All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 21 - Chapter 30

ทหารหน้าประตูมองรถม้าอย่างสงสัย “เหตุใดต้องรีบร้อนถึงเพียงนั้น”โจวชิงฉือแอบกำกระบี่แน่นกว่าเดิมหากไม่ไหวคงต้องสู้กันสักตั้ง แต่นั่นคือทางเลือกสุดท้าย ก่อนทำเสียงสั่นเล็กน้อย “ข้าเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ท่านหมอหลวงก็อยู่ในตำหนักแล้ว แต่ยังไม่อาจทำให้อาการของไท่จือเฟยดีขึ้นได้ หากคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับไท่จือเฟย...พวกข้ารับใช้จะรับผิดชอบไหวได้อย่างไรกัน”แล้วตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เร็วเข้าเถอะรีบเปิดประตู หากไท่จือเฟยเป็นอะไรไป เจ้ารับผิดชอบไหวหรือไท่จือจะต้องไม่ละเว้นพวกเจ้าแน่”ทหารทั้งสองสบตากันคำว่าไท่จือทำให้พวกเขาไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป หนึ่งในนั้นรีบหันไปสั่งทหารที่เฝ้าประตู “เปิดประตู ให้ผ่านไปได้”ประตูวังถูกเปิดออกช้าๆ โจวชิงฉือยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถม้า กระทั่งล้อเคลื่อนผ่านพ้นประตูวังมาแล้ว เขาจึงค่อยๆ ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด“เกือบไปแล้ว...”เขาเหลือบมองด้านหลังม่าน หญิงสาวยังคงนอนนิ่งอยู่ภายใน ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อยโจวชิงฉือหันกลับไปมองทางที่เพิ่งผ่านมา สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าตนเองไม่ควรทิ้งลีลี่ไว้ในตำหนักเพียงลำพังนานเกินไป โด

“ไท่จือเฟยนี่เตรียมทางหนีไว้ให้ตัวเองตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่องเสียอีก”ท่านจางเหลือบมองเขา “นั่นคือลูกสาวข้า ข้าเพิ่งจะรู้ว่านางฉลาดเหมือนข้า”เพียงประโยคเดียวก็ทำให้โจวชิงฉือหัวเราะเบาๆ แต่รอยยิ้มของเขาหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อคิดถึงคนที่ยังอยู่ในตำหนักบูรพา“ไปกันเถอะขอรับคุณหนูไม่ปลอดภัย”ท่านจางพยักหน้า เขาหันไปกำชับพ่อบ้านอีกครั้ง “ห้ามให้ผู้ใดรู้เรื่องนางกำนัล แม้แต่คนในจวนของเราเองก็ห้ามพูด”“ขอรับนายท่าน”หีบยาถูกยกขึ้นรถม้า พ่อบ้านขึ้นไปนั่งด้านหน้าในฐานะหมอประจำตระกูล ส่วนท่านจางกับโจวชิงฉือนั่งอยู่ด้านใน ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะต่างรู้ดีว่าคนที่พวกเขากำลังจะกลับไปหานั้น กำลังอยู่ท่ามกลางคนที่อาจเป็นอันตรายที่สุดในวังหลวงเสียงแส้ม้าดังขึ้น รถม้าของตระกูลจางเคลื่อนออกจากประตูใหญ่ มุ่งตรงสู่ตำหนักบูรพาในยามค่ำคืน แล่นเข้ามาถึงตำหนักบูรพาในเวลาไม่นานนัก เสียงล้อรถม้าหยุดลงหน้าตำหนักพร้อมกับเสียงตะโกนของทหารยาม ท่านจางรีบก้าวลงจากรถทันทีโดยมีพ่อบ้านยกหีบยาขนาดใหญ่ตามหลังมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจจนคนที่เห็นต่างพากันหลีกทางให้“ไท่จือเฟยอยู่ที่ใด”ขันทีรีบเข้ามาต้อนรั

ลีลี่หน้าซีดเร็วเกินไปแล้วรีบถอยกลับ แต่ยังไม่ทันปิดประตู เสียงฝีเท้าจากอีกด้านก็ดังใกล้เข้ามา จึงหันหลังวิ่งไปตามทางเดินด้านข้างแทน ชายกระโปรงเกี่ยวเข้ากับมุมโต๊ะจนเกือบล้ม แต่ลีลี่ไม่กล้าหยุด กระชากชายผ้าออกแล้ววิ่งต่อทางเดินข้างตำหนักทอดยาวจนสุดกำแพง มองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ประตูห้องพักหลายบานปิดสนิท ไม่มีที่ให้ซ่อน และเสียงฝีเท้าด้านหลังยังคงไล่ตามมาลีลี่ไม่คิดอะไรอีกต่อไป ด้วยขาที่ก้าวสะเปะสะปะ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่ามัวจากฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดอันร้ายกาจที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง ร่างกายร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟแผดเผาจนต้องปลดแกะอาภรณ์ชิ้นนอกออก เผยให้เห็นไหล่เนียนและเรือนร่าง้อนแอ้นภายใต้เอี๊ยมชั้นในที่โผล่พ้นรอยแยกของเสื้อผ้าพาเรือนร่างกายแต่ไร้เรี่ยวแรงเซซังเข้าไปในห้องห้องหนึ่งหมายจะหลบซ่อนตัว ทว่าสิ่งที่ลีลี่ต้องเผชิญเบื้องหน้า... กลับเป็นร่างสูงของเหวินเฉิงที่ยืนอยู่ในความสลัว"อะ"ยังไม่ทันที่เหวินเฉิงจะได้ทันตั้งตัว ร่างบางที่หอมฟุ้งและร้อนรุ่มก็ทิ้งตัวเข้าหากระแทกอกแกร่ง เหวินเฉิงรีบยกแขนขึ้นรวบร่างเซซังของลีลี่ไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่าฤทธิ์ยาอันรุนแรงกลับบีบบังคับให้ลีลี่ประกบ

