All Chapters of แอปฯรักษาใจ: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อคืนผมโคตรรู้สึกดี ถึงจะเป็นเวลาเพียงไม่นาน แต่เธอยอมให้ผมได้นอนที่ตัก ได้จับมือเธอวางไว้ที่หัวใจผม มันทำให้ผมผ่อนคลายมาก จนสุดท้ายก็เผลอหลับไปจริงๆ รู้สึกตัวอีกทีคือตอนที่เธอเรียกนั่นแหละทั้งๆ ที่อยากนอนอยู่แบบนั้นจนเช้า แต่ก็สงสารเธอที่ทำขาเธอเป็นเหน็บชาจนได้ การได้อุ้มเธอเมื่อคืนเหมือนหัวใจเราได้ใกล้กันขึ้นอีก ไม่อยากวางเลย หลังจากวางเธอลงที่เตียง จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย ถึงผมจะกลับมานอนที่โซฟาอีกครั้ง แต่มันข่มตาหลับไม่ได้อีกแล้วเมื่อมันไม่สามารถหลับลงได้อีกจนรุ่งสาง ผมตัดสินใจออกไปซื้อมื้อเช้าให้เธอดีกว่า ระหว่างที่กลับมาจะถึงห้องผู้ป่วย ผมนึกอยากจัดการเรื่องบางเรื่องให้มันจบไป ก่อนจะเข้าไปในห้องผมแวะนั่งเก้าอี้สำหรับญาตินั่งรอ วางของที่เก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วหยิบสมาร์ตโฟนในกระเป๋าขึ้นมาเข้าแอปฯหมอออนไลน์ผมตั้งใจจะให้หมอออนไลน์หายไปจากชีวิตเธอ ไม่อยากรอให้เธอเป็นคนเลือกอีกแล้ว ผมจะเหลือแค่ผม ภีม และหมอภีม คนที่ดูแลเธอได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หลังจากที่อาการของเธอดีขึ้นจนหายแล้ว เหลือสิ่งเดียวที่รั้งเธอไว้ให้ต้องติดต่อกับหมอออนไลน์ คือ จิตแพทย์ที่เขารับปากว

“เป็นอะไรทำไมต้องหันหนีด้วย เราน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงทุ้มๆ นุ่มลึกของเขาทำให้ฉันขนลุก“ใครกลัวนายกัน เราไม่ได้กลัวซักหน่อย” ฉันตอบกลับไป พยายามควบคุมให้เสียงไม่สั่น ทั้งๆ ที่ยังหันหลังให้เขาอยู่“ไม่กลัวก็หันมาสิ”“นายก็เปลี่ยนเสื้อไปสิ ไม่ต้องสนใจเรา”“หันมาได้แล้ว เสร็จแล้ว”“ว้ายยย”ฉันหันกลับไป แต่กลับพลาดขาพันกันจนเซเข้าไปหาเขา ด้วยความตกใจจึงใช้ทั้งสองแขนคล้องขอเขาไว้เพื่อพยุงตัว แต่แล้วก็ไม่ได้ผล กลับทำให้เราทั้งคู่เซล้มลงไปบนที่นอน“ทำอะไรของเธอ นี่ใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ” เขาทับอยู่บนตัวฉัน แต่ใช้แขนพยุงตัวเองยันที่นอนไว้ไม่ให้น้ำหนักกดทับลงมาทั้งตัว“นี่ พูดอะไรของนาย ลุกขึ้นได้แล้ว เราหนัก” ภีมไม่เพียงแต่ไม่รีบลุกขึ้น แต่เขายังกดน้ำหนักตัวลงมาอีก“หนักมันต้องอย่างนี้ต่างหาก หึหึ” หน้าของเขากับฉันใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ“โอ้ย ภีม ลุกขึ้น เราหายใจไม่ออกแล้ว” ฉันพยายามดันตัวเขาขึ

เช้านี้ เป็นอีกวันที่ผมตื่นเช้ามาก เมื่อคืนตอนแรกคิดว่าคงตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับ แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น ผมกลับนอนหลับสนิท ไม่ฝันอะไรเลยซักนิด คงเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันในช่วงนี้ผมทำเหมือนเช่นหลายๆ วันที่ผ่านมา เมื่อตื่นมาแต่เช้าแล้วก็ตั้งใจออกไปรอซื้อน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาร้านลุงกับป้าเจ้าประจำ แต่ก่อนจะไปที่ร้านผมแวะห้างสรรพสินค้าที่เปิด 24 ชั่วโมง เพื่อซื้อของสดต่างๆ ทั้งเนื้อสัตว์ ผัก ผลไม้ ไปไว้เผื่อทำอาหารง่ายๆ กินกัน เพราะไม่อยากให้พึ่งดิลิเวอรีเท่าไหร่นัก กว่าจะเลือกและชำระเงินเสร็จก็ได้เวลาไปรับน้ำเต้าหู้ที่สั่งไว้ก่อนหน้าพอดี“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า ผมมารับน้ำเต้าหู้กับซาลาเปา วันนี้ขอเพิ่มอีกชุดนะครับ”“อ่าวพ่อหนุ่มมาแล้วเหรอ ลุงๆ พ่อหนุ่มเค้ามารับของแล้ว” คุณป้าหันไปเรียกคุณลุงเหมือนเคย เพราะคุณลุงจะเป็นคนทำพวกปาท่องโก๋ ซาลาเปาทอด ส่วนคุณป้าทำน้ำเต้าหู้ แยกโต๊ะกันแต่อยู่ไม่ไกลกัน“แล้วหนูอัยย์เป็นยังไงบ้างแล้วพ่อหนุ่ม ออกจากโรงพยาบาลหรือยังล่ะฮึ”“อัยย์กลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้วคร

