เรื่องจริงหรือฝัน

นานกว่าที่คนแกล้งเป็นลมจะถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว คนตัวเล็กค่อยๆหรี่ตาขึ้นมาทีละข้างเมื่อเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้ว ก็ตัดการหยิกตัวเองทันที

“ซี๊ดดด เรื่องจริงหรอวะเนี่ย” นางไม่อยากจะเชื่อ อยากหาเหตุผลต่างๆนาๆมาลบล้างแต่ก็ทำไม่ได้ นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้วจริงๆ

“แล้วเป็นบ้าอะไรถึงจำอะไรเกี่ยวกับร่างเดิมนี้ไม่ได้เลยสักอย่าง เห้ออออ” ต่อให้พยายามเค้นความคิดใดๆเธอก็จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เมื่อคิดจนปวดหัวก็ไม่มีอะไรงอกออกมาเธอจึงเปลี่ยนไปสำรวจบ้านแทน บ้านปูนที่ก่ออิฐแบบโบราณแต่หลังคาจะถล่มลงมาลอมล่อทำนางเบ้หน้า ผ้าห่มที่นางห่มนี้ก็ทั้งดำทั้งกระด้างจนนางต้องสะบัดออก ที่นอนเป็นเพียงผ้าบางๆปูกับพื้นเท่านั้น

“รันทดอะไรขนาดนั้นกัน” ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด จู่ๆนางก็ได้ยินเสียงคนเดินตรงมาทางนี้จึงรีบหลับตา

“พี่ใหญ่ขอรับ พี่รองเมื่อไหร่จะตื่นข้าหิวแย่แล้ว” เสียงเด็กชายตัวน้อยทำนางขมวดคิ้วแน่น

“พี่เจ้าจมน้ำเกือบตาย วันนี้กินข้าวต้มเกลือไปก่อนแล้วกัน” เด็กคนแรกที่พูดนางไม่รู้ว่าใคร แต่คนที่สองนั้นคือคนที่อ้างว่าเป็นพี่ชายของนางเยี่ยคุนนั่นเอง

“ข้าเบื่อข้าวต้มเกลือแล้ว” เด็กน้อยเริ่มโมโหเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

“ว่านเอ๋อ!!เหตุใดจึงแสดงนิสัยเช่นนี้ใส่พี่ใหญ่” เยี่ยคุนไม่ปล่อยผ่าน ปกติน้องๆของเขานั้นไม่ขี้หงุดหงิดและโวยวายเช่นนี้

“ท่านป้าบอกให้ข้าเอาแต่ใจ เอาแต่ใจจนกว่าพี่รองจะทนไม่ไหวแล้วหนีไปแต่งงาน” นางกำหมัดแน่น อีป้ามหาภัยนี่ต้องเจอเธอสักที!!

“แล้วหากพี่รองเจ้าแต่งงานออกเรือนเจ้าไม่คิดถึงนางรึ” เยี่ยคุนเอ่ยถามหยั่งเชิงและปล่อยให้เด็กน้อยคิดได้เอง

“นั่นสิข้าลืมไปเสียสนิท พี่ใหญ่เช่นนั้นข้าควรทำเช่นไรดีขอรับ” ชายเสื้อถูกกระตุกงึกงัก

“ไปกินข้าว หากพี่หญิงของเจ้าตื่นค่อยมาปรึกษาเรื่องนี้กันอีกที” เยี่ยคุณเป็นเพียงเด็กชายอายุ17ปี น้องสาวคนรองอย่างหว่านอันนั้นอายุ16ปีและเสี่ยวว่านนั้นเป็นน้องเล็กสุด พ่อแม่ของทั้งสามคนนั้นโดนเกณฑ์ไปเป็นทาสบนเรือสินค้าที่เดินทางในท้องสมุทรกว่าห้าปีและไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย เยี่ยคุณที่เป็นพี่คนโตต้องดูแลน้องๆตั้งแต่ยังเด็ก ทำงานรับจ้างแล้วข้าวและอาหารมาให้น้องๆกิน มีเพียงลุงและป้าเท่านั้นที่แบ่งปันสิ่งของมาให้ เรียกว่ามีเพียงลุงคงจะถูกกว่า เพราะป้าสะใภ้นั่นชั่วร้ายอย่างไม่น่าอภัย

“เอ๊ะ ทำไมฉันถึงรับรู้เรื่องราวครอบครัวนี้หล่ะ ไม่ใช่ว่าถูกกลืนกินไปแล้วหรอกนะ แล้วทะลุมิติมาแบบนี้ไม่เห็นจะมีมิติพิเศษกะเขาเลยแฮะ” นางคิดอย่างทดท้อใจ ก่อนจะผลอยหลับไปด้วยความเพลีย

“ไว้สมองโล่งค่อยคิดแล้วกัน“ ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน แต่เสียงโวยวายทำนางลืมตาตื่นอีกครั้ง

”ไม่ต้องออกไป เจ้ามีไข้อยู่ข้าต้มยาให้แล้ว เรื่องแม่เฒ่าผู้นั้นให้ลุงเจ้าจัดการ” นางมองหน้าคนมาป้อนยา พบอาสะใภ้สามนั้งอยู่เคียงข้าง เมื่อได้พักเต็มอิ่มความจำของร่างเดิมก็ผุดมาในหัว ร่างนี้มีชื่อว่าหว่านอัน กำลังถูกป้าสะใภ้จับแต่งงานกับบุตรชายเศรษฐีเพื่อเงิน หรือเรียกง่ายๆว่าขายนางกินนั่นแหละ

แต่ในความจำ อาสะใภ้กับอาสามนั้นมิได้ทำงานอยู่ที่เมืองทางใต้หรอกหรือแล้วเหตุใดจึงมานั้งอยู่ข้างๆนางได้

“กินยาเสียก่อน ไว้เจ้าตื่นมาคงเข้าใจทุกอย่างเอง”