All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 81 - Chapter 90

ลีลี่ยิ้มบางๆ “แหม ไท่จือยังจำข้าได้ด้วยหรือ ข้านึกว่าท่านยุ่งกับการวางแผนทำร้ายคนจนลืมหน้าภรรยาตัวเองไปแล้วเสียอีก”หมิงเฉิงกำกระบี่แน่น ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธอย่างรวดเร็ว “เจ้าหนีออกจากคุกหลวงแล้วยังกล้ากลับมาที่นี่อีก ดี ข้ากำลังตามหาเจ้าอยู่พอดี วันนี้ข้าจะจับเจ้ามัดแล้วลากกลับไปให้ได้”“พูดจาใหญ่โตเหมือนเดิมเลยนะ” ลีลี่ขยับคอคลายความเมื่อยล้า “แต่ก่อนจะคิดเรื่องจับคน ข้าว่าท่านควรห่วงตัวเองก่อนดีกว่า”หมิงเฉิงไม่รอให้พูดจบ เขาก้าวเข้าฟันกระบี่ใส่นางทันที ลีลี่เอนตัวหลบคมกระบี่ไปเพียงนิดเดียว ก่อนใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ข้อมือเขาจนกระบี่เบี่ยงออก จากนั้นก็หมุนตัวเตะเข้าที่หัวเข่า ทำให้หมิงเฉิงเสียหลักไปครึ่งก้าวเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ไม่ได้ไร้ฝีมือ แต่ความโกรธทำให้การโจมตีขาดความรอบคอบ ขณะที่ลีลี่กลับตั้งใจเล่นงานจุดสำคัญอย่างแม่นยำ นางไม่ปล่อยให้เขามีเวลาตั้งกระบวนท่า ใช้การหลบประชิด สับข้อมือ กระแทกข้อศอก และโจมตีลำตัวสลับกันจนหมิงเฉิงตั้งรับแทบไม่ทัน“นังสารเลว”หมิงเฉิงตวาดแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้านาง ลีลี่หลบได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจับแขนเขาบิดไปด้านหลังและใช้เข่ากระแทกเข้าท

เหวินเฉิงเงยหน้ามองนางผ่านกรอบแว่น ใบหน้าไม่มีแววโกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ลีลี่รู้สึกระแวงมากกว่าเดิม หากเขาตวาดใส่นางสักคำ นางยังพอหาทางเถียงกลับได้ แต่พออีกฝ่ายนิ่งสงบเช่นนี้ นางกลับไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไรลีลี่จ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง “ก็แค่บวมเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เห็นต้องทำเรื่องใหญ่โตเลย เจ้าโจวชิงฉือตัวดีสินะไปฟ้องท่าน”เหวินเฉิงไม่ได้ตอบ เขารับมือของนางมาวางบนฝ่ามือตนเองอย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวยาวพลิกตรวจดูรอยบวมบริเวณข้อนิ้ว ก่อนใช้นิ้วกดเบาๆ รอบแผลเพื่อประเมินอาการ“เจ็บหรือไม่”“ไม่เจ็บ”เขาเพิ่มแรงกดขึ้นเพียงเล็กน้อย“โอ๊ย ท่านจะฆ่าข้าหรือ”“เมื่อครู่ใครเป็นคนบอกว่าไม่เจ็บ”“ข้าแค่รักษาหน้าตัวเองไม่ได้หรือ”เหวินเฉิงหลุดยิ้ม ก่อนหยิบขี้ผึ้งสมุนไพรออกจากกล่อง กลิ่นเย็นอ่อนๆ ลอยขึ้นเมื่อเขาเปิดฝา เขาใช้นิ้วแตะเนื้อขี้ผึ้งเพียงเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ทาลงบนข้อนิ้วที่บวมแดง จากนั้นจึงเริ่มนวดคลึงอย่างเบามือสัมผัสของเขาอ่อนโยนกว่าที่ลีลี่คาดไว้มาก ปลายนิ้วค่อยๆ ไล้ไปตามข้อนิ้วและหลังมืออย่างระมัดระวัง ไม่กดแรงจนเกินไป ทั้งยังคอยสังเกตสีหน้าของนางอยู่เป็นระยะ เมื่อเห็นนางขมวดคิ

