All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 41 - Chapter 50

90 Chapters

ตอนที่41ยอม

หมิงเฉิงกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าฮ่องเต้ฉีเฉิง เขาถอดเครื่องประดับที่แสดงฐานะบางส่วนออกแล้ว สวมเพียงอาภรณ์เรียบง่าย สีหน้าสงบผิดจากยามปกติ“เสด็จพ่อ ลูกมีเรื่องหนึ่งอยากขอพระราชทานอนุญาตพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เงยหน้า“ว่ามา”หมิงเฉิงก้มศีรษะ “ลูกคิดว่าช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทั้งจดหมายลึกลับ ทั้งคำกล่าวหา หากลูกยังอยู่ในวังต่อไป พยายามปกป้องตัวเองด้วยอำนาจของตำหนักบูรพาและตำแหน่งไท่จือ”ฮ่องเต้มองเขาเงียบๆ“ดังนั้นลูกจึงอยากขอไปบวชที่วัดชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”“ไปบวช”“พ่ะย่ะค่ะ” หมิงเฉิงพยักหน้า “ลูกอยากถือศีล สวดมนต์ และอยู่ให้ห่างจากเรื่องในราชสำนักสักระยะ หากลูกไม่ได้อยู่ในวัง คนที่กล่าวหาลูกก็จะไม่มีเหตุให้พูดว่าลูกใช้อำนาจกดดันผู้ใด และเสด็จพ่อจะได้เห็นว่าลูกไม่มีความคิดอื่นนอกจากทำหน้าที่ของตนเอง หากลูกออกจากวังไปถือศีลสักระยะ น่าจะทำให้เสด็จพ่อสบายพระทัยขึ้นพ่ะย่ะค่ะ” หมิงเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าสงบ “ลูกเองก็อยากใช้เวลาทบทวนตัวเอง ไม่ต้องการให้ผู้ใดคิดว่าลูกกำลังมีเรื่องเบาะแว้งกับน้องแปด”ฮ่องเต้มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “เจ้าคิดเช่นนั้นก็ดี”หมิงเฉิงถวายความเคารพ “ขอบพร
last updateLast Updated : 2026-10-01
Read more

ตอนที่42เขารู้กันหมดแล้วหมิงเฉิง

“ข้าไม่เชื่อว่านางหายไปจากตำหนักบูรพาโดยไม่มีใครรู้ เจ้าอย่าให้คนของหมิงเฉิงรู้ว่าเรากำลังตามหา และอย่าใช้คนของตระกูลจางจำนวนมากเกินไป ข้าต้องการให้เรื่องนี้เงียบที่สุด”โจวชิงฉือมองสีหน้าของลีลี่ ก่อนพยักหน้ารับ “ข้าจะไปจัดการให้”“ระวังตัวด้วย”“เช่นนั้นข้าจะรีบกลับมาให้คุณหนูเสียเวลาให้น้อยที่สุดขอรับ” พูดจบเขาก็หมุนตัวออกจากห้องทันทีอีกด้านหนึ่ง นอกเมืองหลวง บ้านหลังเล็กที่ถูกซ่อนอยู่ท่ามกลางเรือนเก่าหลายหลังยังคงปิดประตูแน่นมาหลายวันภายในห้อง เซียวหลิงที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ขยับปลายนิ้ว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างแท่นนอนเซียวหลิงสะดุ้งสุดตัว พยายามถอยหนี แต่ร่างกายที่ยังอ่อนแรงกลับขยับได้เพียงเล็กน้อยเซียวถงรีบยกมือขึ้น “ไม่ต้องกลัวข้า เจ้าปลอดภัยแล้ว”เซียวหลิงจ้องเขาอย่างหวาดระแวง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน“ที่นี่ที่ไหน...”“ที่ปลอดภัย” เซียวถงตอบ “ไม่มีคนของไท่จืออยู่ที่นี่เจ้าไม่ต้องกลัว”เพียงได้ยินคำว่าไท่จือ ร่างของเซียวหลิงก็สั่นขึ้นมาอีกครั้งเซียวถงเห็นดังนั้นจึงรีบพูดต่อ “ที่นี่ปลอดภัยสำหรับเจ้าองค์ชายแปด
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

