The Billionaire I Never Knew I Married のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

LUCIEN’S POV“Sir, your meeting with the Singapore investors is scheduled at three.”“Move it to tomorrow.”Natigilan ang assistant ko. “Tomorrow, sir? But you specifically requested that we—”“I said move it.”“Yes, sir.”Ilang araw nang nasa Sagada si Athena, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang huling pag-uusap namin. Hindi niya sinasagot ang mga tanong ko maliban sa pagsasabing ligtas siya kasama nina Erin at Milo. Pagkatapos noon, wala na.Dapat ay sapat na iyon. Ligtas siya. Masaya siya. Wala siyang kailangang hingin sa akin.Pero bakit parang ako ang nawawalan ng gana sa lahat?Binuksan ko ang Facebook at nakita ko ang bagong litrato niya. Nakangiti siya sa tabi ng isang lalaking nakilala ko na sa mga naunang post niya. Ethan, kung tama ang pagkakaalala ko. May komento pa itong nagsasabing gusto nilang mag-picture nang silang dalawa lang sa susunod.Napabuntong-hininga ako.“Who the hell are you, Ethan?”Agad kong ibinaba ang cellphone nang mapansing na

ATHENA’S POV “Finally! Manila, baby!” Malakas na sigaw ni Milo pagdating namin sa parking area. Napailing ako habang hinihila ang maleta ko. “Tumahimik ka nga. Para kang nakalaya sa kulungan.” “Excuse me, four days akong walang maayos na salamin! Paano ko mamomonitor ang beauty ko?” “May front camera ka naman,” sagot ni Erin. “Hindi pareho ang front camera sa full-length mirror, Erin. Please respect my struggles.” Napatawa ako. Sa totoo lang, masaya ako sa naging trip namin. Nakapagpahinga ako, nakilala ang mga bagong tao, at kahit sandali ay nakalimutan ko ang mga problemang naghihintay sa bahay. Kahit si Lucien. Well, halos. Dahil ilang beses ko pa ring nahuling tinitingnan ang cellphone ko, umaasang may message siya. Wala naman akong hinihinging mahaba. Kahit simpleng pangungumusta lang sana. Pero wala! Mas kalo ako naiinis sa sarili ko. ‘Jusko athena! Aasa ka pa ba kay Lucien?’ “Girl, ihahatid ka na namin sa inyo,” sabi ni Erin. “Hindi na. Kaya ko na ’to.” “Sure ka?”

ATHENA’S POVTatlong araw nang hindi umuuwi si Lucien, at kahit ilang beses kong sabihing hindi ko siya hinihintay, kusang bumabalik ang mga mata ko sa cellphone ko tuwing may notification.Wala pa rin siyang tawag. Ang huli niyang mensahe ay iyon pa ring ayaw kong basahin ulit.‘I need time. Don’t wait for me.’“Anak Athena?”Napalingon ako kay Nanay Pinky na may dalang tasa ng mainit na gatas. “Kanina ka pa nakaupo rito. Hindi ka pa din kumakain.”Ang Sipag ni Nanay, Lumuwas uli ng Manila dahil miss niya na ako.“Hindi pa ako gutom, Nay.”Umupo siya sa tabi ko. “Anak, kahit hindi ka niya tinatawagan, kailangan mo pa ring alagaan ang sarili mo.”Napayuko ako. “Paano kung ayaw na niya akong umuwi rito, Nay? Paano kung kaya hindi siya nagpaparamdam kasi ayaw na niya sa akin?”Hinaplos niya ang kamay ko. “Kung may problema kayo, kailangan ninyong pag-usapan. Pero huwag mong sisihin ang sarili mo sa mga bagay na hindi mo naman alam.”Bago pa ako makasagot, tumunog ang doorbell. Si Nanay

LUCIEN’S POV “Sir, naghihintay na po ang Lolo ninyo.” Napatingin ako sa assistant ko. Alas-diyes pa lang ng umaga, pero pangatlong beses na niyang ipinapaalala sa akin ang appointment na iyon. “Did he say what this is about?” “Hindi po. Ang sabi lang niya, kailangan daw po kayong magkita agad. At gusto niyang mag-isa kayong pumunta.” Napabuntong-hininga ako at isinara ang folder sa ibabaw ng desk. Tatlong araw na akong halos walang tulog nang maayos dahil sa sunod-sunod na meetings at problemang kailangan kong ayusin. Pero higit sa lahat, hindi ko pa rin maalis sa isip ko si Athena. Naiisip ko kung kumakain ba siya nang maayos, kung galit pa rin ba siya sa akin. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang conversation namin. Nandoon pa rin ang huli niyang mensahe. I’m home. Hindi ko iyon nasagot. “Prepare the car,” utos ko kay Daniel. “And move my afternoon meetings.” Pagdating ko sa Montenegro estate, agad akong dinala ng kasambahay sa private sitting room. Naroon ang Lolo

LALAINE’S POV Nakatayo pa rin ako sa gilid ng venue nang tuluyang mawala sa paningin ko ang sasakyang sinakyan nina Lucien at Athena. ‘I’m choosing my wife.’ Napahigpit ang hawak ko sa clutch bag ko. Ang dali para sa kanya na sabihin iyon. Isang pangungusap lang, pero parang binura niya ang lahat ng taon na inilaan ko sa paghihintay sa kanya. “Lalaine.” Napalingon ako kay Sophia. “Let’s go. You don’t have to stay here.” “I’m fine.” Mabilis kong sagot iyon, pero hindi ko rin kayang tingnan siya sa mga mata. “Hindi mo kailangang magpanggap sa akin,” mahinang sabi niya. Napatawa ako nang mapait. “What do you want me to say, Sophia? Na masakit? Na nakakahiya? Na pagkatapos ng lahat, ako pa rin ang babaeng hindi niya kayang piliin?” Hindi siya sumagot agad. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko. At doon ko naramdamang nanginginig pala ang mga daliri ko. “Halika na,” sabi niya. Tumango ako at nagsimulang maglakad, pero bago kami tuluyang makalayo sa main hall, may narinig kami