All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร: Chapter 1 - Chapter 10

“เห้ย โยนมันลงน้ำไปสิวะ” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นก่อนที่เธอจะพยายามตะเกียกตะกายออกจากถุงดำที่คลุมหัว“อื้อ อื้อ” เธอโดนมัดปากจนส่งเสียงไม่ได้ น้ำตาเม็ดไหลอาบแก้มเมื่อรับรู้ถึงชะตากรรมตู้มมมม“จบสิ้นแล้วการทำงานที่ถวายหัว เป็นถึงตำรวจที่รักษากฏหมายแต่มาตกม้าตายเพราะถูกพวกเดียวกันฆ่าตัดตอนก่อนเถอะจะไปเปิดโปงความชั่วของพวกมัน!!!”ชาติหน้ามีจริง ขอไม่เป็นแล้วคนดี ขอเป็นคนชั่วที่มีชีวิตเพื่อปราบคนชั่วด้วยกันเอง“ ร่างบอบบางค่อยๆจมลงสู้ใต้ทะเลลมหายใจค่อยๆหมดลงไปช้าๆจนความมืดเข้าครอบงำ”เฮือก แค่ก แค่ก“ เรือนร่างบอบบางตัวเปียกโชกสำลักน้ำจนแสบคอไปหมด …นี่เธอยังไม่ตาหรอ… สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณพบแอ่งน้ำขนาดใหญ่ข้างๆกันมีชายแปลกหน้านั้งหอบจนตัวโยน”นายเป็นใคร!!“ เธอถอยกรูออกมาจนแทบตกลงไปในบ่อน้ำอีกครั้งดีที่เขาคว้าแขนไว้ทัน”เจ้าพูดจาอันใด ข้าคือพี่ชายของเจ้าอย่างไร หว่านอันเจ้าบ้าไปแล้วหรือเพียงเพราะต้องแต่งงานเจ้ากลับคิดฆ่าตัวตาย เจ้าไม่ห่วงเสี่ยวว่านหรืออย่างไรกัน“ เสียงแหบตวาดลั่นจนเธอผงะถอยกรู ”เจ้า!!ข้า!!นี่มัน…อะไรกัน“ เธอมองเสื้อผ้าที่แปลกตานี่ไม่ใช่กางเกงยีนส์และเสื้อคลุมยีนส์ที่เธอชอบสว

“ตื่นแล้วก็ดีเจ้าควรต้องตื่นมารับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น!!” ทันทีที่ลืมตาตื่นอีกครั้งหลังกินยาไป คำพูดที่แทรกระบบประสาทเข้ามาคือยัยป้ามหาภัยที่นั้งใช้พัดโบกจนมือจะหักอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง“อาสะใภ้สามบอกว่าตื่นมาข้าจะรู้เอง ตอนนี้รู้ได้หรือยังเจ้าคะ” นางไม่สนใจหญิงชราที่วางท่าข่มนาง แต่เลือกจะหันไปถามอาสะใภ้ที่นั้งอยู่ข้างๆเสียอย่างนั่น เรียกความแปลกใจให้คนในบ้านไม่น้อย โดยปกติหว่านอันนั้นไม่ใคร่จะขัดใจผู้ใหญ่ในบ้านเท่าไหร่ ให้ทำอะไรก็ยินดีทำโดยไม่บ่น คงจะมีแต่วันที่ได้รู้ว่าจะถูกจับแต่งงานนางจึงวิ่งไปกระโดดน้ำจนตื่นมาแล้วเป็นเช่นนี้“กล้าเมินข้ารึ เจ้ากล้าหรือหว่านอัน!!” เสียงหญิงชราร่างท้วมตวาดกลางวงแต่นางไม่เลือกใส่ใจใดๆ“มู่เฉิงเจ้าเองก็เพราๆลงหน่อย อาสามมาที่นี่เพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญเหตุใดเจ้าไม่ให้เกียรติอาสาม” ต้าฉวนผู้เป็นลุงปรามภรรยาเสียงแข็ง ทำนางหดหัวกลับทันที”ให้อาสามเจ้าพูดเถิด“ อาสะใภ้จับมือนางเอาไว้แน่นก่อนหันไปพยักหน้าให้ผู้เป็นสามี”หว่านอันตอนนี้เจ้าเลยวัยปักปิ่นแล้ว เดิมทีตระกูลเรามีสินเดิมไว้ให้บุตรชายที่ต้องการเป็นบัณฑิตได้ศึกษา แต่พี่ชายเจ้าเองปฏิเสธมาตลอด ครานี้เ

