บททั้งหมดของ หยาดน้ำตาเบากว่าเกล็ดหิมะหรือไม่: บทที่ 1 - บทที่ 8

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น นึกถึงตอนที่เคยปฏิเสธโอกาสในการทำงานครั้งนี้ไปเพียงเพราะเพ่ยซวี่ไป๋ตอนนั้นเขาโอบกอดฉันไว้แน่น คอยพูดปลอบอยู่ข้างหูครั้งแล้วครั้งเล่า "จืออี้ ถ้าคุณไปต่างประเทศ แล้วผมจะทำยังไงล่ะ?"“พวกเรากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว คุณจะใจร้ายทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวได้เหรอ?” ฉันลังเลอยู่นานแสนนาน แต่สุดท้ายก็ยอมปฏิเสธโอกาสทองในการทำงานครั้งนี้ เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเพ่ยซวี่ไป๋เมื่อนึกถึงช่วงเวลาแสนหวานตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันกลั้นสะอื้นแล้วมองไปยังเพ่ยซวี่ไป๋ แล้วถามอย่างไม่ยอมตัดใจ "ในเมื่อเจียงหมิงจูกลับมาแล้ว ทำไมคุณถึงไม่ขอเลิกกับฉันล่ะ?""ตลอดเจ็ดปีมานี้ แม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว คุณเคยรักฉันบ้างไหม?"เพ่ยซวี่ไป๋เงียบเสียงไปนานเจียงหมิงจูยิ้มอย่างจนใจเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสาร"ที่เขาไม่ยอมขอเลิกกับพี่ เพราะหนูไม่อนุญาตเองค่ะ""พี่เห็นซวี่ไป๋เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไปแล้ว""หนูกลัวว่าถ้าเขาจากไป พี่จะสติแตกทนไม่ได้ขึ้นมาอีก"เธอทำตัวราวกับเป็นผู้เอื้อเฟื้อใจกว้าง ค่อยๆ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน"พี่คะ หนูยอมทิ้งคนที่หนูรักที่สุดให้อยู่ข้างกา

เพ่ยซวี่ไป๋วิ่งหอบเข้ามา ราวกับกลัวว่าจะไม่ได้พบฉันอีกแล้ว ฉันหน้าซีดเผือด หัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ และกำลังจะเอ่ยปาก แต่เขากลับยัดลูกอมรสนมเข้าปากฉันเสียก่อน ท่าทางของเขาคุ้นเคยราวกับที่เคยทำมาตลอดเจ็ดปี “ดูหน้าตัวเองสิ น้ำตาลในเลือดต่ำจนจะเป็นลมอยู่แล้ว” กลิ่นหอมนมเข้มข้นแผ่ซ่านในปาก แต่ในเวลานี้กลับหวานจนขมขื่น เมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร เพ่ยซวี่ไป๋ก็ถอดเสื้อสูทคลุมลงบนไหล่ฉัน "ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณที่โรงแรม""ห้องพักจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว ไปพักผ่อนที่นั่นสักสองสามวันก่อนนะ"“รอให้พิธีจบลงก่อน ผมจะไปหาคุณเพื่อคุยอธิบายทุกอย่างให้กระจ่าง"จู่ๆ ปลายจมูกของฉันก็แสบขึ้นมา เขาไม่ได้บอกรักฉัน และไม่ได้บอกว่าตัดใจจากฉันไม่ได้แต่การดูแลฉันโดยไม่ทันคิดเหล่านี้ กลับทำให้ฉันนึกถึงเพ่ยซวี่ไป๋ในวันวาน คนที่เคยฝ่าสายฝนเอายามาให้ฉัน และคอยจนฉันกินข้าวเสร็จถึงจะยอมกลับ ที่แท้ความเคยชินตลอดเจ็ดปีก็ยังคงอยู่ตรงนี้เสื้อสูทบนไหล่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากร่างกายของเพ่ยซวี่ไป๋ ฉันเคยคิดว่าความอบอุ่นแบบนี้เป็นของฉันเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้ ภรรยาของเขากลับกลายเป็นคนอื่นไปแล้ว จู่ๆ เสียงของเ

