บทที่ 5 คำนินทา

               “ดูสิ บ้านหลิวช่วงนี้อยู่ในโอวาทของสะใภ้ใหญ่ ผู้ชาย ผู้หญิงในบ้าน ทุกคนมีหน้าที่ทำงานบ้าน ทำงานนอกบ้าน ช่างน่าอายจริง ๆ เป็นที่ขบขันไปทั้งหมู่บ้านแล้ว”

          “สองสามีภรรยาหลิวคิดอะไรอยู่ ให้สะใภ้ในบ้านเป็นใหญ่น่าขายหน้าจริง ๆ”

          แค่บ้านหลิวเดินออกมาทำงานพร้อมกันกลุ่มใหญ่ เสียงนินทาก็ดังเข้าหูให้ได้ยิน ตอนแรกบ้านหลิวต่างอับอาย แทบมุดหัวอยู่แต่ในบ้าน แต่ว่าเวลาผ่านไปก็สามารถเก็บสีหน้าได้ แม้จะมีเสียงบ่นในใจก็ตาม

          “โง่เขลา พ่อหลิวแม่หลิวอายุไม่น้อย ลูกชาย ลูกสาว ลูกสะใภ้ล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ดันอยู่ในโอวาทสะใภ้ใหญ่ของบ้าน ใช้ได้ที่ไหน”

          “ว่าไม่ได้นะ ปกติบ้านหลิวจะมีเสียงดุด่าทุกเช้า ทุกเย็น แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็แทบไม่ทะเลาะกันเลย ถ้าบ้านของฉันเป็นแบบนั้นคงดีไม่น้อย แต่แม่สามีของฉันดันเข้าข้างแต่น้องสะใภ้ เฮ้อ”

          สะใภ้ไช่ที่แต่งงานเข้ามาในหมู่บ้านและคลอดลูกชายให้บ้านสามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉา “หล่อนไม่แม้แต่จะคลอดลูกให้บ้านสามีได้ด้วยซ้ำ แต่กุมอำนาจบ้านสามีได้ขนาดนี้ช่างหน้าอิจฉาจริง ๆ”

          “พูดก็พูดเถอะ ขนาดสะใภ้จ้วงคลอดลูกชายให้บ้านสามีห้าคน ผลสุดท้ายยังถูกหย่าอ้างว่าลูกเยอะสร้างปัญหา วาสนาคนไม่เท่ากัน”

          ป้าสะใภ้สามหลิว พี่สะใภ้ของพ่อหลิวเดินมาหาแม่หลิวด้วยใบหน้าเยาะเย้ย “น้องสะใภ้ห้า ว่าก็ว่าเถอะ เชื่อฟังลูกสะใภ้แบบนี้น่าอายมาก น้องสะใภ้ห้าอย่าทำให้สะใภ้ตระกูลหลิวอับอายไปมากว่านี้ได้ไหม”

          แม่หลิวยังไม่ทันอ้าปาก เวินจื่อหนิงเดินขวางทางป้าสะใภ้สามหลิว “ใครจะเหมือนป้าสะใภ้สามล่ะคะ ลูกสะใภ้สี่คนคลอดลูกสาวพร้อมกัน ป้าสะใภ้สามคงดีใจมากใช่ไหมคะ ถึงต้องทำงานบ้านทุกอย่างเอง”

          ป้าสะใภ้สามหลิวสะอึกเพราะถูกจี้ใจดำ ลูกสะใภ้สี่คนท้องและคลอดไล่เลี่ยกัน ก่อนหน้านี้ป้าสะใภ้สามหลิวอวดทุกคนว่าสะใภ้ต้องคลอดหลานชายให้ นอกจากจะมีแต่หลานสาวแล้วระยะนี้ป้าสะใภ้สามหลิวต้องทำงานบ้านคนเดียว เพราะสะใภ้ทุกคนร่างกายอ่อนแอมาก

          “น่าขันจริง ๆ มีแต่ลูกสาว ไม่มีลูกชายสืบสกุล”

          ปีที่แล้วมีนโยบายลูกเดียวออกมาเพื่อลดจำนวนประชากรและไม่ให้ขาดแคลนไปมากกว่านี้ ชาวบ้านอนุญาตให้มีลูกอีกคนได้กรณีลูกคนแรกเป็นผู้หญิง แต่ถึงอย่างนั้นถ้าพวกเขามีลูกอีกคนก็ไม่แน่ว่าอาจจะได้ลูกสาวอีก ทำให้พวกเขาใช้วิธีคุมกำเนิดหรือทำหมัน

