All Chapters of แอปฯรักษาใจ: Chapter 61 - Chapter 70

“อร่อยมากเลยนิต้า อิ่มกำลังดีเลย อากาศแบบนี้ ได้กินน้ำซุปร้อนๆ มีความสุขจัง”“แน่นอนอยู่แล้ว รสนี้อร่อยมาก ชั้นตุนไว้ไม่เคยขาด”“แต่กินบ่อยๆ มันไม่น่าจะดีนะ นิต้า เธอน่ะ เงินก็มีเยอะแยะ ทำไมไม่หาของดีๆ กินนะ”ฉันเป็นห่วงนิต้าจริงๆ นะ เธอทำงานเยอะมาก ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้มีภาระอะไร หนี้สินก็ไม่มี คอนโดก็ซื้อสด รถก็ไม่ต้องผ่อนแล้ว แต่ก็ยังทำงานหนักมาก แถมยังกินแต่อาหารสำเร็จรูปแบบนี้บ่อยๆ จะเห็นเธอกินอาหารเป็นมื้อก็วันที่มาที่บ้านเท่านั้น“แหม ก็อยู่คนเดียว กินง่ายๆ อย่างนี้แหละ เร็วดีด้วย”“จะว่าไป หรือ เราควรเชียร์ให้เธอมีแฟนซักคนดีมั้ย หมอวัตล่ะ เป็นไง ดูเค้าก็สนใจๆ เธออยู่น้า”“หาา อีตานั่นอะนะ สนใจชั้น ขี้เก๊ก แถมขี้บ่นอีกต่างหาก บ่นได้ทุกเรื่อง แม้กระทั่งเรื่องชั้นใส่กางเกงขาสั้น น่ารำคาญจะตาย” “เค้าหวงหรือเปล่า ถึงไม่อยากให้เธอใส่สั้นโชว์คนอื่นน่ะ”“ไปกันใหญ่แล้วยัยอัยย์ พอเถอะๆ เลิกพูด พูดถึงแล้วน่าหงุดหงิด ชั้นไม่มีทางเอาตานั่นมาท

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นขึ้นมาแต่เช้ามืด แล้วก็ต้องเจอกับความหดหู่ใจ เพราะฝนเจ้ากรรมมันยังไม่หยุดตกเลย เพียงแต่บางเบาลงไปเป็นเม็ดฝนปรอยๆ เท่านั้น‘เป็นแบบนี้ยังไงรถก็ขึ้นไปข้างบนไม่ได้แน่ๆ’ถึงจะลืมตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า แต่พอมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ผมก็เลยเลือกที่จะนอนอยู่บนที่นอนอยู่อย่างนั้น ลุกขึ้นไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีผมหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ตี 5 กว่าๆ จะโทรไปหาผู้ใหญ่บ้านก็คงจะเช้าเกินไป เลยได้แต่กดเข้าแอปฯ หมอออนไลน์ เลื่อนดูข้อความที่ผมคุยกับอัยย์ผ่านแอปฯ ตอนที่อยู่ในฐานะหมอที่รักษาเธอ แต่ยิ่งอ่านก็รู้สึกหน่วงในใจลึกๆ ประโยคต่างๆ เหล่านั้นที่เธอใช้พูดคุยกับผมในแอปฯ ในฐานะหมอแปลกหน้า ต่างจากที่คุยกับผมตอนที่เราเจอหน้ากันอยู่มากโข เธอมีใจให้มัน แต่กับผมเธอยังไม่แม้แต่จะไว้วางใจ ถึงจะให้ความเป็นเพื่อนแต่มันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ‘เจ็บชิบ’ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น รับความจริงออกมาอย่างจริงใจ ป่านนี้เราสองคนอาจจะได้แต่งงาน ลงหลักปักฐาน หรือมีลูกด้วยกันแล้วก็ได้ ผมนอนนึกย้อนกลับไปถึงวัยแรกรุ่น ผู้หญิงผ่านเข้ามาหาผมตั้งมากมาย ทั้งเด็กกว่า รุ่นเดียวกัน หรือแม