วันรุ่งขึ้น เพ่ยซวี่ไป๋กลับไปที่โรงแรมจัดงานแต่งอีกครั้ง เขาเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณหน้าห้องพักเจ้าสาวขึ้นมา ในหน้าจอภาพ ฉันกำลังลากกระเป๋าเดินทางก้าวเดินออกมาจากห้องเจียงหมิงจูเดินตรงเข้ามา และตอนที่เดินผ่านฉัน ฝีเท้าของเธอก็ชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด ไหล่ของเธอชนเข้ากับฉัน ฉันเสียหลักจนล้มเข้าไปในห้องพักเจ้าสาว ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา เพ่ยซวี่ไป๋ก็พุ่งตัวตามเข้าไปด้านในกล้องวงจรปิดไม่ได้จับภาพเหตุการณ์ภายในห้องไว้แต่กลับบันทึกภาพตอนที่เจียงหมิงจูก้มมองปลายรองเท้าของตัวเองก่อนเดินออกไปได้อย่างชัดเจน บนรองเท้าส้นสูงสีขาวคู่นั้น เปื้อนหยดเลือดของฉันอยู่สองสามหยดเธอเห็นมันแล้วแต่กลับยังคงกุมท้องน้อย แล้วพาทุกคนออกไปอยู่ดีเพ่ยซวี่ไป๋เปิดคลิปต่อหน้าเธอ เจียงหมิงจูตื่นตระหนกลนลานอยู่เพียงชั่วครู่ แล้วปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างรวดเร็ว"ชายกระโปรงชุดเจ้าสาวมันหนักเกินไป ฉันทรงตัวไม่อยู่จริงๆ นะคะ""ตอนเห็นเลือด ฉันก็คิดว่าพี่สาวแค่ประจำเดือนมาเหมือนกัน"“หลังจากนั้นจู่ๆ ฉันก็ปวดท้อง ในหัวมีแต่เรื่องลูก แล้วฉันจะยังมีสติไปสนใจเรื่องอื่นได้ยังไงคะ?” ทุกประโยคล้วนมีคำ

หลังจากเพ่ยซวี่ไป๋เดินทางกลับถึงประเทศ เขาก็ไม่ได้ทะเลาะวิวาทกับเจียงหมิงจูในทันทีเขาทำเพียงย้ายออกจากเรือนหอ แล้วมอบหมายเรื่องการติดต่อทั้งหมดให้ทนายความเป็นคนจัดการเจียงหมิงจูไปตามหาเขาที่บริษัทอยู่หลายต่อหลายครั้งเธอเคยร้องไห้โฮ และเคยเอาเรื่องลูกมาอ้อนวอนรั้งเขาไว้แต่เมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หวนกลับมาอีกจริงๆ ถึงได้เอ่ยปากถามออกมาอย่างเย็นชา“ทำไมถึงโทษฉันอยู่คนเดียว?” “การจดทะเบียนสมรสก็เป็นสิ่งที่คุณเต็มใจทำเอง งานแต่งก็เป็นคุณที่รับปากกับฉันด้วยตัวเอง” "เพ่ยซวี่ไป๋ พวกเราต่างก็ไม่มีใครบริสุทธิ์ไปกว่าใคร” เธอยังคงไม่ยอมรับเรื่องโทรศัพท์สายนั้น และยังคงยืนกรานว่าการชนกันในห้องพักเจ้าสาวเป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่ครั้งนี้ ไม่มีใครเชื่อเธอโดยไม่มีเงื่อนไขอีกแล้ว หลังจากเด็กคลอดแล้ว ทั้งสองก็ไปดำเนินการหย่ากัน พ่อแม่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างเจียงหมิงจูเหมือนเมื่อก่อนอีก แต่ก็ไม่อาจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเผชิญหน้ากับเธอได้อีก คนทั้งครอบครัวยังคงอาศัยอยู่ในเมืองเดียวกัน และในช่วงเทศกาลก็ยังมานั่งกินข้าวด้วยกัน เพียงแต่บนโต๊ะอาหารมักจะมีความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน