All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่ก้าวผ่านประตู โจวชิงฉือก็เดินเข้ามาประสานมือรายงานเสียงเบา “ไท่จือเฟย ข้าน้อยส่งองครักษ์สวีหยาไปที่ห้องลับของบ้านตระกูลจางแล้วขอรับ จะไม่มีใครพบเขาจนกว่าเรื่องนี้จะกระจ่าง และครอบครัวของเขา...คนของไท่จือคงไม่กล้าลงมือกับเขา เพราะสวีหยาได้พูดเรื่องนี้ต่อหน้าท้องพระโรงแล้ว หากเขาหายตัวไปหลังจากนั้น ย่อมกลายเป็นพิรุธทันที”ลีลี่พยักหน้า สีหน้าคลายกังวลลงเล็กน้อย “หวังว่าองค์ชายแปดจะพ้นมลทิน เรื่องทั้งหมดที่เราทำลงไปก็เพราะเขาถูกลากมาเป็นแพะรับบาปแทนเรา ไม่ควรมีใครต้องถูกใส่ร้ายเพียงเพราะคนอื่นต้องการปิดบังความผิดของตนเอง”โจวชิงฉือพยักหน้า ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ “ข้าน้อยเองก็ไม่คิดว่าไท่จือจะเป็นคนเช่นนี้ไปได้ ก่อนหน้านั้นข้าได้ยินแต่ผู้คนสรรเสริญพระองค์ ราวกับเป็นเทพผู้มีเมตตา ไม่ว่าจะไปที่ใดก็มีแต่คนกล่าวถึง แต่ตอนนี้...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคำสรรเสริญเหล่านั้นช่างห่างไกลจากสิ่งที่พวกเราเห็นเหลือเกิน”ลีลี่ไม่ได้ตอบทันที เพียงเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะแล้วรินน้ำชาใส่ถ้วย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกบางอย่างได้ “พรุ่งนี้ให้คน

หมิงเฉิงหันมามองเฉินเฟิง “เช่นนั้นก็อย่าให้นางหายไปต่อหน้าคนอื่น ทำให้เหมือนนางถูกส่งออกไปเพราะอาการป่วย แล้วจัดหาคนมารับช่วงต่อ หากมีใครถามก็บอกว่านางถูกส่งไปพักรักษาตัวนอกเมือง และมอบยาพิษให้นางเสียอย่าให้นางรอดหรืออาการดีขึ้นเด็ดขาด”“ขอรับ”หมิงเฉิงเดินลงบันไดไปสองสามก้าว ก่อนหยุดแล้วเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “จัดการให้เรียบร้อยภายในคืนนี้ ข้าไม่ไว้ใจใครเช่นนั้นพวกเจ้าสองคนจึงจะต้องลงมือด้วยตัวเอง” เฉิงเฟิงกับตั๋วเค่อสบตากัน ก่อนจะรีบก้มศีรษะรับคำพร้อมกัน “ขอรับ”หมิงเฉิงเดินเข้าไปในห้องลับเพียงลำพังอีกครั้ง ดวงตากวาดมองสิ่งของที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในห้องแห่งนี้ ก่อนกำมือแน่นแล้วกล่าวเสียงต่ำ “คราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครเหลือหลักฐานไว้เล่นงานข้าอีก”ด้านหลังเขา เฉิงเฟิงกับตั๋วเค่อเริ่มลงมือทันที ประตูทางลับค่อยๆ ปิดลง และเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองก็ดังห่างออกไปตามทางเดินใต้ดินยามดึก ตำหนักบูรพาจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงโคมตามระเบียงที่ส่องเป็นช่วงๆ เหวินเฉิงในอาภรณ์สีดำสำหรับพรางตัวนั่งยองๆ อยู่บนหลังคา กระเบื้องเย็นเฉียบอยู่ใต้ฝ่ามือ ขณะที่สายตาหลังเลนส์แว่นจับจ้องไปยังห้องหนังสือขอ

