ログイン共有
เรื่องจริงหรือฝัน
公開日:
2026-09-08 11:09:05นานกว่าที่คนแกล้งเป็นลมจะถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว คนตัวเล็กค่อยๆหรี่ตาขึ้นมาทีละข้างเมื่อเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้ว ก็ตัดการหยิกตัวเองทันที
“ซี๊ดดด เรื่องจริงหรอวะเนี่ย” นางไม่อยากจะเชื่อ อยากหาเหตุผลต่างๆนาๆมาลบล้างแต่ก็ทำไม่ได้ นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้วจริงๆ “แล้วเป็นบ้าอะไรถึงจำอะไรเกี่ยวกับร่างเดิมนี้ไม่ได้เลยสักอย่าง เห้ออออ” ต่อให้พยายามเค้นความคิดใดๆเธอก็จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เมื่อคิดจนปวดหัวก็ไม่มีอะไรงอกออกมาเธอจึงเปลี่ยนไปสำรวจบ้านแทน บ้านปูนที่ก่ออิฐแบบโบราณแต่หลังคาจะถล่มลงมาลอมล่อทำนางเบ้หน้า ผ้าห่มที่นางห่มนี้ก็ทั้งดำทั้งกระด้างจนนางต้องสะบัดออก ที่นอนเป็นเพียงผ้าบางๆปูกับพื้นเท่านั้น “รันทดอะไรขนาดนั้นกัน” ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด จู่ๆนางก็ได้ยินเสียงคนเดินตรงมาทางนี้จึงรีบหลับตา “พี่ใหญ่ขอรับ พี่รองเมื่อไหร่จะตื่นข้าหิวแย่แล้ว” เสียงเด็กชายตัวน้อยทำนางขมวดคิ้วแน่น “พี่เจ้าจมน้ำเกือบตาย วันนี้กินข้าวต้มเกลือไปก่อนแล้วกัน” เด็กคนแรกที่พูดนางไม่รู้ว่าใคร แต่คนที่สองนั้นคือคนที่อ้างว่าเป็นพี่ชายของนางเยี่ยคุนนั่นเอง “ข้าเบื่อข้าวต้มเกลือแล้ว” เด็กน้อยเริ่มโมโหเมื่อไม่ได้ดั่งใจ “ว่านเอ๋อ!!เหตุใดจึงแสดงนิสัยเช่นนี้ใส่พี่ใหญ่” เยี่ยคุนไม่ปล่อยผ่าน ปกติน้องๆของเขานั้นไม่ขี้หงุดหงิดและโวยวายเช่นนี้ “ท่านป้าบอกให้ข้าเอาแต่ใจ เอาแต่ใจจนกว่าพี่รองจะทนไม่ไหวแล้วหนีไปแต่งงาน” นางกำหมัดแน่น อีป้ามหาภัยนี่ต้องเจอเธอสักที!! “แล้วหากพี่รองเจ้าแต่งงานออกเรือนเจ้าไม่คิดถึงนางรึ” เยี่ยคุนเอ่ยถามหยั่งเชิงและปล่อยให้เด็กน้อยคิดได้เอง “นั่นสิข้าลืมไปเสียสนิท พี่ใหญ่เช่นนั้นข้าควรทำเช่นไรดีขอรับ” ชายเสื้อถูกกระตุกงึกงัก “ไปกินข้าว หากพี่หญิงของเจ้าตื่นค่อยมาปรึกษาเรื่องนี้กันอีกที” เยี่ยคุณเป็นเพียงเด็กชายอายุ17ปี น้องสาวคนรองอย่างหว่านอันนั้นอายุ16ปีและเสี่ยวว่านนั้นเป็นน้องเล็กสุด พ่อแม่ของทั้งสามคนนั้นโดนเกณฑ์ไปเป็นทาสบนเรือสินค้าที่เดินทางในท้องสมุทรกว่าห้าปีและไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย