Lahat ng Kabanata ng แอปฯรักษาใจ: Kabanata 1 - Kabanata 10

“กรี๊ดดดดดดดดดด...........” เช้านี้มันเป็นเช้าที่แย่ที่สุดของฉันอีกแล้ว ฉันตื่นมาตอนเช้า กำลังจะทำธุระส่วนตัวตามปกติ แต่เมื่อได้เห็นหน้าตัวเองในกระจกเท่านั้นแหละ สิ่งแรกที่ทำได้คือ ร้องกรี๊ดดังลั่นบ้าน หลังจากนั้นฉันวิ่งออกมาจากห้องน้ำ แล้วรีบหลบซ่อนตัวเองบนที่นอน โดยดึงผ้าห่อขึ้นมาคลุมโปง ร้องไห้สะอื้นอยู่ในนั้น ไม่กล้าออกไปเจอใครอีกแล้ว “อัยย์ เป็นอะไรไปลูก อัยย์.....” เสียงแม่ของฉันเองที่เคาะประตูเรียกอยู่หน้าห้องนอนของฉันตอนนี้ เพราะเสียงกรีดร้องของฉันเมื่อครู่ ทำให้แม่ตกใจจนแทบจะเทเกลือลงไปในหม้อน้ำซุปทั้งขวด แม่รีบวิ่งขึ้นมาจากห้องครัว และมายืนเคาะห้องเรียกให้ฉันเปิดออกไปด้วยน้ำเสียงร้อนใจมาก “แม่....อัยย์เป็นอีกแล้ว หือออ เป็นอีกแล้ว” ฉันสะอื้นไป พยายามอธิบายกับแม่ไปด้วย ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังคลุมโปงอยู่ในผ้าห่มไม่ได้ลุกขึ้นมาเปิดประตูห้องให้แม่เข้ามา “ยัยอัยย์ เป็นอะไร ใจเย็นๆ ก่อน มาเปิดประตูให้พ่อกับแม่เข้าไปก่อน แล้วเราค่อยคุยกันดีๆ” เสียงทุ้มนี้ คือ เสียงของพ่อ ที่ก็รีบวิ่งขึ้นมาจากห้องนั่งเล่น มาอยู่ที่หน้าห้องของฉัน ตามหลังแม่มาติดๆ หลังจากได้ยินเสียงของพ่อ ฉั

ผมก็ยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้โต๊ะทำงานที่คอนโด แม้ว่าตอนนี้ จะมีแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา จนสว่างไปครึ่งห้องแล้วก็ตาม ผมนั่งมองภาพผู้หญิงที่โชว์อยู่ที่หน้าจอแลปท็อป ตั้งแต่ที่เปิดขึ้นมาเห็นจนถึงตอนนี้ ในหัวคิดวนเวียน นึกถึงภาพจำที่ผ่านมาเนิ่นนาน แต่ก็ยังคงชัดเจนในความทรงจำ เธอยังคงดูไม่เปลี่ยนไปมากนัก ถึงแม้โครงหน้าจะดูบวมขึ้นเล็กน้อย ผิวหน้าจะดูไม่ขาวสดใส นวลเนียนเหมือนเดิม แต่ก็คงเป็นเพราะอาการป่วยของเธอ ที่ทำให้เธอต้องมาปรึกษาหมออย่างผม “อัยย์ เป็นเธอจริงๆ ใช่มั้ย เธอหายไปไหนมา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ผมได้แต่พึมพำอยู่อย่างนั้น ถ้าเป็นอัยย์จริงๆ ซึ่งผมก็มั่นใจว่าใช่เธอ ผมจะทำยังไงดี ถ้าเธอรู้ว่าหมอที่เธอมาปรึกษาคือผม เธอจะหนีหน้าผมไปอีกหรือไม่ ผมไม่ยอม ครั้งนี้ผมต้องคบกับเธอให้ได้ คิดได้ดังนั้น ผมรีบพิมพ์ตอบกลับเธอทันที Doctor's Online Chat Aiyarin : Picture Sent Doctor VP1 : “คนไข้มีอาการมากี่วันแล้วครับ เคยทดสอบภูมิแพ้มั้ยครับ” Aiyarin : “ไม่เคยเลยค่ะ” Doctor VP1 : “คนไข้สะดวกให้นัดเข้ามาตรวจที่โรงพยาบาลมั้ยครับ ใช้เวลาไม่นาน หากทานยาแก้อาการแพ้ให้งดยาก่อน 7 วัน

