CHAPTER 4

The Picture

Nanlamig ako.

Nakatitig ako sa litratong hawak ko—ang mukha ko limang taon na ang nakakaraan. Payat ako noon, pagod, at halata ang bigat ng dinadala ko. Nakayakap ako kay Zian na bagong panganak pa lang, ang kanyang maliit na mukha ay nakapikit habang natutulog sa aking dibdib.

Sino ang naglagay nito?

Bumilis ang tibok ng puso ko. Tiningnan ko ang paligid—walang tao. Ang opisina ni Lucas ay tahimik, ngunit ang sobre sa aking mesa ay tila sumisigaw ng babala.

Binuksan ko ang sobre at nakita ko ang isang sulat:

"Alam ko kung sino ka, Zarie. At alam ko kung sino ang anak mo."

Napahawak ako sa mesa. Nanginginig ang aking mga kamay. May nakakaalam. May nakakaalam ng totoo. Ngunit sino? Sino ang nagbabantay sa akin?

Mabilis kong itinago ang litrato at sulat sa aking bag. Kailangan kong magingat. Kung may nakakaalam ng sikreto ko, nangangahulugan ito na may nagmamanman sa akin—at maaaring sirain nito ang lahat ng pinaghirapan ko.

---

Makalipas ang ilang oras, pumasok si Lucas sa opisina. Nakita ko ang kanyang mukha—mas seryoso kaysa kanina. Diretso siyang lumapit sa mesa ko.

"Elara, pumasok ka sa opisina ko."

Tumayo ako at sumunod. Sa loob, nakatayo siya sa harap ng malaking bintana, nakatalikod sa akin.

"May kailangan akong itanong sa'yo," sabi niya. Bumaling siya at tinitigan ako nang matalim. "May anak ka ba?"

Napaatras ako. Bakit niya tinatanong iyon? Ang litrato—nakita na ba niya ang litrato?

"Bakit ninyo po naitanong iyon, Sir?"

Tumigil siya. Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan. "Kasi may nagpadala sa akin ng larawan. Larawan mo—na may kasamang bata."

Nanlaki ang mata ko. Nahuli na ba ako? Alam na ba niya?

"A-anong larawan po?" mahinang tanong ko, pinipilit kong huwag manginig ang boses.

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, kinuha niya ang kanyang cellphone at ipinakita sa akin ang litrato—ang litrato ko kasama si Zian. Ngunit iba ito sa nakuha ko kanina. Iba ang anggulo. Mas malinaw. At kita ang mukha ko—ang mukha kong walang pag-aalinlangan na ako nga.

"Kilala mo ba ang babaeng 'to?" tanong niya.

Tumahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

"Elara," sabi niya, ang boses ay mas mababa na ngayon, mas seryoso. "Sagutin mo ako. Kilala mo ba siya?"

Pinilit kong ayusin ang aking sarili. Hindi pwede. Hindi pwede niyang malaman.

"Hindi ko po siya kilala, Sir."

Tumango siya ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng pagdududa. "Kasi ang sabi sa sulat na kasama ng litrato—ang babaeng 'to ang secretarya ko. Ikaw."

Pinilit kong manatiling kalmado. "Hindi po totoo iyan, Sir. May nagkakalat lang ng kasinungalingan."

Hindi siya umimik. Tinitigan niya ako nang matagal—parang sinusukat ang bawat salita ko, sinusuri ang bawat galaw ko. At bigla—bigla siyang ngumiti.

"Magaling kang magsinungaling, Elara," bulong niya. "Pero alam mo ba kung ano ang mas magaling? Ang instinct ko."

Lumapit pa siya sa akin. Ngayon, magkadikit na kami. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan, ang kanyang hininga sa aking mukha.

"Sa tuwing nakikita kita," sabi niya, ang boses ay puno ng misteryo. "May nararamdaman akong kakaiba. Parang may pagkakataon na nakita na kita. Parang may alaala na hindi ko maalala."

"Nagkakamali po kayo—"

"Sinabi ko na sa'yo, Elara. Hindi ako nagkakamali."

Sa isang iglap, hinawakan niya ang aking kamay. "Sasabihin ko sa'yo ang totoo," sabi niya. "Limang taon na ang nakalipas, may babaeng minahal ko. Oo, minahal ko siya—kahit na sinabi ko sa mga kaibigan ko na hindi. Taya lang siya? Kasinungalingan iyon."

Napatigil ako. Ano?