เยี่ยคุณที่เป็นพี่คนโตต้องดูแลน้องๆตั้งแต่ยังเด็ก ทำงานรับจ้างแล้วข้าวและอาหารมาให้น้องๆกิน มีเพียงลุงและป้าเท่านั้นที่แบ่งปันสิ่งของมาให้ เรียกว่ามีเพียงลุงคงจะถูกกว่า เพราะป้าสะใภ้นั่นชั่วร้ายอย่างไม่น่าอภัย “เอ๊ะ ทำไมฉันถึงรับรู้เรื่องราวครอบครัวนี้หล่ะ ไม่ใช่ว่าถูกกลืนกินไปแล้วหรอกนะ แล้วทะลุมิติมาแบบนี้ไม่เห็นจะมีมิติพิเศษกะเขาเลยแฮะ” นางคิดอย่างทดท้อใจ ก่อนจะผลอยหลับไปด้วยความเพลีย “ไว้สมองโล่งค่อยคิดแล้วกัน“ ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน แต่เสียงโวยวายทำนางลืมตาตื่นอีกครั้ง ”ไม่ต้องออกไป เจ้ามีไข้อยู่ข้าต้มยาให้แล้ว เรื่องแม่เฒ่าผู้นั้นให้ลุงเจ้าจัดการ” นางมองหน้าคนมาป้อนยา พบอาสะใภ้สามนั้งอยู่เคียงข้าง เมื่อได้พักเต็มอิ่มความจำของร่างเดิมก็ผุดมาในหัว ร่างนี้มีชื่อว่าหว่านอัน กำลังถูกป้าสะใภ้จับแต่งงานกับบุตรชายเศรษฐีเพื่อเงิน หรือเรียกง่ายๆว่าขายนางกินนั่นแหละ แต่ในความจำ อาสะใภ้กับอาสามนั้นมิได้ทำงานอยู่ที่เมืองทางใต้หรอกหรือแล้วเหตุใดจึงมานั้งอยู่ข้างๆนางได้ “กินยาเสียก่อน ไว้เจ้าตื่นมาคงเข้าใจทุกอย่างเอง”
最新チャプター
ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร ENDตระกูลที่มั่งคั่ง
“ท่านพ่อสามี สมุนไพรที่ใช้ปรุงยาส่วนใหญ่มักหายาก ข้าอาจช่วยเพิ่มกำลังในการปรุงให้ได้จำนวนที่มากขึ้น แต่ก็มิอาจมอบให้ฟรีได้เพราะทุกอย่างข้าเองก็ต้องไปซื้อจากคนเก็บของป่าเช่นกัน” เขารอบยิ้มมองนางอย่างชื่นชม แม่นางน้อยของเขานั้นมิมีทางให้ผู้ใดเอาเปรียบจริงๆ“การพูดจาเช่นนี้มิใช่ว่าเจ้าเป็นลูกสะใภ้ของสกุลเจิ้น หรือ การช่วยพ่อสามีของเจ้าถือว่าเป็นบุญอันใหญ่หลวงเหตุใดจึงพูดถึงเรื่องค้าขายกัน” ในขณะที่นางกำลังเจรจาการค้ากับพ่อสามี หญิงชราที่ถูกนางมองข้ามไม่ยอมทำความเคารพตั้งแต่ก้าวเข้ามาในวงสนทนาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยอารมณ์เดือดดาล“ของซื้อของขาย หากข้ามอบให้ท่านพ่อสามีโดยมิคิดต้นทุน ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อสมุนไพรมาปรุงยาเพิ่มได้หรือเจ้าคะ เงินทั้งนั้นที่ต้องใช้ มิใช่ว่ามันลอยมาใส่มือข้าได้เสียเมื่อไหร่” นางมองหญิงชราโลภมากอย่างจับผิด การที่อยากได้นางยาของนางฟรีๆอาจจะเพื่อทำรายได้ให้ตัวเอง หรืออาจจะเอาไปโก่งราคากับคนที่เดือดร้อนอีกทีก็เป็นได้“นี่เจ้า!!! สามหาวนัก ข้าเองพูดถึงความสัมพันธ์ของคนในตระกูลที่เจ้าไม่ควรมองข้ามก็เพียงเท่านั้น เหตุใดเจ้าจึงเอ่ยถามข้าเช่นนี้!!” คนที่รู้สึกร้อนๆหนาวๆจาก
ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร ช่วยเหลือชาวบ้าน
“สิ่งนี้เจ้าเรียกมันว่าน้ำมันเช่นนั้นหรือ” เขามองดูเปลวไฟตรงหน้าก่อนจะหันหันมาถามนาง“ใช่เจ้าค่ะ กรรมวิธีเยอะเกินไปข้าจะไม่อาจบอกสูตรการทำน้ำมันเชื้อเพลิงได้เจ้าค่ะ” ใครจะกล้าบอกว่านางเองก็เอามาจากในมิติพิเศษ“เห็นทีครานี้เศรษฐีชั่วคงต้องไปเป็นยาจกข้างถนน” หลี่ตงหยางและหลี่หว่านอันยืนมองเปลวเพลิงลุกไหม้อย่างสาแก่ใจ จนมีชายผู้นึงวิ่งมาร้องตะโกนโวยวายว่าหอสุราของเขาถูกเพลิงไหม้“นิสัยของคนเห็นแก่ตัว มักร้องโวยวายว่าตัวเองสูญเสีย โดยไม่สนใจว่าการกระทำของตนนั้นมีผู้ใดเสียหายบ้าง” พูดจบทั้งตงหยางและหว่านอันก็เดินหายเข้าไปในความมืดจากวันที่ลอบวางเพลิง ณหอสุราผู้เฒ่าหลี่ จนถึงบัดนี้ผ่านไปร่วมขวบปี ตอนนี้ผู้เฒ่าหลี่มักมีงานสำคัญมอบหมายให้เขาไปจัดการอยู่เสมอ โดยมีนางคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกาย“นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใดหรือ” ร่างสูงใหญ่ของสามีที่กลับมาจากทำงานที่ได้รับมอบหมายเอ่ยถามเมียรักเมื่อเห็นนางกำลังปรุงสมุนไพร“ข้าลองทำยาตำรับใหม่รักษาโรคหวัดและแก้อาการท้องร่วงเจ้าค่ะ” จากเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าหนาวบัดนี้โตเป็นสาวสวยวัยสิบเจ็ดขวบปี“ข้าคิดว่าช่วงนี้เจ้าหักโหมงานมากไปสักหน่อย” เพราะนางมีแรงบันดา
ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร หน้าที่ใหม่
ค่าใช้จ่ายวันนี้ เสียไปไม่น้อยแต่นางคิดว่าคุ้มค่าแล้วเพราะการเริ่มต้นชีวิตที่ดีควรมีทุกอย่างครบ“เจ้าซื้อสิ่งใดมามากมายกันมิต้องเก็บเงินไว้หรือ เจ้าอยากเปิดหอสุรายิ่งต้องเก็บเงินไว้จำนวนไม่น้อย” ตงหยางรีบออกมารับนางที่หน้ารั้วเอ่ยถามทันที“ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ ข้าขายสมุนไพรได้เงินมาไม่น้อย ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งของจำเป็นที่เราต้องใช้ดำรงชีพ ภายหน้าหากต้องออกไปทำงานท่านก็ต้องกลับมาที่บ้านสกุลหลี่ เพราะที่นี่คือบ้านของท่านข้าจะทำให้บ้านสกุลหลี่ของท่านมั่นคงไม่ให้ใครมาดูแคลนได้เด็ดขาด” เขามองสตรีตรงหน้าอย่างขอบคุณ นางเป็นคนที่มีใจเด็ดเดี่ยวจริงๆเขาอดชื่นชมนางไม่ได้นางทำทุกอย่างว่องไวและตัดสินใจได้เฉียบคม“ข้าจะเป็นสามีที่ดีและจะช่วยเจ้าดูแลบ้านของเราให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก” เขามองดูบ้านที่ครั้งหนึ่งมีพ่อแม่และน้องสาวอยู่กันอย่างพร้อมหน้าก่อนที่อะไรๆจะเปลี่ยนไป ท่านพ่อเขาได้รับพระราชทานเรือนหลังใหญ่โตโออา แต่แม่เขาคนที่ร่วมทุกข์มาด้วยกลับไม่มีโอกาสได้อยู่ ต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในบ้านหลังเก่าที่ทรุดโทรม ต่อแต่นี้เป็นต้นไปเขาจะดูแลบ้านสกุลหลี่ให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งยิ่งขึ้น“ว
ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร สกุลหลี่ต้องมั่นคง
“หากเป็นไปตามที่ตกลง ข้าก็ยินดีจะขายให้หอโอสถสกุลหลี่แต่เพียงผู้เดียว” นางคิดว่าช่องทางการทำเงินนี้ดีไม่น้อยสงสัยคืนนี้นางต้องเข้าไปสำรวจมิติว่ามีอะไรพิเศษที่สามารถสร้างเงินให้นางได้เยอะๆ นางจะได้มีกำลังหาเงินไม่ให้อดอยากและยังจุนเจือให้พี่และน้องที่อยู่ที่หอศึกษาได้อีกด้วย“ต้นโสมพันปีและห้าร้อยปีอย่างละสองต้น ข้าคิดเป็นเงินให้ท่าน สองพันตำลึงเงิน ส่วนเถายี่โกนี้หากนำมาชั่งแล้วของท่านมีถึงห้าจินข้าคิดจินละสองร้อย ตำลึงเงิน เป็นเงินหนึ่งพันตำลึงเงินรวมทั้งหมด สามพันตำลึงเงินจำนวนนี้ท่านพอใจหรือไม่” ตอนนี้นางหูดับเป็นที่เรียบร้อยไม่ทันคิดว่าจะได้เงินมหาศาลขนาดนี้ถ้ารู้แบบนี้นางจะสั่งสามีให้ไม่ต้องไปอยากได้สมบัติของคนสกุลเจิ้นเพราะตอนนี้นางกำลังจะเป็นเศรษฐีหน้าใหม่“พอใจเป็นที่สุดค่าขอรับเป็นตั๋วเงิน สองพันห้าร้อยตำลึงเงิน ส่วนอีกห้าร้อยตำลึงเงินขอเป็นแผ่นเงินเพราะข้ามีเรื่องต้องใช้จ่าย”หลังจากซื้อขายสมุนไพรกับหอโอสถเรียบร้อยนางรีบไปที่ร้านขายผ้าทันที ที่นั่นมีเสื้อผ้าสำเร็จมากมายนางไม่ถนัดเรื่องเย็บปักถักร้อยจึงเลือกที่จะซื้อเสื้อผ้าสำเร็จมากกว่า“แม่นางน้อยเจ้ามีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไ
ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร วางแผน
