Todos los capítulos de แอปฯรักษาใจ: Capítulo 91 - Capítulo 100

“เอ่อ ไม่เป็นไร ฉันขอออกไปสูดอากาศที่ระเบียงหน่อย นายอาบก่อนได้เลย” ฉันต้องหนีออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้ฉันออกมาที่ระเบียงเพราะคิดว่า ภีมน่าจะอยากอาบน้ำเปลี่ยนชุด หลังจากที่เรานั่งริมทะเลอยู่ตลอดช่วงเย็น ก็ทำให้รู้สึกเหนียวตัวน่าดูเลย มองไปด้านล่าง คาเฟที่เรานั่งกันตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว แก้วบนโต๊ะจากที่เป็นแก้วกาแฟหรือเครื่องดื่มสมูทที ตอนนี้กลายเป็นค็อกเทลสีสวย บ้างก็เป็นน้ำสีอำพันที่มีน้ำแข็งก้อนกลมขนาดคับแก้วอยู่เพลงที่เปิดก็เปลี่ยนไปด้วย จากเพลงบรรเลงฟังสบายเมื่อช่วงเย็น ตอนนี้กลายเป็นเพลงที่มีเสียงร้อง ส่วนใหญ่ก็เป็นเพลงรักหวานซึ้ง สลับกับเพลงรักที่ผิดหวัง บรรยากาศดีๆ ด้านนอกทำให้ฉันสามารถลืมความตื่นเต้นไปได้บางส่วนยืนอยู่ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบที่ด้านหลัง มืออุ่นกำลังประคองที่เอวฉัน ทำเอาฉันสะดุ้งหันกลับไป ภีมยังคงอยู่ในชุดเดิม นี่เขาไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนชุดหรอกเหรอ“ยืนตากลมตอนนี้ระวังจะไม่สบายเอานะ”“จะกลัวอะไรฉันมีหมออยู่ตรงนี้ทั้งคน” ฉันหันตัวไปเผชิญหน้ากับเขา หลังพิงอยู่ที่ระเบียง โดยที่แขนสองข้างเ

ฉันตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงกริ่งประตูบ้านที่ดังรัวจนไม่สามารถจะหลับต่อได้ แต่กว่าจะลุกขึ้นเปิดไฟในห้องได้ก็ต้องใช้เวลาหลายนาที เพราะกว่าฉันพยายามดึงผ้าห่มที่ห่อตัวฉันไว้ได้ออก ก็ทุลักทุเลจนหัวยุ่งเหยิงไปหมด เมื่อพาตัวเองออกจากพันธนาการของผ้าห่มได้แล้ว ฉันรีบลุกขึ้นเปิดไฟในห้อง มองออกไปด้านนอกหน้าต่าง ฟ้ามืดแล้ว ยังมีใครมากดกริ่งหน้าประตูบ้านคนอื่นแบบนี้อีกนะ เพียงเสี้ยววินาทีที่นึกได้ว่าน่าจะเป็นใคร ฉันรีบคว้าสมาร์ตโฟนที่ยังวางอยู่บนที่นอน เปิดประตูวิ่งออกจากห้องลงไปด้านล่าง‘ภีมจริงๆ ด้วย’ ฉันรีบเปิดสมาร์ตโฟนเพื่อเข้าแอปฯ ปลดล็อกประตูบ้านให้เขาเข้ามาด้านใน แต่ก็ต้องตกใจเมื่อหน้าจอโชว์ว่ามีมากกว่า 10 สายที่ไม่ได้รับ แถมยังมีเตือนข้อความในแอปฯ แชตที่ไม่ได้อ่านอีกหลายข้อความ“อัยย์ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่อ่านข้อความ แล้วก็ไม่รับสายด้วย” หลังจากประตูบ้านถูกปลดล็อก ภีมวิ่งเข้ามาไวเหมือนกำลังวิ่ง 100 เมตร เขาโผเข้ากอดฉันทันทีที่เห็นฉันยืนอยู่หลังประตู“ภีม มีอะไรหรือเปล่า ปล่อย