ฉันถูกย้ายมานอนโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ เข้าวันที่สามแล้ว ผลตรวจออกมาคือ ฉันเป็นไข้เลือดออก ก็คงจะเพราะวันที่ฉันนั่งเขียนนิยายจนโต้รุ่งแหละ แล้วหลังจากนั้นก็ตากฝนอีก จนยิ่งทำให้ภูมิคุ้มกันอ่อนแอ อาการก็เลยหนักตลอดสามวันมานี้ ภีมคอยอยู่เฝ้าฉันตลอด ทั้งเป็นหมอเจ้าของไข้ ทั้งคอยหาอาหารให้สามมื้อ แถมยังมีของว่าง ผลไม้ ขนมอีกมากมาย เขาขอจัดการเองโดยไม่ยอมพึ่งนักโภชนากรของโรงพยาบาลเลย และที่ฉันรู้สึกประหลาดใจที่สุดเลยคือ วันนี้เขาไปซื้อน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาให้ฉันกินเป็นมื้อเช้าด้วย ‘นี่เค้ายังจำได้อยู่อีกเหรอเนี่ย’“นี่ลุงกับป้าเค้าฝากผลไม้มาเยี่ยมเธอด้วยนะ บอกขอให้เธอหายไวๆ” ภีมบอกให้ฉันฟังระหว่างที่เขากำลังเทน้ำเต้าหู้ใส่แก้วให้ฉัน“ลุงกับป้าน่ารักจัง เราฝากไปขอบคุณทั้งสองคนด้วยนะ”“หายแล้วไปขอบคุณเองสิ เดี๋ยวเราพาไป”“นี่นายสนิทกับลุงกับป้าขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันทำหน้างง ถามเขากลับไป“ก็...เมื่อก่อนเราไปซื้อให้เธอบ่อยๆ ไง ลืมแล้วเหรอ”“....” ฉันไม่ได้ลืมหรอก เพี

ตอนที่ฉันขอมือถือจากภีม เขาทำอิดออดถามนั่นนี่และทำเหมือนจะไม่ให้ สุดท้ายก็ฝากพี่พยาบาลเอามาให้ฉัน แต่กว่าจะมาก็ต้องรอพร้อมยามื้อกลางวันนั่นแหละ ก็ยังดีกว่าไม่ได้ ฉันเอาสมาร์ตโฟนมาใช้เขียนนิยายต่อ เพราะไม่ได้เขียนมาหลายวัน กลัวว่าจะเสร็จไม่ทันกับช่วงเวลาที่ตั้งใจเอาไว้ แต่อีกเรื่องหนึ่งที่ตั้งใจคือ จะส่งข้อความหาคุณหมอในแอปฯหมอออนไลน์ เพื่อบอกให้รู้ว่าฉันกลับมาก่อนกำหนด แต่ไม่ได้เก็บของต่างๆ กลับมาด้วยฉันอยากให้คุณหมอช่วยเขียนรายการให้ เพื่อจะได้ไปซื้อใหม่ ฉันอยากรีบใช้ เพราะหลายวันมานี้ไม่มีครีมหรืออะไรลงบนหน้าเลย ยิ่งไม่ได้ส่องกระจกทำให้ยิ่งไม่มั่นใจ แล้วที่กังวลที่สุดก็คือ ภีมอยู่ด้วยตลอดเลยนี่สิ เขาจะรับสภาพหน้าฉันแบบนี้ได้จริงๆ เหรอ แล้วถ้าเกิดหน้าห่างการบำรุงอยู่ดีๆอาการกำเริบขึ้นมาให้ภีมเห็น ฉันจะทำอย่างไร ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น “ยัยอัยย์ เป็นยังไงบ้าง” ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ หันไปทางที่มาของเสียง นิต้ากำลังเลื่อนเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับถุงใส่ของเต็มไม้เต็มมือ“นิต้า ทำไมมาได้ล่ะ กองถ่ายถ่ายเสร็จแล้วเหร

คืนนี้ นิต้า ต้องไปทำงานด่วน และไม่รู้ว่าจะเสร็จงานเมื่อไหร่ แต่แทนที่ฉันจะต้องอยู่คนเดียว กลับเป็นภีมที่มาอยู่นอนเฝ้าฉันอีกคืนเมื่อเย็นหลังจากเขาจัดเตรียมอาหารที่น่าจะซื้อมาจากร้านชื่อดังใส่จานชาม และเรากินด้วยกันจนเสร็จ เขาให้ฉันส่งรายละเอียดของที่ต้องการไปให้เขาผ่านแอปฯแชต แต่จากที่ฉันคิดว่า เขาจะออกไปจัดหามาให้ กลายเป็นว่าเขาโทรไปสั่งใครซักคนให้จัดการให้ ใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่าของทุกอย่างก็มาวางอยู่บนโต๊ะในห้องผู้ป่วยแล้ว“ภีม...”“หืม ว่าไง อยากได้อะไรหรือเปล่า”“เราอยากดูของบนโต๊ะอะ ได้มาครบเลยเหรอ”“ก็น่าจะครบนะ เธอจะใช้เลยมั้ย เดี๋ยวเราดูให้”“อืม เราอยากไปที่ห้องน้ำน่ะ”“โอเค รอก่อนแป๊บนึง เดี๋ยวเรามาช่วย”ภีมหยิบถุงสองสามถุงจากบนโต๊ะ เข้าไปที่ห้องน้ำ และอยู่ในนั้นครู่หนึ่งจึงออกมา เขาปลดน้ำเกลือออกมาจากเสาเหล็กข้างเตียง แล้วช่วยประคองฉันลงจากเตียงเพื่อเดินไปที่ห้องน้ำ โดยมือข้างหนึ่งเขาประคองแขนฉัน ส่วนมืออีกข้างถือถุงน้ำเกลือยกสูงไว้ไม่ให้ต่ำกว่