ตอนที่43นางอ่อนแอไม่ใช่หรือ

“ข้าขอเตือนเอาไว้ก่อน หวังว่ายามที่พี่ใหญ่ไท่จือกำลังตกต่ำเช่นนี้ เจ้าจะไม่คิดหย่าขาดจากเขาหรอกนะ อย่าได้เห็นว่าเขาไปบวชแล้วไม่มีอำนาจเหมือนเดิม ก็รีบหาทางตัดสัมพันธ์เพื่อรักษาฐานะตัวเองเสียล่ะ หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอมเจ้า”ลีลี่ยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ “องค์หญิงสามวางใจเถอะเพคะ เรื่องระหว่างสามีภรรยาเป็นเรื่องของคนสองคน ไม่จำเป็นต้องให้องค์หญิงมาคอยกังวลแทน แต่หากองค์มีเวลาว่างมากถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายที่วัดเล่าเพคะ จะได้ช่วยดูแลอาหารการกินและความเป็นอยู่ของเขาให้ดี ไม่ต้องลำบากมาถึงจวนตระกูลจางเพื่อถามไถ่เรื่องของข้าเอหรือว่าองค์หญิงก้าวขาเข้าไปในวัดไม่ได้“ทำไม” หลงกล โจงชิงฉือที่พยายามสะกดกลั้นเสียงหัวเราะกับพ่นเสียงหัวเราะออกมา“ก็จะร้อนรุ่มเพราะองค์หญิงเป็นสัมภเวสีนะสิ”หลี่เยว่หรงหน้าแดงก่ำ “เจ้า...เจ้ากล้าว่าข้าหรือ”“ข้าเพียงความจริงเท่านั้นเองเพคะ” ลีลี่ยิ้มหวาน “จางลีลี่”หลี่เยว่หรงลุกพรวดจนเก้าอี้ล้ม สาวใช้ข้างกายรีบเข้ามาประคอง แต่นางสะบัดมือออกแล้วชี้หน้าลีลี่ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นหญิงปากร้าย ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นอ่อนหวานไร้เ
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

ตอนที่44ทดสอบ

ตำหนักเหินห่าวใต้เท้าจางสาวเท้าที่ตำหนักเหินห่าวในช่วงบ่าย โดยไม่ได้ส่งคนมาแจ้งล่วงหน้าแม้แต่คนเดียว“ใต้เท้าท่านมีธุระอะไรกับองค์ชายแปด” ทหารที่เฝ้ายามอยู่รีบถามเพราะเหวินเฉิงถูกกักบริเวณ ใต้เท้าจางยิ้ม“วันนี้อากาศดี เหมาะกับการดื่มชา อีกทั้งได้ยินมาว่าองค์ชายแปดมีชาชั้นดีเก็บไว้ จึงอยากมาขอลองชิมสักกา หากองค์ชายไม่ต้อนรับก็ถือเสียว่าเขามาเดินเล่นผิดที่เท่านั้น”ขันทีที่เฝ้าประตูถึงกับไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี ขุนนางผู้ใหญ่ที่กล้าเดินเข้าตำหนักขององค์ชายโดยไม่แจ้งล่วงหน้า แล้วยังพูดราวกับแวะมาขอยืมข้าวสารจากเพื่อนบ้านเช่นนี้ เกรงว่าทั่วทั้งวังหลวงคงมีอยู่เพียงใต้เท้าจางคนเดียว“ข้าน้อยจะแจ้งองค์ชายขอรับ”เมื่อเข้าไปถึงห้องรับรอง เหวินเฉิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ข้างโต๊ะเตี้ย บนโต๊ะมีชาร้อนวางอยู่หนึ่งกาและถ้วยชาสองใบ พอได้ยินเสียงฝีเท้า เจ้าของตำหนักก็เงยหน้าขึ้น ก่อนวางตำราลงแล้วลุกขึ้นต้อนรับอย่างสุภาพ“ใต้เท้าจางมาเยือนถึงตำหนักของข้า ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดหรือขอรับ”“ไม่มีธุระ ไม่มีธุระ” ใต้เท้าจางโบกมือพลางเดินเข้าไปนั่งโดยไม่รอให้เจ้าของตำหนักเชื้อเชิญ “ข้าเพียงได้ยินว่าช
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

ตอนที่45ทดสอบ2

เหวินเฉิงก้มมองถ้วยชาในมือ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย “ขอบคุณใต้เท้าที่เป็นห่วง ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดมากไปบ้าง แต่ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี”“เช่นนั้นก็ดี” ใต้เท้าจางพยักหน้า รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเดิม “คนเราบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องแบกทุกเรื่องไว้คนเดียว หากมีอะไรที่พอให้ผู้อื่นช่วยได้ ก็อย่าฝืนเก็บไว้เสียทั้งหมด”ปลายนิ้วของเหวินเฉิงที่แตะขอบถ้วยหยุดลงชั่วขณะ ก่อนเจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นสบตาใต้เท้าจาง “คำสอนของใต้เท้า ข้าจะจดจำไว้ขอรับ”ใต้เท้าจางยิ้มกว้าง “ดีมาก เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนแล้ว วันนี้ได้ดื่มชาดี ได้สนทนากับองค์ชาย ถือว่าคุ้มค่าที่ออกจากจวนมา ส่วนเรื่องถ้วยที่แตก...” เขาจงใจหยุดพูด แล้วทำหน้าลำบากใจขึ้นมาอีกครั้ง “องค์ชายอย่าเพิ่งลืมนะ ข้ายังต้องกลับไปคิดหาวิธีชดใช้ให้ท่านอยู่”“ถ้วยใบเดียวเท่านั้น ใต้เท้าไม่ต้องชดใช้ขอรับ”“ไม่ได้ คนเราต้องรู้จักรับผิดชอบ” ใต้เท้าจางกล่าวเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปได้สองก้าวก็หันกลับมา “แต่ถ้าองค์ชายยืนยันไม่รับเงินชดใช้ ข้าก็จะถือว่าท่านยกโทษให้แล้วนะ”เหวินเฉิงยืนส่งอยู่หน้าประตู “ขอรับ เดินทางปลอดภัยใต้เท้าจาง”ใต้เท้าจางโบกมือให้ ก่อน
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

ตอนที่46แสดง

ภายในวัดหลวงหมิงเฉิงเลือกมาพักเพื่อแสดงให้ฮ่องเต้เห็นว่าเขาต้องการปลีกตัวจากความวุ่นวายในราชสำนัก บรรยากาศยามเช้าควรสงบเงียบตามสถานที่ปฏิบัติธรรม ทว่าภายในห้องพักของไท่จือกลับเต็มไปด้วยความกดดันจนขันทีและองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูไม่มีใครกล้าเดินผ่านเข้าไปโดยไม่จำเป็น“ไร้ประโยชน์ พวกเจ้าสองคนมีหัวไว้ประดับบ่าหรืออย่างไร”เสียงตวาดของหมิงเฉิงดังลั่น ก่อนถ้วยชาบนโต๊ะจะถูกปัดตกพื้นแตกกระจาย ตั่วเค่อรีบคุกเข่าลงทันที ส่วนเฉินเฟิงก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว“ข้าให้เวลาพวกเจ้าไปตั้งนาน ตามหาคนส่งจดหมายเพียงคนเดียวก็ยังหาไม่พบ ข้าต้องให้พวกเจ้าส่งคนไปค้นทุกตรอกทุกซอยในเมืองหลวงหรือไม่ ถึงจะได้คำตอบที่ต้องการ” หมิงเฉิงกัดฟันถาม ดวงตาที่มักแฝงรอยยิ้มอ่อนโยนต่อหน้าผู้อื่นยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “จดหมายหลายฉบับถูกส่งเข้ามาได้อย่างไร คนส่งเป็นใคร และรู้เรื่องภายในตำหนักบูรพามากเพียงใด พวกเจ้าตรวจสอบอะไรได้บ้าง”เฉินเฟิงก้มศีรษะลงอีก “คนของเราตรวจสอบเส้นทางที่จดหมายอาจผ่านเข้ามาแล้วขอรับ แต่ไม่มีผู้ใดเห็นคนต้องสงสัย อีกทั้งคนที่เกี่ยวข้องกับการส่งของเข้าออกตำหนักก็ให้การต
last updateLast Updated : 2026-10-03
Read more

