคำที่ขโมยไป ทีแรกเขานึกว่างานนี้จะจบลงภายในสิบวัน แต่พอได้เข้ามาอยู่ในจวนสกุลฟ่านได้เพียงไม่กี่วัน เขาก็ได้เห็นด้วยตาตนเองว่า คนสกุลฟ่านเป็นคนตลบตะแลงต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ฉากหน้าของสองคนพ่อลูกคู่นี้ ดูเหมือนจะเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ชอบช่วยเหลือผู้อื่นยามทุกข์ยาก แต่ใครจะรู้เล่าว่า...สิ่งที่เห็นทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตา เพราะเนื้อแท้ของสองคนนั้นเป็นปีศาจร้ายที่พร้อมจะข

หลังจากฟ่านอิงกลับไป เสิ่นฮูหยินก็หันมาจ้องหน้าบุตรชายตาเขียวตาขวาง ต่อให้โกรธเกลียดกันมากขนาดไหนก็ไม่สมควรพูดให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียหน้าเช่นนั้น" ข้าว่าเจ้าพูดกับนางแรงไปนะ " คนอายุมากกว่าพูดขึ้น พลางยกจอกชาดื่มซ่งอู่ถอนหายใจเสียงดัง " ให้นางโดนเสียบ้างนั่นแหละดีแล้วท่านแม่ "เมื่อก่อนนางเคยด่าว่าเขายิ่งกว่านี้เสียอีก ดูถูกคนต่ำชั้นกว่าตนเองด้วยถ้อยคำหยาบคาย ทั้งยังลงมือทำร้ายบ่าวรับใช้อย่างเลือดเย็น ไม่คำนึงถึงความเป็นคนสักนิดแต่ก็ไม่แปลกหรอกที่นางจะมีนิสัยเยี่ยงนั้น เพราะบิดาของนางก็ใช่ย่อยเหมือนกันทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามราวกับว่าเป็นเรื่องสนุกสนาน จนมีคนต้องตายเพราะความวิปริตของคหบดีฟ่านเยว่ไปหลายคนฉะนั้นจึงไม่แปลกที่บุตรสาวเพียงคนเดียว จะมีพฤติกรรมเลียนแบบผู้ให้กำเนิดเช่นนี้" เจ้าโกรธเกลียดนางอะไรนักหนา ไหนลองพูดมาสิ "ตั้งแต่ซ่งอู่เติบโตมา นางยังไม่เคยเห็นบุตรชายแค้นเคืองใครจนถึงขั้นไม่อยากหายใจร่วมโลกมาก่อน ปกติยามที่เขาอยู่ต่อหน้าสตรีหรือผู้อื่นที่ไม่คุ้นหน้า เขาจะนิ่งไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาสักคำ จนกว่าคนผู้นั้นจ

ริมฝีปากคมชัดยกยิ้ม " ขอรับ ข้าจะรีบกลับมาหาท่านแม่ทันทีเลยขอรับ "เสิ่นฮูหยินยิ้มทั้งที่มีหยาดน้ำตาคลอหน่วย มือเรียวยกขึ้นมาลูบกรอบหน้าบุตรชายอย่างรักใคร่....แม้ไม่อยากให้ไป แต่ถึงอย่างไรหน้าที่ก็คือหน้าที่ ฉะนั้นสิ่งที่นางพอจะทำได้ คงมีเพียงอวยพรให้บุตรชายปลอดภัยกลับมาฟ่านอิงกลับมาที่โรงครัว นางยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ครั้นมาถึงกลับเห็นเสี่ยวหนิงกำลังยืนรออยู่ อีกฝ่ายยื่นห่อผ้าที่มีซาลาเปาไส้หมูอยู่ข้างในมาให้" เจ้ากินแล้วหรือ?" ฟ่านอิงถามเพื่อนสนิทเสี่ยวหนิงพยักหน้า " ข้ากินแล้ว ส่วนนี่ข้าเก็บไว้ให้เจ้า เพราะเห็นว่าเจ้าไปนาน ว่าแต่ฮูหยินเรียกเจ้าไปทำไมรึ?"ฟ่านอิงชะงักงัน นางไม่สามารถบอกเรื่องนี้ใครรู้ได้ แม้แต่เสี่ยวหนิงก็ตาม" ไม่มีอะไรหรอก ฮูหยินแค่ให้ข้าไปเลื่อนกระถางดอกไม้ให้น่ะ " ฟ่านอิงโกหกเสี่ยวหนิงพยักหน้าหงึกหงัก ไม่ว่าฟ่านอิงจะพูดอะไรมา นางก็เชื่อทั้งนั้นในระหว่างที่สองสหายกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ใต้ร่มไม้ใกล้โรงครัวอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีสาวใช้สองคนเดินเข้ามาหาเรื่อง ฟ่านอิงจำได้ว่าสองคนนี้คือใคร คนที่ยืนเบะปากใส่นางอยู่ชื่อจื่อหลิน ส่วนคนที่ยืนกอดอกชื่อเสี่ยวถง ทั้ง

เสิ่นฮูหยินส่ายหน้าอย่างเอือมระอา คุยกับเจ้าลูกโง่นี่ทีไร นางต้องปวดเศียรเวียนเกล้าทุกที " เฮ้อ! เช่นนั้นก็ตามใจ ไปรับแม่เล็กกลับมาครานี้ เจ้าอย่าได้รีบร้อนเร่งเดินทางกลับมาล่ะ นางยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย " " ขอรับ " ซ่งอู่รับปาก แม่เล็กของเขาป่วยตั้งแต่ตอนท้องบุตรคนแรกของนาง ยามนั้นนางคลอดก่อนกำหนด จึงทำให้สูญเสียบุตรในครรภ์ไป และมีผลข้างเคียงมาถึงมารดาผู้ให้กำเนิด นางมักจะมีอาการหนาวสั่นตั้งแต่ช่วงสารทฤดูไปจนถึงช่วงเหมันต์ฤดู เพราะแบบนั้นนางจึงมักเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ถึงอย่างนั้น นางก็มักออกมาเล่นกับเขาในช่วงฤดูร้อน ทั้งยังทำขนมที่เขาชอบให้กินตั้งมากมาย นับว่าเป็นฤดูที่เขามีความสุขมากที่สุด เพราะเป็นช่วงที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากัน แต่แล้วทุกอย่างก็พังลง เมื่อเขาเป็นสาเหตุทำให้ครอบครัวแตกร้าว หากวันนั้นเขาไม่ยืนกรานว่าจะไปเดินเล่นคนเดียว แม่เล็กก็คงไม่ถูกท่านพ่อโกรธ จนถึงขั้นขับไล่นางออกจากจวนเช่นนี้ " แล้วไม่อยากรู้หรือว่า ทำไมแม่ถึงให้เจ้าไปกับฟ่านอิง " เสิ่นฮูหยินถาม " ทำไมขอรับ? " " เมื่อหลายเดือนก่อน แม่พานางไปเยี่ยมแม่เล็กของเจ้าด้วยกัน นางน่ะรู้จักเข้าหาผู้ใหญ่ แม่เล็