ประกายไฟแห่งความหวังพลันแข็งค้างไปในทันที“ฉันจะไม่กลับมาคบกับนายเพียงเพราะความรู้สึกซาบซึ้งหรอกนะ ทำแบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับนาย และสำหรับฉันแล้ว” เธอส่ายหัวเบา ๆ “มันก็คือการดูถูกอย่างหนึ่งเช่นกัน”สีเลือดบนใบหน้าของลั่วถิงเซินค่อย ๆ เลือนหายไปจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซีดเซียวเสียยิ่งกว่าตอนเพิ่งผ่าตัดเสียอีกเขาอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ากลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักเสียง“ความรักของนาย” ซางอิ๋งมองเขา แววตาสงบนิ่งและไกลโพ้น ราวกับกำลังมองดูเรื่องราวในอดีตที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง “มันมาถึงช้าเกินไป และหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว ฉันรับไม่ไหวและไม่ต้องการมันอีกแล้ว”“ครั้งนี้คุณช่วยฉัน เราหายกันแล้ว” เธอสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย ราวกับในที่สุดก็สลัดภาระหนักอึ้งบางอย่างออกไปได้เสียที “ตลอดหกปีที่ผ่านมา สิ่งดี ๆ ที่ฉันมีให้นาย กับแผลมีดเล่มนี้ที่นายรับแทนฉัน ถือว่าสะสางกันหมดสิ้น ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราต่างคนต่างไม่ติดค้างอะไรกันอีก”เธอเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง หยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา ท่าทางเด็ดเดี่ยวและฉับไว ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์“รักษาตัวให้ดี ให้ความร่วมมือกับก
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