          “ป้าเหลียงเป็นผู้หญิงและมีลูกสาวเหมือนกัน ทำไมถึงต้องดูถูกผู้หญิงด้วย ก่อนนี้ทำให้ลูกสาวต้องหย่าสามี นอกจากจะไม่ยอมให้หล่อนกลับมาอยู่บ้านแล้วยังโกรธที่หล่อนไม่ยอมส่งของมาให้เหมือนทุกเดือนอีก”

          แทบทุกบ้านในหมู่บ้านล้วนหน้าบาง ลูกสาวที่แต่งงานออกไปก็เหมือนน้ำที่ถูกสาด ตอนลูกสาวทำผลประโยชน์ให้บ้านก็ดีกับหล่อน แต่ถ้าหมดประโยชน์หรือหย่าขาดก็ไม่รับกลับบ้าน

          แม่หลิวสะกิดลูกสะใภ้สองที “สะใภ้ใหญ่ อย่าหาเรื่องพี่สะใภ้สาม ถึงจะเป็นความจริงแต่บ้านพี่ชายพ่อสามีของเธอคนเยอะ”

เวินจื่อหนิงบอกแม่สามี “วางใจเถอะ คนแบบนี้ฉันจัดการเอง”

“อย่าคิดว่าสามีเป็นทหารแล้วจะกร่างได้นะ”

“ฉันทำอย่างนั้นเหรอ?”

          หลิวซือเหยาที่ไม่เคยเข้าข้างพี่สะใภ้ใหญ่ก็เข้าข้างเวินจื่อหนิง “พี่สะใภ้พูดถูก วุ่นวายเรื่องบ้านคนอื่นไม่สู้วุ่นวายเรื่องลูกตัวเองจะดีกว่า ได้ยินว่าพี่สามเหลียงจะแต่งงานกับแม่ม่าย ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ  แม่ม่ายก็หนีไป”

          “หลิวซือเหยา!”

          “ป้าเหลียง”

          ป้าเหลียงสะบัดแขนเสื้อพร้อมกับแค่นเสียงขึ้นจมูก “เฮอะ เป็นแค่สะใภ้แต่งเข้ามาใหม่ยังกล้าหาเรื่องผู้อาวุโส บ้านหลิวได้สะใภ้ที่ดีจริง ๆ ดูสิ แม้แต่หลิวซือเหยาลูกสาวบ้านหลิวก็เป็นไปกับเขาด้วย”

          คนที่เดินเท้าไปทำงานต่างแยกย้ายกันไป บ้านหลิวเกาะกลุ่มกัน หลิวซือเหยียนหันมาหาพี่สะใภ้ใหญ่แล้วหัวเราะ “พี่สะใภ้ใหญ่เก่งจริง ๆ ผู้อาวุโสในหมู่บ้านเหยียดหยามบ้านหลิวของพวกเราตลอด”

          เวินจื่อหนิงถอนหายใจ “ช่างพวกเขาเถอะ”

          ทุกคนมุ่งหน้าไปแปลงนาเพื่อทำงานตามที่ได้รับมอบหมายจากหัวหน้าหมู่บ้าน และแบ่งงานกันทำ เฝิงหรานตั้งท้องอยู่จึงได้ทำงานง่าย ๆ ไม่ให้ยกของหนัก และรับแต้มทำงานน้อยลง ถึงจะเป็นอย่างนั้นมันก็ดีกว่าที่หล่อนจะอยู่บ้าน

          “อากาศร้อนมาก”

          เวินจื่อหนิงมองเฝิงหรานพึมพำ เธอหันไปหาซูหัวที่อยู่ไม่ไกล “สะใภ้รองไปพักเถอะ อีกหน่อยค่อยออกมาทำงาน สลับกับสะใภ้สาม”

          ซูหัวหันมายิ้มให้ “ขอบคุณ”

          ทุก ๆ สองชั่วโมง ทุกคนจะได้พักประมาณสิบนาที แต่ว่าบ้านหลิวมีคนกำลังท้อง จึงต้องแบ่งงานกันทำเพื่อไม่ให้เอาเปรียบคนท้อง แม้ก่อนหน้านี้เวินจื่อหนิงจะไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้ แต่เด็กในท้องเป็นผู้บริสุทธิ์

          “พี่สะใภ้”

          เวินจื่อหนิงเหลือบมองหลิวซือเหยียน ใบหน้าของหล่อนเต็มไปด้วยเหงื่อแถมหน้ายังแดงมากด้วย “อีก 5 นาที ทำต่อเถอะ”

          หญิงสาวเกือบโวยวายแต่สายตาเห็นเวินจื่อหนิงมีไม้เรียวจึงไม่กล้าทำอะไร เพราะก่อนหน้านี้หลิวซือเหยียนต้องการขัดขืน ผลที่ได้รับคือหล่อนถูกพี่สะใภ้ตีจนน่องแตกจนไม่กล้าสร้างปัญหา

          จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบ้านหลิวถึงได้อยู่ในโอวาทของเวินจื่อหนิงขนาดนี้ เวินจื่อหนิงไม่ได้ขู่แต่เธอพูดจริงและทำจริง

          “ทุกคนพักกันเถอะ”

          ผ่านไปไม่กี่นาทีเวินจื่อหนิงที่นับเวลาในใจชวนทุกคนไปนั่งพัก นั่นก็คือพักหลังจากเฝิงหรานไปนั่งเล็กน้อยจะได้ลุกมาทำงานพร้อมกัน สองสะใภ้ยื่นกระบอกน้ำที่ทำจากไม้ไผ่ให้สามีของตัวเอง

เวินจื่อหนิงเห็นว่าน้ำของตัวเองหมดแล้วจึงจะไปกรอกอีกเลยหันไปถามน้องสาวสามี “พวกเธอมีใครจะไปกรอกน้ำไหม”

          “ไม่ไป” หลิวซือเหยียนบอกว่า “พี่รองกรอกน้ำมาให้พวกเราแล้วค่ะ”

          “อ้อ”

          เวินจื่อหนิงไม่เซ้าซี้ต่อเพราะรู้ว่านี่เป็นการต่อต้านกลาย ๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่หน้าที่ของน้องชายสามีจะกรอกน้ำมาให้เธอเหมือนกัน เวินจื่อหนิงจึงเดินไปกรอกน้ำสะอาดใส่กระบอกไม้ไผ่

          “น้องสะใภ้ห้า สะใภ้ใหญ่บ้านของเธอบ้าไปแล้วเหรอ ฉันจะไม่เอาความหรอกที่หล่อนต่อว่าฉันตอนเช้า แต่ถ้ายังปล่อยให้หล่อนหลงระเริงในอำนาจ ควบคุมบ้านสามีไปเรื่อย ๆ ตระกูลหลิวครอบครัวอื่นจะมีหน้าในหมู่บ้านไหม”

          แม่หลิวขมวดคิ้วมุ่นก่อนเอ่ย “ฉันก็ไม่อยากจะพูดหรอกค่ะ แต่ว่าตั้งแต่สะใภ้ใหญ่เข้ามาควบคุมบ้านก็ไม่วุ่นวายเหมือนเมื่อก่อน”

          “ฉันหวังดีกับน้องสะใภ้นะ” ป้าสะใภ้สามหลิวจีบปากจีบคอพูด “ครั้งก่อนสะใภ้ใหญ่ตีหลานสาวรองจนเลือดออก ต่อไปคงไม่ใช่ว่าลงมือกับพ่อแม่สามีหรอกนะ ต้องรีบเรียกหลานชายใหญ่กลับมาจัดการหล่อน ไม่อย่างนั้นบ้านหลิวของพวกเธอจะวุ่นวายมากกว่านี้”

          “นี่เรื่องในบ้านของพวกฉัน”

          “ฉันรู้ว่าเป็นเรื่องในบ้านของพวกเธอ แต่ชื่อเสียงตระกูลหลิวจะเอาไปไว้ที่ไหน”

          เวินจื่อหนิงเดินกลับมาได้ยินบทสทนาทั้งหมดแต่ว่าตอนเดินกลับมาถึงป้าสะใภ้สามหลิวก็รีบเดินจากไปแล้ว เธอจึงทำเป็นไม่ได้ยินเพราะถ้าหลิวสวี่ซานมาถึงจะเป็นประโยชน์กับเธอด้วย

          “ได้ยินหัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าจะแบ่งแปลงนาให้ทุกบ้านในคอมมูนรับผิดชอบ บ้านไหนรับผิดชอบงานตัวเองเสร็จก่อนจะไปทำอะไรต่อก็ได้” หลิวสวี่เซียวเอ่ยตอนที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวไปทำงาน

          เวินจื่อหนิงพยักหน้า “นั่นยิ่งดีกับพวกเราเลย”

          เพราะเป็นระบอบคอมมูนต่อให้แบ่งสัดส่วนกันทำแต่ถ้าบ้านไหนเสร็จก่อนก็ต้องไปช่วยบ้านอื่นทำอีก ทุกคนจึงค่อย ๆ ทำไม่ได้เร่งรีบ ยิ่งใช้เวลานานยิ่งได้แต้มเยอะ แต่ถ้าแบ่งกันอย่างชัดเจนเธอก็สามารถกำหนดเวลางานของทุกคนในบ้านได้