All Chapters of แอปฯรักษาใจ: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีฮัมมิ่งเบิร์ดสองตัวกำลังบินหยอกล้อกันอยู่ในท้องผม ดวงตาของเธอในตาสดใส ยังคงเป็นประกายเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก ยิ่งตอนนี้มีน้ำตาเคลือบอยู่ในดวงตา ยิ่งเหมือนเหลี่ยมของเพชรที่กำลังเล่นแสงไฟ ผมทำได้แค่จ้องเธอนิ่ง“ภีม..ฮึก..เราจะ..หยุดร้องแล้ว..ฮึก” อัยย์ยังคงสะอื้นไม่หยุด“โอเคๆ หยุดร้องได้แล้วนะ เราจะช่วยเธอ จนกว่าจะหาย โอเคมั้ย”“ฮึกๆ...โอเค”“งั้น..เราเริ่มจากวันนี้ ไปเที่ยวกัน” “หืม นายต้องเข้าไปเซ็นเอกสารในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้ไอ้วัตเอามาให้ที่คอนโดตอนเย็นก็ได้”ในที่สุดผมก็จะได้มีโอกาสได้เดตกับเธอ ผมไม่มีทางปล่อยให้อะไรมาขัดขวางหรอก“งั้นเราขอส่งข้อความไปบอกคุณหมอในแอปฯหมอออนไลน์ก่อนนะ”“ไม่...เอ่อ โอเค งั้นเธออยู่ที่นี่ก่อนส่งข้อความไป เราไปเอารถมารับที่หน้าร้านนะ”‘เกือบแล้วไอ้ภีม’ หากเธอส่งข้อความมาแล้วสมาร์ตโฟ

เมื่อถึงคราวที่ต้องหมุนตัว ฉันก็ทำได้ดีถึงจะไม่ได้พลิ้วสวยเหมือนนักเต้นรำที่ชำนาญ แต่ก็ไม่สะดุดขาตัวเองจนล้มขมำ แต่เพียงแค่ฉันจะมองกลับไปหาภีม เพื่ออยากจะเห็นสีหน้าของเขาที่มองมา อยากเห็นว่าเขาจะชื่นชมกับฉากเต้นรำของฉันมั้ยภีมส่งยิ้มกว้างกลับมาให้ฉัน ทำเอาใจฟูขึ้นมาอีกเป็นร้อยเท่า แต่เมื่อฉันเผลอเหลือบไปมองคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ผู้คนมากมายจ้องมาที่ฉัน หลายคนปรบมือแสดงความยินดี หลายคนชี้ให้คนข้างๆ มองมาทางนี้ ใบหน้ายิ้มแย้ม มีหลายคนที่ยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพความประทับใจของตนเองไว้ แต่ภาพที่ฉันเห็นพวกเค้าทำแบบนั้นกลับทำให้หัวใจฉันแทบหลุด สายตาเริ่มพร่ามัว เหงื่อเริ่มออกตามกรอบหน้าและที่ฝ่ามือ ขาฉันหยุดนิ่งและไม่มีแรงจะก้าวเดินต่อ“อัยย์....” เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนภาพทั้งหมดจะมืดลงเหมือนถูกปิดไฟ คือเสียงภีม เรียกฉันจากที่ไกล “อัยย์....” ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอให้ไวที่สุด ทันก่อนที่เธอจะหมดสติล้มลงที่พื้น ไม่รอช้าผมช้อนตัวเธออุ้มท่าเจ้าสาวออกมาจากขบวนพาเหรด มีเจ้าหน้าที่ที่อยู่ระแวกใกล้เคียง เข้ามาถามเหตุการณ์เบื้องต้น และเดินนำ

ผมเห็นสีหน้าของอัยย์แล้ว ดูออกว่าเธอคงยังไม่อยากจะเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดอาการประหลาดในครั้งแรกว่าเกิดอะไรขึ้น ผมจึงบอกกับทุกคนว่าเธอควรพักผ่อน และชวนทุกคนให้ออกมาที่ห้องรับแขก“รู้สาเหตุแบบนี้แล้ว มึงจะเริ่มรักษายังไงวะ ไอ้ภีม” ยังไม่ทันที่จะได้นั่ง ไอ้วัตก็เริ่มเปิดเรื่องถามขึ้นมาก่อน ระหว่างที่ผมเดินไปที่ตู้เย็นจะหยิบน้ำมาให้ทั้งคู่“กูคิดว่า ต้องรู้สาเหตุที่ทำให้เกิดอาการครั้งแรกหว่ะ ถึงจะแน่ใจว่าจะช่วยเธอยังไงต่อ”“ถ้าอัยย์คิดไม่ออกแบบนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้สิคะหมอ”ผมผยักหน้าตอบนิต้า แต่ยังคงครุ่นคิดบางเรื่องอยู่ในหัว เพียงแต่ยังไม่สามารถบอกออกไปให้ใครฟังได้ คงต้องคุยกับอัยย์ให้แน่ใจก่อน คุยกันไม่นานไอ้วัตกับนิต้ารับหน้าที่ออกไปซื้อของกิน ส่วนผมนั่งรออยู่ที่โซฟาตอนนี้ฟ้าด้านนอกเริ่มหมดแสงลง ผมเดินเข้าไปดูอัยย์ในห้องนอน เธอตื่นแล้วนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ในมือถือสมาร์ตโฟนและเอาแต่จ้องมองมัน“ตื่นแล้วเหรอ หิวมั้ย ไอ้วัตกับนิต้ากำลังออกไปซื้ออาหารเย็นมาให้นะ รอหน่อยแล้วกัน คงใกล้กลับมาแล้ว” ผมบอกไ

ครืดดดด ครืดดดดหัวถึงหมอแล้วกำลังจะหลับตานอน แต่กลับได้ยินเสียงสมาร์ตโฟนที่กำลังสั่นอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง ผมเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาเป็นบุคคลที่ไม่สามารถปฏิเสธการรับสายได้“มีอะไรครับแม่ โทรมาดึกเลย”“ตาภีม นอนหรือยังลูก”“กำลังครับ แม่มีอะไรหรือเปล่า” ผมรู้สึกได้ว่าเสียงของแม่ มีความกังวลอยู่ในนั้น“คือแบบนี้จ๊ะ จริงๆ พรุ่งนี้ คุณพ่อจะต้องเข้าประชุมบอร์ดบริหารทั้งของโรงพยาบาลและก็รวมถึงความร่วมมือกับแผนกของลูกด้วย”“ครับแม่ แต่ผมบอกแล้วว่าช่วงนี้ผมให้หมอวัตรับผิดชอบเรื่องการประชุมทั้งหมด”“แม่รู้จ๊ะ ในส่วนของลูก แม่ไม่ก้าวก่าย เพียงแต่ว่า พรุ่งนี้คุณพ่อเข้าร่วมประชุมไม่ได้น่ะสิ พ่อเค้าห้ามแม่แล้วนะไม่ให้บอกลูก แต่แม่คิดว่าเรื่องใหญ่แบบนี้ไม่บอกไม่ได้หรอก”“มีเรื่องอะไรครับ คุณพ่อเป็นอะไร”“ไม่เป็นอะไรมากจ๊ะ ช่วงนี้โรงพยาบาลมีโปรเจคขยายอีกใช่มั้ยล่ะ พ่อโหมงานจนไม่ได้พักผ่อน เมื่อเย็นก็เลยวูบไปน่ะจ๊ะ แต่แม่ให้หมอจากโรงพยาบาลมาดูแล้ว

“O.O” ผมอึ้งกับสิ่งที่เธอพูดออกมา จนเผลอเงียบไปครู่หนึ่ง“ทำไมนายต้องทำแบบนี้ นายรู้เรื่องทุกอย่างแต่นายปิดบังเรา แถมยังไปทำให้คนอื่นเค้าต้องลำบากอีก”“คือเรากลัวเธอไม่ยอมรับเราไง ตอนแรกเราคิดว่าให้หมอออนไลน์เป็นตัวแทนรักษาเธอแทนเรา เธอจะสบายใจกว่า แล้วมันก็จริง เธอสบายใจซะจนเราไม่อยากให้มันรักษาเธอต่อแล้ว เราอยากดูแลเธอเอง”“ทำไมล่ะ นายไม่อยากให้เราสบายใจในการรักษาหรือไง”“ไม่ใช่แบบนั้นเด็ดขาด เราหวงเธอต่างหาก ก็เธอดูจะเริ่มสนใจมัน จนบางทีก็เหมือนจะสนใจมันมากกว่าเราด้วยซ้ำ”“ก็...ก็จริงนะ คุณหมอเค้าดูแลเราดีมากๆ จนเราคิดว่าถ้าเค้ายอมเจอเราก็ไม่แน่นะ เราอาจจะ...”“นี่อัยย์ หยุดเลย พอเลย มันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ หมอออนไลน์ให้บริการรักษาทางออนไลน์เท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ได้เจอคนไข้เด็ดขาด ผิด ผิดกฎระเบียบ เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”“คิกคิกคิก” อัยย์กลั้นขำกับคำพูดของผม“อัยย์ เราจริงจังกับเธอนะ เราขอร้อง เธอให้โอกาสเราได้แก้ไขข้อผิดพลา