ตอนที่47จดหมาย

“คนเรามักเชื่อในสิ่งที่ตนเองอยากเห็น หากข้าแสดงความโกรธ พวกเขาก็จะหาว่าข้าร้อนตัว หากข้ารีบร้อนตามหาคนส่งจดหมาย พวกเขาก็จะคิดว่าข้ากลัวความลับถูกเปิดเผย แต่หากข้าไปหาภรรยาด้วยความห่วงใย ยอมถอยให้ตระกูลจางอย่างสุภาพ และไม่เอ่ยโทษใครแม้แต่คำเดียว พวกเขาจะยังมีเหตุผลอะไรให้สงสัยข้าอีก”เฉินเฟิงรีบรับคำ “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”“ดี เช่นนั้นก็ไปจัดการตามที่ข้าสั่ง ส่วนเรื่องจดหมาย ห้ามหยุดสืบแม้แต่วันเดียว” หมิงเฉิงกล่าวเสียงเรียบ “ข้าไม่สนใจว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร แต่หากกล้าทิ้งหลักฐานไว้แล้วคิดว่าจะเดินหนีไปได้อย่างปลอดภัย ข้าจะทำให้เขารู้ว่าตนเองคิดผิดเพียงใด”ทั้งสองรับคำแล้วถอยออกจากห้องไป ตั่วเค่อเป็นคนสุดท้ายที่ปิดประตู ทันทีที่บานประตูปิดลง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหมิงเฉิงก็หายไปจนหมดสิ้นเขาหยิบจดหมายฉบับที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมาอ่านอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ตรงถ้อยคำที่กล่าวถึงความหวาดกลัวของไท่จือเฟยคนก่อน ปลายนิ้วค่อยๆ บีบกระดาษจนยับย่น“จางลีลี่...ข้าหวังว่าเจ้าจะยังไม่รู้อะไรมากเกินไป” เขาพึมพำชื่อนั้นไม่นานนัก เขาก็คลายมือ วางจดหมายกลับเข้าที่ แล้วเดินไปหยุดหน้ากระจกทองเหลื
last updateLast Updated : 2026-10-03
Read more

ตอนที่48จดหมายรัก

ไม่นานเสี่ยวจื่อก็เดินเข้ามาในศาลา เขาประสานมือคำนับทั้งสอง ก่อนยื่นซองจดหมายให้ลีลี่ “องค์ชายแปดฝากจดหมายมาให้ไท่จือเฟยขอรับ ท่านกำชับว่าต้องส่งถึงมือท่านโดยตรง หากใต้เท้าจางอยู่ด้วยก็สามารถอ่านได้เช่นกัน”ลีลี่รับซองมา พลิกดูด้านหน้าและด้านหลัง เมื่อไม่พบชื่อผู้ส่งจึงเงยหน้าถาม “องค์ชายแปดมีอะไรจะบอกข้าหรือ”“ข้าน้อยไม่ทราบรายละเอียดขอรับ องค์ชายเพียงสั่งให้ข้านำมาส่งโดยเร็ว”“เข้าใจแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว”เสี่ยวจื่อคำนับอีกครั้ง ก่อนขอตัวกลับไป ลีลี่มองตามเขาจนลับสายตาแล้วจึงหันมาสบตาบิดา ใต้เท้าจางยกคางเป็นเชิงบอกให้เปิดดู นางจึงแกะซองจดหมายออกอย่างระมัดระวังกระดาษแผ่นแรกเป็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อย อ่านเพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าของลีลี่ก็เปลี่ยนไปทันที‘เซียวหลิงยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ได้รับการดูแลอย่างปลอดภัย แต่ไม่อาจส่งนางกลับไปยังจวนตระกูลจางได้ เพราะอาจทำให้ท่านและใต้เท้าจางตกอยู่ในอันตราย ข้าจะรับผิดชอบดูแลนางไว้เองจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ขอให้พวกท่านอย่าเพิ่งเปิดเผยเรื่องนี้แก่ผู้ใด และอย่าส่งคนออกตามหานางอย่างเอิกเกริก’ ลีลี่อ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนปล่อยลมหายใจที่กลั้
last updateLast Updated : 2026-10-03
Read more