”หว่านอัน สิ่งนึงที่ข้าเลี่ยงไม่ได้คือหากข้าขึ้นหลังเสือไม่อาจลงได้ในทันที ข้าเป็นโจรแม้จะทำความดีแต่ก็ขึ้นชื่อว่าโจรข้าเองมิอาจวางมือได้ เจ้าพร้อมจะร่วมทางไปกับข้าหรือไม่ ไม่มีใครอื่น มีเพียงข้าและเจ้าเท่านั้น” สายตาคมสื่อความหมายว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจเขาคิดไตร่ตรองเรื่องทั้งหมดมาเกือบทั้งคืนอย่างไรเสียการเป็นโจรของเขาก็มีประโยชน์มากกว่ายังช่วยกำจัดคนชั่วให้เบาบางลงจากใต้หล้า “ท่านว่าอย่างไรข้าก็ว่าอย่างนั้น แต่ข้าคิดว่าข้ามีวิธีที่จะทำให้คนอื่นไม่มองว่าเราเป็นคนชั่วร้าย” นางคิดว่าต่อให้มีอาชีพเป็นโจรช่วยเหลือคนเดือดร้อนแต่อย่างไรก็ไม่มีใครมองว่าซุ้มโจรพวกนี้เป็นคนดี“เจ้าคิดว่าเราควรมีอาชีพที่มั่นคงใช่หรือไม่” เหมือนเขาเข้ามานั่งอยู่ในใจนาง คิดสิ่งใดเขาย่อมรู้ทุกอย่าง“ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยบอกว่าอยากเปิดหอโอสถได้หรือไม่ ความฝันนั้นมันไกลเกินไปข้ายังต้องใช้เงินอีกมากมาย แต่ตอนนี้ข้าอยากทำการหาสมุนไพรช่วยเหลือคนตกทุกข์มากกว่า” สมุนไพรที่นางนำมาปรุงยาหาได้ยากพอสมควร ว่านบางชนิดคนสมัยโบราณก็ยังไม่ค่อยรู้ว่ามันสามมารถนำมาสกัดยาได้ อีกทั้งนางยังมีระบบพิเศษที่ช่วยให้นางป
ทะลุมิติมาเป็นเมียโจร ข้าทำได้มากกว่าที่เจ้าคิด!!
“เจ้าต่างหากที่ชั่วร้าย เจ้าทำให้แม่ผัวน้องผัวข้าตาย เจ้าเอาแต่มองเห็นความผิดคนอื่น แต่ใจเจ้าอำมหิตแค่ไหนกลับไม่เคยนึกถึง เจ้าอยากเอาชนะเพราะรู้ว่าวันนึงสามีข้าจะมาอาละวาดที่นี่หากเจ้าเอาสินเดิมท่านแม่มา เจ้าต่างหากที่ชั่วช้า ที่นี่คือที่ของเจ้างั้นหรือ หากเป็นที่ของเจ้าแล้วเหตุใดจึงเป็นคนมาทีหลังแม่สามีข้า ทำไม…จนบัดนี้เจ้าจึงไม่เคยถูกสามีแนะนำว่าเป็นเมียแต่ง เพราะเจ้ามันคือสตรีไร้ยางอายอยากได้อยากมีจนลูกเมียเขาต้องยอมถอย“ นางก้มลงไปกระชากคอเสื้อกู่เจิ่งที่โดนตบจนล้มลงไปกองกับพื้น ดึงคอเสื้อนางขึ้นมาเหมือนที่นางทำกับตงหยาง”แม่สามีข้าไม่ได้ตายเพราะจิตใจอ่อนแอ แต่แม่สามีข้าถูกหักหลังจากชายคนรักที่นางซื่อสัตรอคอยอย่างอดทน นางยอมตายดีกว่าต้องมาเห็นว่าลูกถูกลบเลือนจากคนเป็นพ่อ นางทนเห็นลูกต้องตกอยู่กับความลำบากไม่ได้ นางมีจิตใจที่เข้มแข็งต่างหากเจ้าเคยมองเห็นจากการที่บุตรชายและบุตรสาวจนเติบโตมาอย่างดีหรือไม่ แล้วเจ้าเล่าแค่จะเป็นฮูหยินใหญ่ยังเป็นไม่ได้ การที่แม่สามีข้าตัดสินใจจากโลกนี้ไปทั้งที่ขชื่นยังจาลึกว่าเป็นฮูหยินใหญ่สกุลเจิ้น แล้วเจ้าเล่า ตายไปคนจะจาลึกว่าอย่างไรกัน!!“ เสียงหวานตว
あなたも気に入るかもしれません