“ยังไงยัยอัยย์ จู่ๆ ก็โทรมาโวยวาย แล้วอยู่ดีๆ ก็วางสายเพื่อนไปเลย” นิต้ามาหาฉันแต่เช้า หลังทานมื้อเช้ากันเสร็จก็ขึ้นมาบนห้อง บ่นและว่าฉันไม่ยอมหยุด ฉันก็ผิดเองแหละ ก็เมื่อคืนหลังจากเห็นคุณหมอแชทกลับมา ฉันตื่นเต้นมากไป เลยรีบวางสายจากนิต้าแล้วไปใช้สมาธิอ่านข้อความคุณหมอ ที่ส่งรายละเอียดมายาวเหยียด “ก็คุณหมอเขาส่งข้อความกลับมายาวมาก เราเลยต้องใช้สมาธิอ่านหน่ะ โอ๋ๆ ไม่งอนเราน๊า” “แล้วอะไร ทำไมหมอนั่นต้องส่งข้อความมาดึกๆ อีก ไหนมาดูหน่อยซิ” นิต้ายังไม่ยอมปล่อยผ่าน “นี่ไง คุณหมอบอกรายละเอียดอาหารเสริมกับของใช้ที่จะส่งมาให้” ฉันยื่นสมาร์ทโฟนที่เข้าหน้าแชทไว้ ให้นิต้าไปอ่านดู “โหห ยัยอัยย์ นี่หมอเค้าจะรักษาเธอ หรือ หมอเค้าจะขายของเธอเนี่ย เยอะขนาดนี้ แล้วมีแต่อาหารเสริม กับผลิตภัณฑ์อะไรเนี่ย ไม่เห็นมียาเลย หมอขายของแน่แบบนี้” นิต้าบ่นอุป ที่เห็นรายการ “ไม่หรอกมั้ง เป็นหมอ จะทำแบบนั้นได้เหรอ” “แหม ไม่ทันไร ปกป้องหมอซะแล้ว เดี๋ยวคอยดูเถอะ เจอค่ารักษาเข้าไป มีอึ้งแน่ ยัยอัยย์ เธอเขียนนิยาย เขียนบทมือหงิก” พอนิต้าพูดมาแบบนี้ ฉันชักจะเสียวสันหลังแล้วสิ ถึงแม้ฉันจะทำงานเขียนบท เขีย

“ส่งของ ของคุณอัยยรินทร์ครับ มีคนอยู่มั้ยครับ” หลังจากที่แชตคุยกับอัยย์เมื่อเช้า ผมก็รีบจัดการตัวเอง ก่อนมาผมแวะซื้อชุดบำรุงออแกนิคสำหรับภูมิแพ้ผิวหนัง ยังไม่พอ ยังมีผลไม้พวกเบอร์รี่ ที่มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง แล้วยังมีน้ำแร่อีกแพคใหญ่ ซื้อของเสร็จแล้วก็รีบมาที่บ้านอัยย์ทันที ผมไม่ต้องแวะเข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนชุดแล้ว เพราะผมสั่งชุดใหม่มาให้ตัวเองเลย พร้อมกับมอเตอร์ไซค์อีกคัน ติดกระเป๋าใส่ของด้านหลังที่มีตราโรงพยาบาลแบบถูกระเบียบทุกอย่าง เพื่อความสะดวกของผมเอง และไม่ต้องเป็นเป้าสายตาเวลาผมต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพนักงานส่งของ “เอ่อ รอสักครู่นะคะ” คนส่งของมาแล้ว ฉันก็ยังอยู่คนเดียวที่บ้าน เมื่อไม่มีใครช่วยได้ ก็คงต้องช่วยตัวเองแล้วล่ะ ฉันรีบหาผ้าคลุมปิดหน้าเหลือแค่ดวงตาให้มองเห็นทางเดินได้ แล้วค่อยๆ เดินออกไปรับของจากพนักงานที่ยืนเรียกอยู่ที่ประตูรั้ว “สวัสดีค่ะ ของฉันมีเยอะมั้ยคะ” ฉันมองออกไปที่รถนั้น เห็นว่าของมีเยอะจนล้นกระเป๋าด้านหลังแต่ก็คิดไปว่าคงเป็นของคนอื่นด้วยรวมๆ กันมา เลยลองเอ่ยถามไป “ของคุณอัยยรินทร์ทั้งหมดเลยครับ” ผมตอบเธอ และยื่นถุงชุดบำรุงพร้อมกับถุงผล

เย็นวันนั้นฉันก็เจอเขาอีก และก็เป็นแบบเดิมอีกแล้ว เขาจ่ายค่ารถให้ บอกว่าตอบแทนที่แนะนำน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาให้ มันอร่อยจริงๆ ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงจึงปล่อยผ่านไปได้ขึ้นรถฟรีก็ดีซะอีก เช้าวันถัดมา เขาอยู่ที่ป้ายรถอีก แต่ครั้งนี้ในมือถือถุงน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาอยู่แล้ว 2 ถุง เขายื่นถุงหนึ่งให้ฉัน “อะ ป้าบอกเมื่อเช้าไม่ได้ส่งให้ที่บ้านเธอ เราเลยเอามาเผื่อ” ฉันมองหน้าเขาอย่างงงๆ “คราวนี้ ขอบคุณเรื่องอะไรอีกเหรอ เรายังไม่ได้ทำอะไรให้นายนะ” “เราแค่อยากให้ เราอยากเป็นเพื่อนกับเธออะ ได้มั้ย” สีหน้าเขาตอนนี้ ทำให้รู้สึกว่าถ้าไม่ยอมรับปากคงจะรู้สึกผิดมากเลย “ก็ได้แหละมั้ง แต่ทำไมอยากเป็นเพื่อนเรา เพื่อนเธอเยอะแยะ” “ก็ไม่รู้สิ ถูกชะตามั้ง…เราชื่อภีม นะ” “อืม เรารู้อยู่แล้วล่ะ นายออกจะดังในโรงเรียน” “แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอก งั้นเราเรียกเธอว่าอัยย์ ได้มั้ย” เขาเกาท้ายทอย ก้มหน้าน้อยๆ ระหว่างถามฉัน ‘แล้วทำไมเขารู้ชื่อฉันด้วยล่ะ ฉันไม่เคยบอกเขานะ’ พอฉันทำหน้างงใส่ เขาคงรู้ว่าฉันสงสัย “เมื่อวานเราได้ยินป้าขายน้ำเต้าหู้เรียกเธอไง” “อ๋อ อืมได้สิ” หลังจากนั้นฉันกับเขา จะขึ้นรถกลับบ้านพร