The Billionaire I Never Knew I Married のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ATHENA'S POVNandito ako ngayon sa isang kilalang café sa Baguio. Hindi ko sukat akalain na makakarating ako sa ganitong lugar. Akala ko habang-buhay na akong stuck sa madrasta kong bruha.“Hi, miss. Is this occupied?” Naputol ang guni-guni ko at napatingin sa babaeng nasa harapan ko.Shit. Anghel ba ’to? Ang ganda niya. Minsan lang ako magandahan sa isang babae, lalo na kapag simple lang at walang masyadong arte.“Ayy, sige. Hindi, walang nakaupo diyan.”“Thank you.” Umupo siya sa harapan ko at inayos ang gamit niya.“Anyway, dayo ka lang din ba dito?”Ay, nagtatagalog pala siya! Akala ko Englishera din. Jusko, sakit na nga ng ilong ko kay Lucien e.“Hmm, oo. Bakasyon lang. Ikaw ba?”“Not sure. May pinuntahan lang ako. Wala ka bang kasama?”Sabihin ko ba asawa ko? Wala naman siguro masama.“Meron. Hmm… asawa ko.” Saglit siyang natigilan sa ginagawa niya.“Wow, may asawa ka na? Hindi halata. Sa ganda mong ’yan, hinahayaan ka niyang mag-isa?”Nahiya naman ako bigla. “Huy! Hindi ah. Ika

ATHENA’S POVHindi ako mapakali dito sa CR ng kwarto namin sa hotel. Kakabalik lang namin ni Lucien at hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung paano kami matutulog sa iisang kama.“Argh! Athena, ikalma mo ’yang sarili mo, please. Magtatabi lang kayo ni Lucien. Wala nang iba.”Hirap naman kausapin ang sarili sa salamin. Shit.“Athena, puwede mo bang bilisan?”“Shocks! Parang nagugustuhan na ni Lucien mag-Tagalog.”“Oo na! Ikalma mo! Nag-o-orasyon pa ako!” Hindi siya sumagot.Paglabas ko, naka-cross ang dalawang braso niya habang nakatingin sa akin.“Ang kupad mong kumilos.” Nilagpasan niya ako at pumasok sa bathroom.“Aba Hoy, Lucien! Mag-English ka na nga lang! Ang sakit ng Tagalog mo, eh!”Nakahiga na ako sa kama nang lumabas siya. Umupo siya sa kabilang side habang nagbabasa ng libro.“Woy! Hindi ka pa ba matutulog?” tanong ko.“Nagbabasa pa ako, Athena.”“Sungit.”Ilang segundo akong tahimik bago ko naalala ang activity kinabukasan.“Lucien, paano pala bukas?”Niyaya kasi kami ng h

Athena’s POVHumina na rin sa wakas ang ulan nang tuluyan kaming makaalis sa maliit na kubo. Basa pa ang paligid at malamig ang hangin, pero kahit papaano, puwede na kaming makabalik sa hotel.Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Lucien pagkatapos ng nangyari kagabi, pero mas nakakagulat na parang wala siyang problema tungkol doon.Kanina pa niya ako tinatawag na Wifey.“Wifey.” Napatingin ako sa kanya. “Ano?”“Bakit ang tahimik mo?”“Wala.”Bahagya siyang ngumiti. “Sigurado ka?”Tumango ako. “Oo, Hubby.”Napailing siya pero hindi napigilang ngumiti.“Pagod ka?”“Medyo saka di ako makalakad maayos, masakit pa yung pasing ko.”“Pasing?” Tanong niya“Bilat baga” Natawa akoUmiling siya “Then rest when we get back.”“Wow. Concerned.”“Don’t get used to it.”Napangiti ako. “Too late.”Tumingin siya sa akin nang ilang segundo bago bahagyang umiling.“Troublesome.” “Pero gusto mo naman.”“Wala ko sinabi.”“Hindi mo rin naman itinanggi.” pahuling banat ko.Napatawa siya nang mahina. H

LUCIEN’S POVI left the hotel knowing I had just hurt Athena again.Hindi ko na siya nilingon bago ako umalis. Alam kong kapag nakita ko ulit ang expression niya, baka magbago ang isip ko.But I couldn’t stay. Not when I knew Lalaine was at the hospital.Pagdating ko roon, agad akong sinalubong ng nurse.“Mr. Montenegro?”“Yes.”“She’s awake.”“Where is she?”“Room 214.”Tumango ako at agad na naglakad papunta roon. Habang nasa elevator, kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan ang screen.Wala nang bagong message mula kay Athena.I stared at her name for a few seconds before putting my phone away. Galit siya. At may dahilan siya para magalit.Pero hindi ko rin kayang balewalain si Lalaine.Pagdating ko sa second floor, agad akong pumunta sa room niya. Saglit akong huminto bago pumasok.Matagal nang parte ng buhay ko si Lalaine. May mga bagay sa pagitan namin na hindi ko basta kayang iwan, kahit ilang taon na ang lumipas.Pero ngayon, nadadamay na si Athena.Pagpasok ko, nakita ko si L

LUCIEN’S POV“Bakit? Kailangan mo bang malaman kung nasaan ako?”Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. “Athena.”“Lucien, hindi ba may rules tayo? Pinapaalala ko lang din sa’yo.”Bago pa ako makasagot, pinutol niya ang tawag. Tinitigan ko ang screen.Dapat hinayaan ko na lang siya. Galit siya sa akin, at malinaw naman na ayaw niyang sabihin kung nasaan siya. Pero hindi ko magawa.Kinuha ko ang susi ng kotse ko at tinawagan ang isang kakilala kong may-ari ng ilang high-end establishments sa Manila.“Do you know where Athena is?”“Your wife?”“Yes. She’s with two friends. Erin and Milo.”“Give me a few minutes.”“Call me back.”Wala pang sampung minuto nang tumunog ulit ang cellphone ko. “Sir, we found her. She’s at Revel.”“Thank you.”Pinatay ko ang tawag at agad na sumakay sa sasakyan.⸻Pagdating ko sa Revel, agad ko siyang nakita sa loob.Nasa table siya kasama sina Erin at Milo, may hawak na baso at tumatawa na parang wala siyang iniisip na problema.Huminto ako sandali bago tuluy