CHAPTER 3

 The Meeting

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Nakatitig lang ako sa kisame, paulit-ulit na binabasa ang mensahe ni Lucas. "Magkita tayo bukas." Bakit? Paano niya nakuha ang numero ko? At bakit parang may naaalala siya? Limang taon na ang nakalipas. Limang taon kong binago ang lahat—ang mukha ko, ang katawan ko, ang pangalan ko. Walang dahilan para makilala niya ako.

Ngunit may kung ano sa kanyang mensahe na nagpadalang-dalang sa akin.

---

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina. Sinadya kong dumating bago si Lucas upang makapaghanda—upang maitago ang takot sa aking mga mata, upang mapalakas ang loob ko bago ko siya harapin.

Ngunit pagbukas ko ng p***o ng opisina, nandoon na siya.

Nakaupo siya sa kanyang swivel chair, nakaharap sa bintana. Tahimik ang paligid. Ang tanging tunog ay ang mahinang pag-ikot ng ceiling fan. Nang marinig niya ang aking yabag, dahan-dahan siyang lumingon.

"Elara."

Tumigil ako sa may pintuan. "Sir Lucas."

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Ang kanyang mga mata ay tila nagsusunog—parang may hinahanap, parang may gustong patunayan. Huminto siya nang isang metro ang layo mula sa akin, tinitigan ako nang mas matagal kaysa nararapat.

"Sabi mo wala tayong pinagsamahan," sabi niya, ang boses ay mababa at puno ng pagdududa.

"Wala po, Sir."

"Kung gayon, bakit parang may kung ano sa 'yo?"

Nanlamig ako. "Hindi ko po maintindihan ang ibig ninyong sabihin."

Tumawa siya—ngunit hindi iyon ang masayang tawa. Iyon ay tawang puno ng pangungutya. "Sa limang taon kong namamahala sa kumpanyang ito, marami na akong naging sekretarya. Pero ikaw lang ang babaeng tumingin sa akin na parang galit ka. Parang may galit na hindi mo maipaliwanag."

Napaatras ako nang bahagya. "Nagkakamali po kayo, Sir."

"Talaga?" Lumapit pa siya. Ngayon, halos magkadikit na kami. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking mukha. "Kasi sa tuwing tinatawag kita—sa tuwing nakikita kita—may nararamdaman akong pamilyar. Isang bagay na hindi ko maintindihan. Isang alaalang tila nawawala."

Pinilit kong manatiling kalmado. Ngunit sa loob-loob ko, sumisigaw ang puso ko.

"Baka nagkakamali lang kayo," mahinang sagot ko.

Hindi siya umimik. Tinitigan lang niya ako—ang aking mga mata, ang aking mukha, ang aking bawat paggalaw. Parang sinusuri niya ang bawat detalye, sinusubukang buuin ang isang larawang matagal nang nawala.

At bigla—bigla niyang inilahad ang kanyang kamay at hinawakan ang aking baba.

Tumigil ang mundo ko.

Dahan-dahan niyang itinaas ang mukha ko upang magkatinginan kami. Ang kanyang mga mata ay mas malalim ngayon, mas matalim.

"Elara," bulong niya, ang kanyang hinlalaki ay marahang dumampi sa aking pisngi. "Bakit parang gusto kitang halikan?"

Napasinghap ako. Mabilis kong inalis ang kanyang kamay at umatras nang ilang hakbang.

"Sir Lucas, hindi po ito tama—"

"Hindi nga ba?"

"May asawa po ba ako? May anak?" Putol niya.

Nanginginig ako. "Wala—"

"Kung gayon, ano ang problema?"

Tumingin ako sa kanya nang diretso. Sa unang pagkakataon, naramdaman kong muli akong si Zarie—ang babaeng naniwala sa kanya noon. Ang babaeng iniwan niyang wasak. Ang babaeng pinagtawanan dahil sa kanyang itsura.

At biglang bumalik ang lahat ng sakit.