ภายในตำหนักบูรพาสามวันผ่านไป ค่ำคืนมืดมิดโจวชิงฉือสับเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดสีเข้มเรียบง่าย ปกปิดใบหน้าและรูปร่างให้ต่างจากขันทีข้างกายลีลี่โดยสิ้นเชิง ก่อนอาศัยจังหวะที่เวรยามด้านหน้า เดินผ่านเลยไปเขาก็พาตัวเองแทรกผ่านเงามืด ลอบเข้าไปยังห้องหนังสืออย่างเงียบเชียบเขาปิดประตูลงช้าๆ แล้วกวาดสายตามองทั่วห้อง ชั้นหนังสือ โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เก็บเอกสาร ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิม โจวชิงฉือไม่เสียเวลา เขาเดินตรงไปยังชั้นหนังสือที่ลีลี่เคยบอกตำแหน่งไว้ ปลายนิ้วไล่ไปตามสันหนังสือทีละเล่มก่อนกดกลไกที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเสียงกลไกดังแผ่วๆ ก่อนชั้นหนังสือจะขยับเปิดออก เผยทางลงสู่ห้องลับด้านหลังโจวชิงฉือก้าวลงไปอย่างระมัดระวัง สายตากวาดผ่านห้องที่เคยใช้ทรมานอี้หรู ทุกอย่างยังเหลือร่องรอยจากก่อนหน้านี้ แต่คนที่เคยถูกขังอยู่ที่นี่กลับหายไปแล้ว เขาไม่แตะต้องสิ่งของสำคัญมากนัก เพียงจงใจทำให้บางอย่างดูผิดตำแหน่ง ดึงลิ้นชักออก ทิ้งของชิ้นเล็กๆ ลงบนพื้น และทำให้ร่องรอยบริเวณทางลับดูคล้ายมีคนรีบร้อนเข้ามาค้นหาอะไรบางอย่างจากนั้นเขาก็หยิบของบางชิ้นจากโต๊ะขึ้นมา พลิกดูครู่หนึ่ง ก่อนวางกลับผิดตำแหน่งอย่างตั้งใ

เขาเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวจื่อ “เจ้าคิดหรือไม่ว่า คนที่ขโมยจดหมายอาจไม่ได้ต้องการจดหมายตั้งแต่แรก”เสี่ยวจื่อเบิกตา “ถ้าเช่นนั้นเขาต้องการอะไรขอรับ”เหวินเฉิงยังคงยิ้มบางๆ “นั่นสิ ข้าก็กำลังอยากรู้เหมือนกัน”เสียงฝีเท้าขององครักษ์ดังเข้ามาใกล้จากด้านนอก เหวินเฉิงจึงกลับไปเป็นองค์ชายแปดผู้ดูอ่อนแอเช่นเดิม เขาหยิบแว่นขึ้นสวมแล้วเอนกายพิงเก้าอี้ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อีกไม่นานคนของพี่ใหญ่คงเข้ามาค้นที่นี่แล้ว เตรียมตัวให้เรียบร้อย อย่าให้พวกเขาพบสิ่งใดที่ไม่ควรพบ”เสี่ยวจื่อรับคำแล้วถอยออกไป ส่วนเหวินเฉิงมองไปยังประตูที่กำลังจะเปิดด้วยแววตาสงบนิ่งประตูตำหนักขององค์ชายแปดถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หัวหน้าองครักษ์ของตำหนักบูรพานำคนจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะหยุดทำความเคารพให้สมฐานะของเจ้าของตำหนัก เหวินเฉิงที่กำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะกับสือหนิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงบ ส่วนสือหนิงกลับขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นท่าทีไร้มารยาทของอีกฝ่าย“ตามพระบัญชาของไท่จือ พวกเราจะตรวจค้นตำหนักนี้” หัวหน้าองครักษ์กล่าวเสียงแข็ง ก่อนโบกมือให้คนด้านหลังแยกย้ายกันค้น “เช่นไรจึงไม่แจ้งข้าก่อน พวกเจ้าจะเข้าม