บททั้งหมดของ เก็บรักไว้ในความฝัน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ตั้งใจจะเอื้อมมือไปโอบกอดคนข้างกายตามสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่า หรือไม่ก็เส้นผมยาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของจงหว่านอวี๋ ซึ่งทำให้เขาตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที และนอนไม่หลับอีกเลยยามรับประทานอาหาร เขาจะเผลอหลุดปากพูดว่า “ซางอิ๋ง ช่วยหยิบน้ำส้มสายชูให้หน่อย” ก่อนที่คำพูดจะสะดุดหยุดลงเมื่อสบเข้ากับแววตาเคลือบแคลงไม่พอใจของจงหว่านอวี๋ เหลือไว้เพียงความกระอักกระอ่วนและความว่างเปล่าเต็มหัวใจจงหว่านอวี๋เองก็สังเกตเห็นความใจลอยและการ “เปรียบเทียบ” ที่แฝงอยู่ทุกหนทุกแห่งของเขาได้อย่างเฉียบคม เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง เกาะติดหนึบเป็นสองเท่า หรือกระทั่งแอบตรวจเช็กโทรศัพท์มือถือของเขาดูอย่างลับ ๆทั้งสองคนเริ่มมีปากเสียงทะเลาะกัน จงหว่านอวี๋ร้องไห้ฟูมฟายตัดพ้อ “ลั่วถิงเซิน นายเปลี่ยนไป! เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้! แววตาที่นายมองฉันมันเปลี่ยนไป! นายยังคิดถึงยัยซางอิ๋งนั้นอยู่ใช่ไหม? ยัยเครื่องมือบ้านั่น?!”คำว่า “เครื่องมือ” เปรียบดั่งเข็มเผาไฟสองเล่ม ปักลึกลงไปในหัวใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะหวะของลั่วถิงเซินเขาเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตา

หน้าสุดท้ายของบล็อก มีภาพถ่ายภาพหนึ่งเป็นพื้นหลังเป็นภาพเงาด้านข้างของซางอิ๋ง เธอยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสปอตไลต์บนเวทีละครเวทีแห่งหนึ่ง แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย หลับตาลง และที่มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ แสงและเงาตัดขอบวาดโครงหน้าอันอ่อนละมุนของเธอ ร่างทั้งร่างของเธอราวกับได้รับชีวิตใหม่ภายในลำแสงนั้นใต้ภาพถ่ายมีข้อความตัวอักษรเล็ก ๆ บรรทัดหนึ่ง「ฉันพบแสงสว่างของตัวเองแล้ว บนเวที และในหัวใจของฉันเอง」ลั่วถิงเซินจ้องมองตัวอักษรบรรทัดนั้นเขม็ง จ้องมองซางอิ๋งผู้แปลกตาแต่คุ้นเคยในภาพถ่ายเธอไม่ใช่เงาในความทรงจำที่เอาแต่ก้มหน้า หลบสายตา และมีรอยยิ้มคอยเอาอกเอาใจเขาอีกต่อไปแล้วเธอกำลังเปล่งประกาย เพราะในที่สุดเธอไม่ต้องพึ่งพาคนอื่นอีกแล้ว เธอกลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเสียเองส่วนเขา สูญเสียแสงสว่างของตัวเองไปแล้วไม่สิเป็นเขาเองต่างหากที่ทำแสงสว่างของตนหล่นหายไปกับมือโทรศัพท์มือถือแผดเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันทำลายความเงียบงัน เป็นสายเรียกเข้าจากจงหว่านอวี๋ลั่วถิงเซินมองชื่อที่กะพริบอยู่บนหน้าจอ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหนื่อยล้า และ... เบื่อหน่ายถึงเพียงนี้เขากดรับสายโดยไม่เอ่ยคำใด“ถิงเซิ

“ไม่ต้องการให้ใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณเข้ามารบกวน”ประโยคนี้เปรียบดั่งค้อนเหล็กหนักอึ้งที่ทุบลงมาจนนัยน์ตาของลั่วถิงเซินมืดดับลงเธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาต้องตามมา ถึงขั้นเอ่ยปากดักทางล่วงหน้า ปิดตายทุกเส้นทางที่เขาจะเข้าหาจนหมดสิ้นคนเย่อหยิ่งอย่างลั่วถิงเซิน เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอำนาจและเงินตราที่อยู่ในกำมือนั้นไร้ค่าเสียเหลือเกินเขาราวกับสัตว์ป่าที่ติดกับ เดินวนเวียนอย่างสูญเปล่าอยู่ในเมืองแปลกหน้าต่อให้เขาจ้างนักสืบเอกชนด้วยราคาสูงลิ่ว ก็สืบพบเพียงสถานที่ที่คณะละครเวทีอาจใช้ซ้อมอยู่ไม่กี่แห่งเท่านั้น ไม่สามารถระบุพิกัดที่แน่ชัดได้เขามีทางเลือกเดียวคือเฝ้ารอโชคเข้าข้างเท่านั้นเขาเดินวนเวียนอยู่ภายนอกโรงละครเป้าหมายที่น่าจะเป็น นั่งรออย่างยากลำบากอยู่ในล็อบบี้โรงแรมหลายแห่งที่คณะละครมีโอกาสเข้าพักเขาอดหลับอดนอน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง สูทราคาแพงยับยู่ยี่ บริเวณคางมีตอหนวดสีเขียวครึ้มขึ้นระเกะระกะ ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายความตกต่ำและดื้อรั้นสุดขั้วเขาไม่รู้ว่าตัวเองรอมานานเท่าไรแล้ว สามวัน หรืออาจจะสี่วัน? ห้วงเวลาพร่าเลือนจนแยกแยะไม่ออกกระทั่งยามเย็นวัน