"Natakot lang ako," patuloy niya. "Natakot ako na baka hindi ko siya karapat-dapat. Kaya sinabi ko ang mga masasakit na salitang iyon—para itulak siya palayo. Ngunit sa totoo lang... siya lang ang babaeng minahal ko nang totoo."

Pumitik ang isang bagay sa aking dibdib. Hindi ako makapaniwala sa aking naririnig.

"At ngayon," sabi niya, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa akin. "Sa tuwing nakikita kita—nararamdaman kong muli siya. Parang ikaw siya. Parang bumabalik siya sa pamamagitan mo."

Tumulo ang luha ko. Hindi ko napigilan.

"Lucas..." bulong ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sa unang pagkakataon sa limang taon, tinawag ko siya sa kanyang pangalan nang walang "Sir."

Nanlaki ang kanyang mga mata. "Elara... bakit mo alam ang pangalan ko nang ganoon? Bakit parang pamilyar ang pagtawag mo sa akin?"

Hindi na ako nakapagsalita. Ang lahat ng sakit—ang lahat ng galit—ang lahat ng pagmamahal na inilibing ko ay biglang bumuhos.

At sa sandaling iyon, bumukas ang p***o.

Pumasok si Sophia—ang babaeng kanina—at nakita kaming magkadikit ni Lucas.

"Ano 'to?" sigaw niya. "Lucas, ano ang ginagawa mo sa kanya?"

Mabilis na kumalas si Lucas sa akin. "Sophia—"

"Sinabi ko sa'yo, Lucas! Ako ang babaeng dapat mong mahalin! Hindi 'yang pangit na sekretarya mo!"

Nanginginig ako. Ang mga salitang iyon—muli. Parang limang taon na ang nakakaraan. Muli akong tinawag na pangit. Muli akong minaliit.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang dating Zarie.

Tumingin ako kay Sophia nang diretso sa mata. "Ma'am, kung may problema po kayo, huwag ninyo akong idamay. Trabaho ko lang ang pakay ko rito."

Tumawa si Sophia. "Wow, ang galing mong magsalita ah. Pero alam mo ba? Alam ko ang totoo tungkol sa'yo, Elara—o dapat bang tawagin kitang Zarie?"

Nanlamig ako.

"Oo," sabi ni Sophia habang nakangisi. "Alam ko ang sikreto mo. At kung hindi mo iiwan si Lucas, sisiguraduhin kong malaman niya ang lahat."

Napatigil ako. Paano—paano niya alam?

Tumingin si Lucas sa akin, ang kanyang mukha ay puno ng pagkalito at pagdududa. "Elara... ano ang sinasabi niya? Sino si Zarie?"

Hindi ako nakasagot. Ang mundo ko ay biglang gumuho muli.

At sa sandaling iyon, naramdaman kong muli akong si Zarie—ang babaeng walang lakas, walang boses, walang pag-asa.

Ngunit may isang bagay na nagbago.

Sa aking bulsa, naramdaman ko ang litrato ni Zian. Ang aking anak. Ang dahilan kung bakit ako lumalaban.

Tumingin ako kay Lucas—ang lalaking minsan kong minahal, ang lalaking sumira sa akin, ang lalaking ama ng aking anak.

At sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang isang bagay na hindi ko inaasahan.

Galit. Ngunit may bahid ng pag-asa.

"Lucas," sabi ko, ang boses ko ay matatag. "May kailangan kitang sabihin. Ngunit hindi ngayon. At hindi sa harap niya."

Tiningnan ko si Sophia. "At ikaw—kung alam mo ang totoo, bakit hindi mo sabihin ngayon? Bakit ka nagbabanta?"

Nanlaki ang mata ni Sophia. Hindi siya nakasagot.

Ngumiti ako. "Ganoon pala. Hindi mo pala kayang sabihin dahil wala kang ebidensya. Nagbabanta ka lang."

Tiningnan ko si Lucas. "Sir, kung gusto ninyong malaman ang totoo, makikipagkita ako sa inyo mamayang gabi. Mag-isa. Walang ibang tao."

At bago pa man sila makapagsalita, lumabas na ako ng opisina.

Sa labas, nanginginig ang aking mga kamay. Ngunit may ngiti sa aking mga labi.

Sa unang pagkakataon sa limang taon, ako na ang humawak ng kontrol.

At ngayong gabi—haharapin ko si Lucas.

Hindi bilang Elara.

Kundi bilang Zarie—ang babaeng kanyang niloko.

Ang babaeng may anak na hindi niya alam.