All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 51 - Chapter 60

ทันทีที่ได้ยินคำว่าไม่สบาย ภาพของอี้หรูที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในห้องลับก็ผุดขึ้นมาในความคิดของลีลี่ นางบีบถ้วยชาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนคลายมือออกเมื่อรู้ตัว“ข้าสบายดีเพคะ ไม่ต้องรบกวนหมอหลวงหรอก”“แน่ใจหรือ” หมิงเฉิงขยับเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย “หากเจ้าป่วยจริงๆ อย่าฝืนปิดบังข้าเลย ข้าเป็นสามีของเจ้า ย่อมต้องดูแลเจ้าให้ดีที่สุด”ลีลี่เงยหน้าสบตาเขาดวงตาคู่นั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน รอยยิ้มก็พอดีทุกกระเบียดนิ้ว แม้แต่ความห่วงใยยังดูเหมือนผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีว่าเวลาใดควรแสดงออกมากน้อยเพียงใดหากนางไม่เคยเห็นสิ่งที่อยู่หลังชั้นหนังสือ หากไม่เคยได้ยินเสียงสะอื้นที่อี้หรูพยายามกลืนกลับลงคอ หากไม่รู้ว่าเซียวหลิงต้องหนีไปซ่อนตัวเพราะอะไร นางก็คงเชื่อผู้ชายคนนี้ไปแล้วจริงๆ“ขอบคุณไท่จือที่เป็นห่วงเพคะ” ลีลี่ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เพียงแต่ช่วงนี้ข้าอยากพักอยู่กับท่านพ่ออีกสักระยะ จึงยังไม่อยากกลับตำหนักบูรพา”หมิงเฉิงนิ่งไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ข้าเข้าใจ เจ้าเพิ่งแต่งเข้าตำหนักได้ไม่นานก็ต้องมาเผชิญเรื่องวุ่นวายมากมาย หากเป็นไปได้ ข้าก็อยากให้เจ้าได้พักอย่างสบา

ใต้เท้าจางเหลือบมองลูกสาว “พ่อไม่อยากให้เจ้ากลับตำหนักบูรพาแม้แต่น้อย”ลีลี่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงเบา “ข้าเองไม่อยากกลับไปอยู่กับคนที่ทำให้ข้ารู้สึกว่าแม้แต่ตอนหลับก็ยังไม่ปลอดภัย แต่ก็ดีที่เรารู้แบบนี้หากจะต้องกลับไปจริงๆ ข้าก้จะได้เพิ่มความระวังตัว”ใต้เท้าจางมองใบหน้าของลูกสาวแล้วไม่ได้ถามต่อ เพียงยกมือแตะศีรษะนางเบาๆ “ถ้าเช่นนั้นก็พักอยู่ที่นี่ก่อน แต่เราไม่รู้ว่าจะสามารถยื้อไปได้อีกนานแค่ไหนให้พ่อคิดหาทางออกให้เจ้า อาจจะขอให้ฝ่าบาทช่วยเรื่องนี้แต่จะพูดอย่างไรไม่ให้ฝ่าบาทรู้เรื่องของอี้หรูและเซียวหลิงเพราะตอนนี้หากฝ่าบาทรู้เท่ากับแหวกหญ้าให้งูตื่นอำนาจของไท่จือและฮองเฮารวมกันแม้แต่ฝ่าบาทยังไม่อาจต้าน”“ลูกเข้าใจแล้วหากต้อง กลับไปลูกเองจะต้องหาทางรับมือท่านพ่อไม่ต้องห่วงลูกคิดว่าลูกเอาตัวรอดได้”ทว่าไม่มีใครคิดว่าคำว่า ยื้อ จะมีเวลาเพียงสามวันเช้าวันที่สี่ เสียงล้อรถม้าจำนวนมากดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่รถม้าธรรมดาของตำหนักบูรพา แต่เป็นรถม้าคันใหญ่ประดับตราราชวงศ์ ตามมาด้วยองครักษ์จำนวนมากและขันทีรับใช้ชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นต่างออกมายืนมองกันเต็มถนนประตูรถม้าเปิดออกห