"Sir Lucas," mahinang sabi ko, ang boses ay nanginginig ngunit puno ng pagtitimpi. "Wala po akong pakialam sa inyong nararamdaman. Narito ako upang magtrabaho, hindi upang maging libangan ninyo. Kung may kailangan po kayo, iutos ninyo. Kung wala, hayaan ninyo akong gawin ang aking trabaho."

Nanlaki ang kanyang mga mata. Tila nagulat siya sa aking sagot. Sa loob ng ilang segundo, hindi siya kumibo. Nakatitig lang siya sa akin na parang may bumabagabag sa kanyang isipan.

At pagkatapos—isang ngiting hindi ko maintindihan ang bumungad sa kanyang mga labi.

"Interesting," bulong niya. "Napaka-interesting mo, Elara Raine."

Tinalikuran niya ako at bumalik sa kanyang upuan.

"Simula ngayon, ikaw ang personal kong sekretarya. Hindi ka lang basta empleyado—ikaw ang aking kanang kamay. Lahat ng appointment, lahat ng meeting, lahat ng dokumento—dadaan sa iyo."

Napahawak ako sa aking dibdib. "Bakit po?"

Tumingin siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay tila may nakatagong plano.

"Kasi gusto kong malaman kung sino ka talaga. At kung bakit—sa kabila ng lahat—hindi kita maalis sa isip ko."

Hindi ako nakasagot. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ang tanging alam ko—nagsisimula na siyang maghinala. At kung magpapatuloy ito, malalaman niya ang totoo.

Ngunit bago pa man ako makapagsalita, biglang bumukas ang p***o. Pumasok ang isang babae—matangkad, maganda, mayabang ang tindig. Nakita niya ako at agad na kumunot ang kanyang noo.

"Lucas, sino 'to?"

Tumayo si Lucas at lumapit sa babae. "Si Elara, ang bagong sekretarya ko."

Tiningnan ako ng babae mula ulo hanggang paa. Ang kanyang mga mata ay puno ng paghamak.

"Ang pangit ng taste mo sa sekretarya, Lucas," sabi niya sabay tawa. "Mukha naman siyang trying hard."

Nanlaki ang mata ko. Ang mga salitang iyon—parang batang humampas sa aking dibdib. "Ang pangit." Ganoon pa rin ba ako sa paningin nila? Kahit nagbago na ako, ganito pa rin ba nila ako tingnan?

Ngunit bago pa man ako makapagsalita, si Lucas ang nauna.

"Tama na, Sophia," malamig na sabi niya. "Siya ang sekretarya ko. Huwag mo siyang bastusin."

Nagulat ako. Tiningnan ko si Lucas—ngunit hindi siya nakatingin sa akin. Nakatingin siya kay Sophia na may babala sa kanyang mga mata.

Ngumisi si Sophia at tumawa. "Sige na, honey. Mag-date tayo mamaya, ha?"

Hinalikan niya si Lucas sa pisngi at lumabas nang nakataas ang ulo.

Nang makasara na ang p***o, tumingin sa akin si Lucas. Walang emosyon ang kanyang mukha.

"Elara, umalis ka na. Kailangan kitang tawagan mamaya."

Tumango ako at mabilis na lumabas. Ngunit sa aking isipan, may isang tanong na paulit-ulit kong tinatanong sa sarili ko.

Sino si Sophia? At bakit—bakit parang may kirot na naramdaman ako nang makita ko siyang humalik kay Lucas?

Huminga ako nang malalim. Hindi na ako si Zarie. Hindi na ako dapat nasasaktan.

Ngunit ang puso ko—ang taksil na puso ko—ay tila hindi pa rin handang kumawala sa kanya.

Sa aking mesa, may naiwan na sobre. Binuksan ko ito at nakita ko ang isang litrato—litrato ko noong buntis ako limang taon na ang nakakaraan. Kasama ko si Zian, ilang araw pa lang siyang ipinanganak.

Nanginginig ang aking mga kamay.

Sino ang naglagay nito? At bakit—bakit nasa opisina ni Lucas ang litrato kong ito?