ลั่วถิงเซินไม่ได้ออกจากนิวยอร์กเขาราวกับร่างไร้วิญญาณ ดึงดันและดื้อรั้นที่จะอยู่ในเมืองนี้ต่อไปเมื่อคณะละครเวทีเดินทางออกจากโรงแรมไปยังสถานที่ซ้อมแห่งถัดไป เขาก็ตามไปยังเมืองถัดไปด้วยเช่นกันเขารู้ว่าตัวเองดูเหมือนตัวตลก ราวกับพวกโรคจิตสะกดรอยตาม แต่เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้เขาตามซื้อตั๋วการแสดงรอบเปิดของเธอทุกรอบ นั่งอยู่แถวหน้าสุดตรงกลางเสมอทุกครั้งที่การแสดงจบลงและนักแสดงออกมาโค้งคำนับ เขาจะส่งช่อดอกไม้ขนาดใหญ่มหึมา ซึ่งเกือบจะท่วมเวทีได้ทั้งเวทีบนการ์ดอวยพรของช่อดอกไม้เหล่านั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและการอ้อนวอนอันเงอะงะและวกวนของเขาทว่าดอกไม้เหล่านั้นไม่เคยส่งไปถึงมือของซางอิ๋งเลยสักครั้ง หากไม่ถูกเจ้าหน้าที่ของคณะละครปฏิเสธด้วยถ้อยคำสุภาพแต่หนักแน่น ก็ถูกแจกจ่ายให้กับเจ้าหน้าที่และผู้ชมคนอื่น ๆ ในโรงละครเขาพยายามใช้เงินเบิกทาง ติดสินบนคนในคณะละครที่ดูเหมือนจะเข้าใกล้ซางอิ๋งได้ เพื่อส่งจดหมาย ส่งของขวัญ และฝากข้อความแต่ท้ายที่สุดของทุกอย่างก็ถูกส่งคืนกลับไปยังเคาน์เตอร์โรงแรมที่เขาพักอยู่โดยไม่มีการแกะดูเลยแม้แต่น้อยท่าทีของซางอิ๋งถูกส่งตรงถึงเขาอย่างชัดเจนผ่านว

ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงปารีสในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันเย็นเยียบทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังขึ้นเป็นจังหวะจำเจเป็นครั้งคราวซางอิ๋งนั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวหน้าห้องฉุกเฉิน บนร่างยังคงสวมชุดการแสดงชุดเดิมที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ซึ่งตอนนี้แห้งกรังและแข็งกระด้างไปแล้วการแต่งหน้าบนเวทีอันประณีตของเธอถูกน้ำตาชะล้างจนเละเทะ ผสมปนเปไปกับฝุ่นละอองและคราบเลือด ดูมอมแมมในหัวว่างเปล่าและส่งเสียงอื้ออึงก้องกังวาน ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ฉายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว: แสงประกายเย็นเยียบ เสียงคำราม ร่างที่พุ่งเข้ามาของเขา เสียงทึบยามคมมีดแทงทะลุเนื้อร่าง ใบหน้าที่ซีดเซียว และประโยคแผ่วเบาราวกับลมหายใจว่า “ในที่สุดก็ทำถูกสักที”ทุกครั้งที่ภาพเหล่านั้นย้อนกลับมา มันทำให้ทั่วร่างของเธอเย็นยะเยือก ราวกับร่วงหล่นลงไปในถ้ำน้ำแข็งเธอเคยเกลียดเขา เคยโกรธแค้นเขา และตั้งใจแน่วแน่ว่าจะลืมเขาให้สิ้นซากทว่าเมื่อคมมีดเล่มนั้นพุ่งเข้าใส่เขา และร่างกายโชกไปด้วยเลือดล้มลงในอ้อมอกของเธอ ความเกลียดชังและความโกรธแค้นเหล่านั้นพลันถูกความหวาดกลัวอันเกิดจากสัญชาตญาณดั้งเ