พรึบ ทันทีที่หลับตาเหมือนนางถูกดูดเข้สไปในห้วงของความฝัน”ทำดีครั้งนี้ เจ้าได้รับ500คะแนน คะแนนที่สะสมได้นี้เจ้าเลือกนำมาแลกสิ่งของได้“ นางมองดูสิ่งของมากมายตระกาลตาก่อนจะสำรวจไปเรื่อย”ข้าจะทำอย่างไรหากอยากได้คะแนนเพิ่ม“ นางไม่รู้ว่าเสียงมาจากไหนจึงเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง”หากช่วยเหลือคน คะแนนเริ่มต้นที่100 หากการช่วยเหลือยากเจ้ายิ่งได้คะแนนเยอะ“ นางกอดอกพยักหน้าก่อนจะเดินดูของกินเรียงราย อาวุธก็มีไม่น้อย เครื่องนุ่งห่มก็เยอะพอควร ยารักษาโรคก็มีให้เลือกสรรค์”แต่ข้ามาที่นี่เพราะหมดศรัทธาในความดี เหตุใดจึงต้องทำดีช่วยคนด้วยเล่า“ นางเอ่ยหน้าบึ้งตึง”เพราะความดีไม่มีวันสลายหากเจ้าช่วยให้ถูกคน เจ้าไม่ต้องดีจนกลายเป็นคนโง่ แต่เจ้าควรดีให้พอดี ช่วยเท่าที่เจ้าพอใจจะช่วย หากไม่ช่วยก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า“ นั่นสิ!! นางลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ยังไง นางพอใจจะช่วยใครหรืออยากช่วยอะไรค่อยช่วย”ค่อยยังชั่วหน่อยที่พอจะมีตัวช่วย แต่เก็บคะแนนไว้ก่อนดีกว่า” พูดจบร่างบางก็กลับมานอนที่เดิม ก่อนจะลุกขึ้นมาเท้าคางมองดวงจันทร์หวนนึกถึงอดีต นางเป็นตำรวจน้ำดีคนนึง สร้างผลงานมากมายจนได้เลื่อนยศใหญ่ขึ้น แต่แล

นางคุกเข่าลงตรงหน้าท่านผู้นำหมู่บ้าน“เช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใดให้สมความเสียสละของพ่อแม่เจ้า” ทุกคนเงียบรอฟังกันอย่างพร้อมเพียง“เรือนสำหรับเมียของบุตรชายคนเดียวของสกุลโหย่ว ทองหนึ่งร้อยชั่ง เงินหนึ่งร้อยตำลึงเท่านั่นเจ้าค่ะ” นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำทุกคำ ฮูหยินสกุลโหย่วได้ยินถึงกับลุกขึ้นชี้หน้านาง“มันจะมากไป มากไปจริงๆเดิมทีป้าเจ้าขายเจ้าให้ข้าเพียงห้าตำลึง เหตุใดจึงกล้าเรียกร้องมากมายเพียงนี้!!” มือสั่นเทาลุกขึ้นมาชี้หน้านางอย่างเหลืออด“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ แต่ว่า…ทางการมิได้ประกาศหรือเจ้าคะว่าห้ามซื้อขายทาสหากไม่ผ่านการพิจราณาจากท่านนายอำเภอ ทำเช่นนี้ข้าเสียใจมากจริงๆ เดิมทีข้าเองคิดว่าท่านมีใจรักข้าอย่างบริสุทธิ์จนข้าตัดสินใจมอบชีวิตให้ท่านดูแล“ นางมองไปยังโหย่วเซี่ยเจิ่นก่อนแสร้งร้องไห้ฟูมฟาย…นางว่าบทนี้นางตีแตกพอใช้ได้กระมัง”จะเจ้า ข้ารักเจ้าด้วยใจจริง แต่สิ่งที่เจ้าขอ ข้าเองก็…“ ท่าทางอึกอักของหนุ่มมักมากในกามทำนางแอบยกยิ้ม”ท่านคงมองว่าข้าเป็นเพียงขยะไร้ค่า แต่ข้าจะหาคุณค่าตัวเองให้เจอ หากชาตินี้ท่านมอบสิ่งที่ข้าร้องขอไม่ได้ ข้า…เสี่ยวหว่านอัน ขอประกาศหาคนที่เห็นคุณค่าในตัวข้า ใค

เรื่องทะเลาะวิวาทของสองตระกูลจบลงที่ต่างคนต่างแยกย้ายเพราะกลัวได้ไปถกกันที่อำเภอแล้วอาจต้องโทษทั้งคู่!!“เช่นนั้นแล้ววันนี้ข้าอาจต้องขอตัวภรรยาข้าเดินทางไปค้าขายต่อ” นางพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบของจำเป็นในบ้านหลังน้อย“หว่านอันเจ้าคิดดีแล้วหรือ” เยี่ยคุนเข้ามาหาน้องสาวด้านในก่อนเอ่ยถาม“พี่ใหญ่วางใจข้าเอาตัวรอดได้ ท่านเองตั้งใจศึกษาเถิดเพราะท่านมัวแต่ดูแลข้ากับเสี่ยวว่านท่านจึงเริ่มช้ากว่าคนอื่น อดทนเท่านั้นเจ้าค่ะภายหน้าท่านจะเป็นผู้นำตระกูลที่แข็งแกร่ง” นางหยิบเพียงเสื้อผ้าหนึ่งชุดและกำไลข้อเท้าสินเดิมที่พ่อแม่มอบไว้ให้เท่านั้น“ข้ายังมีสินเดิมที่อาสะใถ้สามมอบให้อีก ไม่อดตายเป็นแน่ วันข้างหน้าข้าจะไปเยี่ยมพี่ใหญ่ที่หอศึกษานะเจ้าคะ” นางสวมกอดคนตรงหน้าแม้พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในร่างนี้แต่นางรับรู้ได้ถึงความเสียสละการเป็นพี่ใหญ่ที่ต้องดูแลน้องๆ ที่สำคัญ…ในยามที่ไร้พ่อแม่พึ่งพิงเช่นนี้ยิ่งยากลำบากนัก“ข้าอยากขอบคุณพี่ใหญ่ที่ดูแลข้ากับว่านเอ๋ออย่างดี บุญคุณนี้ข้าคงทดแทนไม่หมด” ในภายหน้าหากมีโอกาสนางจะตอบแทนเยี่ยคุนเป็นแน่“หากเจ้าไปอยู่ที่ใดจงส่งข่าวบอกพี่ อย่าลืมเสียหล่ะ ยามลำบา