ฉันพยายามปล่อยมือจากมือที่กุมมือฉันอยู่ตั้งแต่ก่อนจะเข้ามาในตัวบ้านแล้ว แต่ทำไม่สำเร็จ ภีมยังคงบีบมือฉันไว้แน่น จนกระทั่งผู้หญิงที่ชื่อมินท์เดินเข้ามาควงแขนเขา เขาปล่อยมือที่บีบมือฉันอยู่ไปจับที่มือเธอคนนั้น และก็ถูกเธอพาเดินเข้าไปด้านใน ส่วนฉันยังคงยืนอยู่ที่บริเวณประตูห้องรับแขกอย่างเก้ๆ กังๆ“อัยย์ เข้ามาสิ นี่แม่เรา แม่ครับนี่อัยย์ครับแฟนผม” เหมือนภีมจะรู้ตัวว่าฉันยังไม่ได้เดินไปพร้อมเขา เขาหันกลับและเดินมาหาจับมือจูงพาฉันเข้าไปเผชิญหน้ากับแม่เขาและแนะนำตัวให้เราทั้งสองคนรู้จักกัน“สวัสดีค่ะ คุณป้า” ฉันยกมือไหว้คุณแม่ของภีม และเธอก็รับไหว้อย่างดีส่งยิ้มมาให้ฉัน ไม่มีความรู้สึกว่าเธอจะไม่ชอบฉันเลย ทำให้ฉันพอจะยิ้มออกมาได้บ้าง“สวัสดีจ๊ะ หนูอัยย์ มาสิลูกมานั่งนี่ก่อน” คุณแม่ต้อนรับฉันอย่างดี จนความกลัวที่รู้สึกก่อนหน้านี้เกือบหายไปหมด ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นญาติเขาก็ได้ ฉันคงจะคิดมากไปเอง“หนูอัยย์หิวหรือยังลูก แม่ครัวกำลังตั้งโต๊ะอยู่รอหน่อยนะจ๊ะ”“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า อัยย์ไม่หิวเท่าไหร่ค่ะ&rdq

โชคดีที่ประตูรั้วเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่คนเฝ้าประตูรู้ว่าหมอมินท์กำลังจะกลับ และตั้งแต่ที่ฉันเดินออกมา ภีมไม่ได้เดินตามฉันมาเลย ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจในสิ่งที่หมอมินท์พูดว่าทั้งหมดเป็นความจริง ถ้าเขาไม่คิดอะไรกับเธอ เขาควรจะรีบเดินตามฉันมาที่บ้านไม่ใช่เหรอ แต่นี่จนฉันเรียกรถได้แล้ว ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาตามมาเลยตามจริงแล้ว วันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดอีกวันหนึ่ง แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย ผมพาอัยย์มาทานข้าวที่บ้านกับพ่อแม่ตามที่นัดกันไว้ แต่ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นมาจนได้ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่า มินท์เข้ามาคุยกับแม่ผมได้ยังไง ถึงขนาดว่าแม่จัดการให้เธอเข้าไปเป็นหมอประจำที่แผนกของผม ถึงแม้ว่าที่แอปฯ จะขาดจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญก็จริง แต่ผมเคยให้ไอ้วัตปฏิเสธการเข้าทำงานของเธอไปแล้ว เพราะผมไม่อยากมีปัญหาภายหลัง แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจนได้ตอนเช้าที่ผมไปรับอัยย์ที่บ้าน ยังรู้สึกดีอยู่เลย ผมวางแผนเอาไว้ว่าการพาเธอมาเจอพ่อกับแม่ครั้งนี้ คือผมอยากแสดงความจริงใจที่มีต่อเธอ อยากให้เธอมั่นใจว่าผมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตหลังจากนี้ และผมจะเอ่ยกับพ่อแม่ให้จัดเวลาเพื่อจะไปคุยกั

โชคดีที่ร้านเสื้อของเพื่อนนิต้าอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ฉันอยู่มากนัก ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง แต่ฉันลงจากรถแล้วนั่งก้มหน้ารอนิต้าอยู่ที่ม้านั่งใกล้ๆ หน้าร้าน ไม่กล้าเข้าไปในร้านและไม่กล้ามองหน้าใคร ฉันนั่งมองเห็นเพียงขาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเท่านั้น“ยัยอัยย์ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไปรอในร้านล่ะ แล้วชั้นโทรหาเธอก็ไม่ติด เป็นห่วงแทบแย่”“นิต้า มาแล้วเหรอ เราไม่กล้าเข้าไปน่ะ อ้อ เหมือนมือถือจะแบตหมด”“เฮ้อ ไปๆ เข้าไปข้างในก่อน เป็นอะไรของเธอเนี่ย แทนที่ไปกินข้าวกับที่บ้านแฟนจะร่าเริงมีความสุขทำไมกลับมาเป็นแบบนี้”หลังจากเข้าไปนั่งในร้าน เพื่อนนิต้าที่เป็นเจ้าของร้านช่วยเปิดห้อง VIP ให้เราสองคนเข้าไปนั่งคุยกันในนั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว ฉันเล่าเรื่องที่ได้เจอกับหมอมินท์ และเรื่องที่หมอมินท์คุยกับฉันให้นิต้าฟังทั้งหมด รวมถึงสิ่งที่ฉันสงสัยว่า ความสัมพันธ์ของภีมกับหมอมินท์ คงเป็นมากกว่าเพื่อนหรือหมอที่ทำงานร่วมกัน“ชั้นว่าเธอคิดมากไปหรือเปล่ายัยอัยย์ ถ้าสองคนนั้นมีซัมติงกันจริงๆ หมอภีมเค้าจะพาเธอไปเจอพ่อแม่เค้าทำไม