“ภีม นายจะทำอะไร” ผมคว้ามือเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะลุกหนีท่าทางหน้าตาตอนเธอตกใจผสมกับความเขินอาย มันโคตรน่ารักเลย จากตอนแรกที่แค่อยากจะแกล้งให้ตกใจเฉยๆ ตอนนี้ผมอยากจะเข้าใกล้เธอเข้าไปอีกนิด แล้วมันก็ไม่ได้อยู่แต่ในความคิดเท่านั้น ร่างกายผมมันดันทำตามความคิดอย่างควบคุมไม่ได้มือข้างที่จับข้อมือเธอไว้มันดึงรั้งเธอให้ยังคงนั่งอยู่กับที่ แขนอีกข้างเท้าลงที่พนักพิงโซฟาตัวยาว หน้าค่อยๆ โน้มเข้าไปหาใบหน้าเธอ สายตาผมกำลังจดจ้องอยู่ที่ดวงตาใสๆ คู่นั้น ที่กำลังเบิกตาทำตาโตใส่ผม ผมค่อยๆ เลื่อนสายตาต่ำลงมาตามดั้งจมูกที่เป็นธรรมชาติจนถึงปลายจมูกกลมมน และมาหยุดอยู่ที่ริบฝีปากบางเล็กๆ น่ารัก สีแดงระเรื่อ ที่เธอกำลังเม้มมันไว้อยู่ตอนนี้ ‘น่ากัดเป็นบ้า’“ยัยอัยย์ มีอะไรเหลือให้...ชั้น...กิน เอ่อ ชั้นขอโทษ ชั้นไม่เห็นต่อเลยๆ”เสียงนิต้าดังมาตั้งแต่หน้าบ้านก่อนจะเปิดประตูเข้ามาเห็นผมกับอัยย์ นั่งอยู่ด้วยกันอย่างแนบชิด อีกนิดเดียวจมูกเราคงจะชนกันแล้ว เพียงจังหวะที่ผมหันไปตามเสียงนิต้า อัยย์ก็ได้โอกาสพลักผมออก“นิต้าหิวใช่มั้ย เด

วันนี้ฉันกับนิต้านัดว่าจะออกไปข้างนอกกัน ลองใช้ชีวิตแบบปกติ โดยเริ่มจากสถานที่ที่คนไม่เยอะมาก จึงเลือกไปหอศิลปะฯ ซึ่งปกติคนก็ไม่เยอะมากอยู่แล้ว แต่วันนี้เป็นวันธรรมดาผู้คนยิ่งบางตา หลังจากนั้นก็จะไปเดินหาของกินที่เยาวราชซึ่งฉันเคยคิดอยากไปนานมากแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักทีก่อนออกจากบ้านฉันส่งข้อความบอกคุณหมอเอาไว้ว่าจะไปที่ไหนบ้างตามที่เขาขอเอาไว้ ส่วนภีม ฉันไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก เพียงบอกไปว่าจะไปข้างนอกกับนิต้า เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก ก็ดีเหมือนกันนะ ปล่อยให้เขาไปทำงานบ้าง เขาใช้เวลามาดูแลฉันตั้งหลายวันแบบนี้ ไม่รู้ว่าเสียงานเสียการไปเท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะเคยบอกว่าทำงานจากที่บ้านได้ก็เถอะ“ดีจังเลย ชั้นไม่ได้มาเดินดูงานศิลปะแบบนี้นานเท่าไหร่แล้วนะเนี่ย ต้องขอบคุณเธอเลยยัยอัยย์” ระหว่างเดินดูงานนิต้าดูเหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลย“แบบนี้ ถ้าเราหายดีแล้ว เรามากันบ่อยๆ ดีมั้ยนิต้า” ฉันตอบกลับไปถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยแน่ใจว่าอาการจะหายได้จริงมั้ย“ดีมากจ๊ะ แต่นี่เธอหิวยัง ชั้นเริ่มหิวนิดๆ แล้ว เราไปหาอะไรกินกันเลยดีมั้ย”