“ขอบพระทัยท่านพี่เพคะ” ลีลี่ย่อกายลงเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านเขาไปอย่างช้าๆตอนเดินผ่านเหวินเฉิง นางไม่ได้หันมองเขาแม้แต่น้อย เหวินเฉิงเองก็ไม่ได้มองนางแต่เมื่อเดินสวนกัน มือของลีลี่ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกลับขยับเพียงเล็กน้อย เป็นสัญญาณสั้นๆ ที่มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่เข้าใจอย่าเพิ่งทำอะไรข้ายังรับมือได้เหวินเฉิงก้มหน้าลงซ่อนแววตา ก่อนจะประสานมือคารวะหมิงเฉิงอีกครั้ง“ถ้าไม่มีสิ่งใดแล้ว ข้าเหวินเฉิงขอตัวพ่ะย่ะค่ะ”หมิงเฉิงมองตามแผ่นหลังของข้าลีลี่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ“ไปเถิด” เหวินเฉิงเดินออกไปโดยไม่หันกลับมาส่วนหมิงเฉิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาเย็นลงเล็กน้อย เขาไม่พอใจที่ลีลี่ฉลาดขึ้นกว่าเดิมแต่ยิ่งไม่พอใจ เขาก็ยิ่งอยากรู้ว่าความฉลาดนั้นเกิดขึ้นเพราะอะไรและเหตุใดทุกครั้งที่เขาพยายามบีบนาง นางกลับหาทางเอาตัวรอดได้โดยไม่เปิดเผยความลับของตนแม้แต่น้อยเหวินเฉิงกลับมาถึงตำหนักเหินห่าวหลังจากแยกจากหมิงเฉิงและลีลี่ได้ไม่นาน เขาเดินผ่านประตูตำหนักด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิมไม่กี่อึดใจต่อมา ตั่วเค่อยืนรออยู่ด้านหน้า ในมือถือกล่องขนมไม้ลงรักอย่างประณีต กลิ่นหอมหวานของขนมลอยออกมาจางๆ ต

โจวชิงฉือพยักหน้าแล้วกระโดดขึ้นหลังม้า ควบออกจากจวนตระกูลจางทันทีแต่ยิ่งเข้าใกล้ตำหนักบูรพา ข่าวที่ได้ยินกลับยิ่งทำให้หัวใจหนักอึ้ง“ไท่จือเฟยถูกจับแล้ว”“ได้ยินว่าอยู่กับองค์ชายแปดในตำหนักเหินห่าว”“ครั้งนี้เรื่องใหญ่แน่ ถึงขั้นมีทหารหลวงเข้าไปจับถึงที่”“ช่างกล้าจริงๆ นั่นมันชายาของไท่จือเชียวนะ” ถ้อยคำเหล่านั้นดังต่อเนื่องไปตามถนนราวกับมีคนตั้งใจให้ทุกคนได้ยินโจวชิงฉือดึงบังเหียนจนม้าชะลอเพียงชั่วครู่ ดวงตากวาดมองผู้คนสองข้างทาง ก่อนสีหน้าจะยิ่งกังวลข่าวแพร่เร็วเกินไป เร็วเกินกว่าการจับกุมจะเกิดขึ้นจริงเสียด้วยซ้ำ แปลว่าคนที่ปล่อยข่าวไม่ได้ต้องการเพียงทำลายชื่อเสียงของลีลี่ พวกมันต้องการให้ทุกคนเชื่อเรื่องนี้ก่อนที่ความจริงจะมีโอกาสพูดและเมื่อโจวชิงฉือควบม้าผ่านประตูตำหนักบูรพา เขาก็เห็นทหารหลวงจำนวนมากยืนประจำอยู่ทั่วบริเวณ ประตูตำหนักเหินห่าวถูกปิดสนิทส่วนด้านหน้ามีคนของราชสำนักยืนเฝ้าแน่นหนา ราวกับภายในนั้นไม่ใช่ตำหนักขององค์ชายอีกแล้ว แต่เป็นสถานที่เกิดคดีใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน โจวชิงฉือกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้าไปหาองครักษ์ที่ยืนเฝ้าประตูองครักษ์มองเขาเพียงครู่เดียว“ไท

ประตูตำหนักเหินห่าวเปิดออก เหล่าองครักษ์ลากทั้งสองออกไปท่ามกลางสายตาของผู้คน ก่อนพาไปยังคุกหลวงเพื่อรอการสอบสวนและคำตัดสินประหารส่วนหมิงเฉิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ริมฝีปากของเขายกขึ้นเพียงเล็กน้อยคืนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการใต้เท้าจางมาถึงหน้าท้องพระโรงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เขาแทบไม่ได้พักตลอดทั้งคืน หลังได้รับข่าวว่าลีลี่กับองค์ชายแปดถูกจับกุมและส่งตัวเข้าคุกหลวง ชายวัยกลางคนก็รีบแต่งตัวออกจากจวนทันที แม้จะรู้ว่าการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในยามเช้าตรู่เช่นนี้อาจทำให้ขุนนางหลายคนไม่พอใจ แต่เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านั้นอีกแล้ว“ข้ามีเรื่องด่วนต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ รบกวนพวกเจ้าไปกราบทูลให้ที”ขันทีหน้าท้องพระโรงรีบเข้าไปแจ้ง ไม่นานนักก็มีคำสั่งให้ใต้เท้าจางเข้าไปด้านในฮ่องเต้ฉีเฉิงเพิ่งวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นสหายเก่าเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ พระองค์ก็เลิกคิ้วขึ้น “ท่านมาแต่เช้าเช่นนี้ มีเรื่องอะไรถึงต้องรีบร้อนนัก”ใต้เท้าจางไม่ได้คุกเข่ารายงานเรื่องงานเหมือนทุกครั้ง เขากลับเดินเข้าไปใกล้ ก่อนประสานมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฝ่าบาท ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องบอกท่าน ว