ภายในตำหนักบูรพา ใต้เท้าจางเฉวียนเว่ยเดินเข้ามาพร้อมพ่อบ้านประจำตระกูล สีหน้าของเขาดูเป็นห่วงบุตรสาวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมาถึงก็รีบประสานมือคารวะหมิงเฉิง ก่อนจะหันไปมองลีลี่ที่กำลังนั่งอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเป็นห่วง“ไท่จือ ข้าน้อยไม่อ้อมค้อมข้าน้อยมาวันนี้เพื่อจะบอกว่า ช่วงนี้ลีลี่ควรกลับไปพักรักษาตัวที่จวนตระกูลจางสักระยะด้วยหัวอกคนเป็นพ่อเห๋นลูกป่วยจึงอยากจะดูแลนางให้ดี” น้ำเสียงของใต้เท้าจางสุภาพ แต่หนักแน่นไม่น้อย “นางเพิ่งผ่านเรื่องวุ่นวายมาหลายครั้ง อีกทั้งร่างกายยังไม่ฟื้นดี หากอยู่ที่ตำหนักบูรพา ทุกครั้งที่อาการไม่ดีขึ้นก็ต้องให้หมอหลวงเข้ามาตรวจ และยังต้องขนยาเข้ามาอีกจำนวนมาก เกรงว่าจะยิ่งทำให้คนในตำหนักวุ่นวายโดยไม่จำเป็น ข้าน้อยจึงอยากจะพานางกลับไป”หมิงเฉิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลขบกรามแน่นจนเห็นสันนูนขึ้นมาอย่างชัดเจน แต่เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับไม่ได้รู้สึกขัดข้องแม้แต่น้อย“ได้” เขาตอบเสียงนุ่ม “หากท่านจางคิดว่าการกลับไปพักที่จวนจะทำให้นางฟื้นตัวเร็วขึ้น เช่นนั้นก็ให้นางกลับไปเถิด”ลีลี่เหลือบมองใบหน้าของหมิงเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงทำท

หมิงเฉิงหลุบตา “เขาเป็นน้องของลูก เสด็จพ่อย่อมไม่อยากเห็นเราสองคนพี่น้องบาดหมางกัน”ประโยคสั้นๆ นั้นกลับทำให้ฮ่องเต้ยิ่งรู้สึกว่าหมิงเฉิงถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวด้านนอกตำหนัก ทหารยังคงเดินตรวจตราอยู่ แต่ห้องลับที่เคยเต็มไปด้วยหลักฐานกลับสะอาดจนแทบเหมือนไม่เคยมีใครใช้มาก่อนฮ่องเต้ฉีเฉิงยืนอยู่หน้าประตูห้องทรงอักษร มองจดหมายกล่าวหาที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้งหากเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง คนที่ส่งจดหมายย่อมต้องการเปิดโปงหมิงเฉิงแต่หากเรื่องทั้งหมดเป็นเท็จ...คนที่ส่งย่อมกำลังพยายามสร้างความแตกแยกภายในราชวงศ์และในสายตาของฮ่องเต้ คนที่มีเหตุผลจะทำเช่นนั้นมากที่สุดในเวลานี้กลับมีเพียงคนเดียว หลี่เหวินเฉิงมือของฮ่องเต้ค่อยๆ กำจดหมายแน่นขึ้น“หรือเจ้ากำลังใช้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นข้ออ้าง เพื่อแก้แค้นพี่ชายของเจ้า...จริงๆ”ตรัสเบาๆ ก่อนหันไปสั่งขันทีข้างกาย “จับตาดูตำหนักองค์ชายแปดให้ดี แต่อย่าเพิ่งทำอะไรเขา หากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่น้อย ให้มารายงานข้าทันที”“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”ฮ่องเต้ยังคงมองจดหมายในมือ เต็มไปด้วยความสงสัย เพราะยิ่งตรวจสอบมากเท่าไร

“เพราะลูกประสงค์อยากให้ท่านแม่เดินทางไปเองพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบตรงเกินไปจนขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับก้มหน้าลงฮ่องเต้กำมือแน่น “เจ้าว่าอะไรนะ”“ท่านแม่เดินทางไปตระกูลเก่าที่แคว้นฉี เพราะลูกเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง หากเสด็จพ่อจะลงโทษผู้ใด ก็ลงที่ลูกเถิดพ่ะย่ะค่ะลูกน้อมรับผิด”“เหิมเกริม”เสียงตวาดดังขึ้นทั่วห้องทรงอักษร ฮ่องเต้ลุกขึ้นจากที่นั่งใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “นอกจากมองข้ามข้าแล้ว เรื่องใหญ่เช่นนี้เจ้ากล้าตัดสินใจเองโดยไม่แม้แต่จะมาถามข้า เจ้าคิดว่าตนเองมีอำนาจถึงขั้นนี้แล้วหรือเจ้าแปด”เหวินเฉิงยังคงคุกเข่า ไม่โต้เถียงทันทีฮ่องเต้ชี้ไปยังเขา “ตั้งแต่เรื่องจดหมายจนถึงเรื่องมารดาของเจ้าออกจากวัง เจ้าทำอะไรตามใจตนเองทุกอย่าง เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าทำเช่นนี้ต่อไปหรือ”เหวินเฉิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ “ลูกเรียนรู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เรียนรู้อะไร”“เรียนรู้ว่าไม่มีใครปกป้องลูกกับท่านแม่ได้ นอกจากตัวลูกเอง”คำพูดนั้นทำให้สีหน้าร์ของฮ่องเต้เปลี่ยนไปทันทีเหวินเฉิงกล่าวต่อโดยไม่ได้เงยหน้า “ที่ผ่านมา ลูกคิดว่าหากลูกไม่สร้างปัญหา ไม่แย่งชิงสิ่งใดกับผู้ใด ทำตัวเป็นอ