ตอนที่49จดหมายรัก2

ภายในตำหนักเหินห่าว เหวินเฉิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือมาครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ตำราที่เปิดค้างไว้กลับไม่มีความคืบหน้าแม้แต่หน้าเดียว เพราะสิ่งที่เขากำลังตามหาไม่ใช่ตำรา หากเป็นกระดาษบทกลอนสี่วรรคที่เขาเขียนขึ้นเมื่อคืนก่อนเขาค้นตั้งแต่ใต้กองตำรา ลิ้นชักเก็บพู่กัน ไปจนถึงช่องเก็บกระดาษด้านข้างโต๊ะ แม้แต่ใต้ถ้วยชาก็ยังยกขึ้นมาดู ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของกระดาษแผ่นนั้นเลยเหวินเฉิงขมวดคิ้ว ก่อนหันไปถามขันทีที่กำลังจัดของอยู่ด้านข้าง “เจ้าเห็นกระดาษที่วางอยู่ข้างตำราของข้าหรือไม่ เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ มีบทกลอนเขียนอยู่สี่วรรค”ขันทีส่ายหน้า “บ่าวไม่เห็นพ่ะย่ะค่ะ ก่อนหน้านี้มีเพียงเสี่ยวจื่อเข้ามารับจดหมายจากท่าน หลังจากนั้นเขาก็รีบออกไปทันที”เหวินเฉิงหลับตาลงช้าๆดีมาก เสี่ยวจื่ออีกแล้วเขานั่งรออยู่ไม่นาน เสี่ยวจื่อก็เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเบิกบานเป็นพิเศษ พอเห็นผู้เป็นนายกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ก็รีบประสานมือรายงานทันที “องค์ชาย ข้าน้อยส่งจดหมายถึงจวนตระกูลจางเรียบร้อยแล้วขอรับ ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีผู้ใดติดตาม และไม่มีคนของตำหนักบูรพาพบเห็นข้าน้อยระหว่างทาง”“ดี” เหวินเฉิ
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more

ตอนที่50นกรู้

“อีกอย่าง ต่อไปนี้ก่อนจะหยิบสิ่งใดออกจากโต๊ะหนังสือของข้า ให้ถามก่อนทุกครั้ง”“ขอรับ!”“ไม่ว่าจะเป็นกระดาษหนึ่งแผ่น ตำราหนึ่งเล่ม หรือแม้แต่เศษกระดาษที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์”“ขอรับ”เหวินเฉิงมองคนสนิทที่รับคำอย่างว่าง่าย แล้วจึงนึกอะไรขึ้นมาได้อีกอย่าง “เดี๋ยวก่อน”เสี่ยวจื่อสะดุ้ง “ขอรับ”“ตอนเจ้าส่งจดหมายให้จวนตระกูลจาง เจ้าบอกพวกเขาหรือไม่ว่าจดหมายมาจากข้า”“เอ่อ เอ่อ ข้าน้อยเพียงฝากจดหมายไว้ให้ถึงมือไท่จือเฟยตามคำสั่งของท่าน”เหวินเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะหนังสืออีกครั้ง “ดี อย่างน้อยเจ้าก็ยังทำถูกอยู่เรื่องหนึ่ง”เสี่ยวจื่อยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เหวินเฉิงก็กล่าวต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “วันนี้เจ้าไม่ต้องออกไปไหน อยู่จัดระเบียบห้องหนังสือให้เรียบร้อยทั้งหมด”“ทั้งหมดเลยหรือขอรับ”“ใช่ แล้วก็แยกกระดาษทุกแผ่นให้ชัดเจน หากพบกระดาษที่เขียนกลอนอีก ให้เอามาวางตรงหน้าข้า อย่าหยิบไปส่งให้ผู้ใดอีก”เสี่ยวจื่อก้มหน้ารับคำอย่างเศร้าสลด ก่อนเริ่มเก็บตำราบนโต๊ะทีละเล่ม ทว่าขณะที่กำลังหยิบกองกระดาษขึ้นมา เขาก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ว่า “บทกลอนก็เพราะด
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more
PREV
1
...
34567
...
9
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status