The Billionaire I Never Knew I Married のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ATHENA’S POVPagmulat ko ng mga mata ko, unang sumakit ang ulo ko.Napapikit ako ulit at napahawak sa noo ko. Hindi ko na kailangan pang mag-isip kung bakit ganito ang pakiramdam ko.Alak.Dahan-dahan akong gumalaw, pero bigla kong naramdaman ang brasong nakapulupot sa bewang ko.Napalingon ako. Si Lucien.Nakahiga siya sa tabi ko, mahimbing na natutulog habang nakayakap sa akin. Hindi ako agad gumalaw. Sa halip, tinitigan ko lang siya.Magulo ang buhok niya at bahagyang nakakunot ang noo. Wala yung usual niyang seryosong expression. Tahimik lang siya habang natutulog, at sa unang pagkakataon, hindi ko nakikita ang cold billionaire CEO na kinatatakutan ng halos lahat.Asawa ko lang.Hindi ko namalayang matagal na pala akong nakatingin sa kanya hanggang sa gumalaw siya.Agad akong pumikit. Kunwari tulog.Narinig ko ang mahinang paghinga niya habang bahagya niyang inalis ang buhok na tumatakip sa mukha ko. Sumunod ay naramdaman ko ang marahan niyang paghalik sa noo ko.Napangiti ako nan

LALAINE’S POV“Ma, kailangan ko ng favor.”Napatingin sa akin si Mama mula sa kabilang sofa.“Anong favor?”“Pwede mo ba akong ihatid kina Lucien?”Kumunot agad ang noo niya. “Bakit anong meron?”“Gusto kong mag-stay muna roon.”“Lalain, May asawa na si Lucien.”“I know, Ma.”“Then stop it.”“Isang linggo lang.”Matagal niya akong tinitigan bago siya napabuntong-hininga.“Fine. Pero huwag mong asahang magiging welcome ka roon.”Ngumiti ako. “Hindi naman ako pupunta para maging welcome, babawiin ko lang kung ano talaga ang akin.⸻Pagdating namin sa Montenegro residence, agad kaming sinalubong ng mga staff.Nang makita nila ako, halatang nagulat sila.“Good morning, Ma’am.”“Good morning.”Diretso kaming pumasok ni Mama hanggang sa sala. Hindi pa kami nakakapag-ayos nang makita namin si Athena na bumababa.Simple lang ang suot niya at halatang hindi niya inaasahang may makikita siyang bisita.Nang makita niya kami, bahagya siyang natigilan.“Hmm Good morning.”Tiningnan siya ni Mama mu

ATHENA’S POV Hindi ko na alam kung ilang beses kong binalikan sa isip ang sinabi ni Lalaine kahapon. Kaya ngayon, pinili kong huwag na lang siyang pansinin. Pagbaba ko, nandoon na sila ni Lucien sa dining area. “Good morning,” bati ni Lucien. “morning.” Umupo ako at nagsimulang kumain. Si Lalaine naman ay nakaupo sa tabi niya, abala sa pagkukuwento tungkol sa puppy na binili nito. “Xavier, ang kulit ni Lucio kagabi. Hindi talaga ako pinatulog.” “Maybe he needs more space.” “Pero gusto niyang katabi ako.” Napatingin ako sa pagkain ko..Parang ako talaga ang bisita. “After breakfast, samahan mo naman akong bumili ng gamit niya,” dagdag ni Lalaine. “I have a meeting.” “After your meeting?” Saglit siyang tumingin sa relo. “I’ll see.” Napangiti si Lalaine. “Alam kong gagawan mo ng paraan.” Maya-maya, tumayo si Lucien. “I have to go.” “Mag-iingat ka,” sabi ko. Tumingin siya sa akin. “I’ll be back later.” Tumango ako. Pagkaalis niya, tahimik kaming dalawa ni Lalaine. Hindi

ATHENA’S POV “Lucien…” Hindi siya agad tumingin sa akin. “Let’s go home.” Akala ko pareho kaming uuwi nang maayos pagkatapos ng lahat ng nangyari. Pero pagdating namin sa bahay, doon ko nalaman na hindi pala ganoon kasimple. “Ma’am Athena,” bati ng maid nang salubungin niya kami. “Sabi po ni Sir, ililipat na raw po muna ang gamit ninyo sa guest room.” Napatigil ako. “Guest room?” “Opo.” Agad akong napatingin kay Lucien. “Bakit?” “Lalaine needs a room where she can rest.” “May guest room naman.” “She needs assistance.” “So?” “Athena…” “Hindi mo naman kailangang ilipat ako.” “Temporary lang.” Napatawa ako nang mahina, pero walang saya sa tawa ko. “Temporary.” Hindi ko alam kung bakit parang ang bigat pakinggan ng salitang iyon. “Then saan siya?” “Sa room natin.” Napatingin ako sa kanya. “Room natin?” “Yes.” “Hindi ba puwedeng sa guest room?” “The doctor said she needs someone nearby.” “May mga maid naman.” “I know.” “Then bakit kailangan sa room natin?” Hindi

ATHENA’S POVHindi ko na alam kung gaano katagal akong nakaupo sa gilid ng kama nang marinig ko ang sunod-sunod na katok.“Athena, buksan mo.” Si Lucien.Hindi ako sumagot. Pinunasan ko agad ang mga luha ko at huminga nang malalim, umaasang hindi niya mapapansin na umiyak ako. Pero nang muli siyang kumatok at tawagin ang pangalan ko, napilitan akong tumayo.Pagkabukas ko, agad kong nakita ang seryosong mukha niya.“Bakit ka umalis kanina?”Napatawa ako nang mahina. “Talaga bang ’yan ang una mong itatanong?”“Athena, hindi iyon ang ibig kong sabihin.”“Then ano?” Hinawakan ko ang braso ko at umiwas ng tingin. “Kung bakit ako umalis? O kung bakit hindi ako nanatili para panoorin kayong dalawa?”Napalalim ang kunot ng noo niya. “What are you talking about?”Napatingin ako sa kanya. “Huwag mo na akong pag-isipin na wala akong nakita, Lucien. Nakita ko kung paano siya lumapit sa’yo. Nakita kong hinalikan ka niya.”“Athena—”“Hindi ko alam kung ano ang nangyari pagkatapos kong umalis, at ay