“เหรียญทองนี้ดูเหมือนเหรียญที่ใช้จ่ายภายในวังบางแห่ง แต่เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามันเกี่ยวข้องกับใคร”หมิงเฉิงก้มหน้าลงราวกับไม่อยากกล่าวถึงผู้ที่ตนกำลังสงสัย “ลูกตรวจสอบกับบัญชีเบิกจ่ายภายในแล้ว พบว่าเหรียญทองลักษณะนี้เคยถูกเบิกจากคลังของตำหนักเหินห่าว ซึ่งเป็นตำหนักที่จัดสรรให้เหวินเฉิงพำนักพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้กลับไม่ได้แสดงท่าทีเชื่อในทันที พระองค์วางเหรียญทองลงบนโต๊ะ แล้วหันมามองบุตรชายคนโตอย่างพินิจพิเคราะห์“เจ้ากำลังจะบอกว่า คนที่ลอบทำร้ายเจ้าคือคนของเหวินเฉิงอย่างนั้นหรือ”“ลูกยังไม่กล้าสรุปเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” หมิงเฉิงตอบอย่างนอบน้อม “แต่เหรียญทองนี้เป็นหลักฐานที่ไม่อาจมองข้ามได้ ลูกจึงจำเป็นต้องนำเรื่องมาทูลให้เสด็จพ่อทรงทราบ”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “หมิงเฉิง เจ้าลองคิดให้ดี เหวินเฉิงซ่องสุมกำลังพลตั้งแต่เมื่อใดกัน จึงมีคนของตนเองออกไปลอบทำร้ายไท่จือได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาแทบไม่ออกจากตำหนัก วันๆ เอาแต่อ่านตำราและศึกษาสมุนไพร เจ้ายังไม่เคยนำหลักฐานว่าเขามีกำลังคนอยู่ในมือมาถวายเรา แล้ววันนี้กลับมีคนของเขาลอบทำร้ายเจ้าเสียแล้วหรือ”คำถามนั้นทำให้หมิงเฉิงต้องก้มหน้าต่ำกว่าเดิม เขาเตรียมค

หมิงเฉิงวางตะเกียบลง “สิ่งผิดปกติอะไร”“เขาอ้างว่าเห็นหญิงสาวใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด นั่งร้องไห้อยู่ริมบ่อ พอเข้าไปถามก็...ก็เห็นใบหน้าของนางเป็นผีพ่ะย่ะค่ะ”หมิงเฉิงหรี่ตามอง “แล้วเจ้าก็เชื่อเรื่องไร้สาระเช่นนี้ด้วยหรือ”“กระหม่อมไม่กล้าเชื่อโดยไม่มีหลักฐานพ่ะย่ะค่ะ แต่เมื่อคืนองครักษ์ผู้นั้นตกใจจนพูดไม่รู้เรื่อง ทั้งยังมีไข้ขึ้นตลอดคืน ตอนนี้ยังนอนตัวสั่นอยู่ในห้องพักพูดว่ามีผีที่ตำหนักบูรพา”หมิงเฉิงแค่นหัวเราะ “คนขี้ขลาดเห็นเงาต้นไม้ก็คิดว่าเป็นผีได้ สั่งให้เขาหุบปาก หากใครแพร่ข่าวนี้ออกไปอีก ให้ลงโทษตามกฎของตำหนักบูรพา”“พ่ะย่ะค่ะ” กลืนน้ำลายลงคอช้าๆ โทษของตำหนักบูรพาหากไม่หุบปากก็คือการตัดลิ้นแม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่หมิงเฉิงกลับนึกถึงบ่อน้ำร้างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาจ้องตั่วเค่ออยู่นานก่อนจะสั่งเสียงต่ำ “ส่งคนไปตรวจดูบ่ออีกครั้ง อย่าให้ใครรู้ว่าเป็นคำสั่งของข้า และห้ามแตะต้องสิ่งใดโดยพลการ”ตั่วเค่อรับคำแล้วรีบถอยออกไปทว่าสองวันต่อมา ข่าวลือที่เพิ่งถูกกดไว้กลับปะทุขึ้นหนักกว่าเดิมคราวนี้ผู้พบเห็นไม่ใช่องครักษ์เพียงคนเดียว หากเป็นคนงานที่นำฟืนไปส่งยังเรือนเก็บของเก่า พวกเขาเ

ฮองเฮาลุกขึ้นจากที่นั่งทันที “บังอาจ ใครปล่อยหญิงผู้นี้เข้ามาในท้องพระโรง”องครักษ์รีบเข้ามา แต่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องหญิงสาวที่กำลังกอดบิดาอยู่ ชายวัยกลางคนกลับไม่สนใจเสียงร้องของคนรอบข้าง เขาเอาแต่กอดบุตรสาวแน่น น้ำตาไหลพราก“ลูกพ่อ...ใครทำอะไรเจ้า บอกพ่อมาฮืออออเจ้าตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ”อวี้เอ๋อร์ค่อยๆ หันหน้าไปทางฮองเฮา ริมฝีปากซีดสั่นระริก “ท่านพ่อ ข้าถูกขังอยู่ในห้องลับหลายวัน ถูกไท่จือทรมาน จนตาย”ฮองเฮาทรงตวาด หมิงเฉิงกระตุกอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอนางกำนัลคนนั้นเต็มทน“เหลวไหล” “ข้าไม่เคยพบหญิงผู้นี้มาก่อน” หมิงเฉิงตวาดขึ้นอีกคน“ข้าคืออวี้เอ่อร์จะบอกว่าจำข้าไม่ได้ได้อย่างไร” อวี้เอ๋อร์ร้องไห้ “คืนที่พวกเขาพาข้าไปยังบ่อน้ำร้าง ข้าจำได้ว่าเขาพูดว่าเป็นพระบัญชาของฮองเฮาและไท่จือห้ามปล่อยให้ข้ามีชีวิตกลับไปเด็ดขาด”“เจ้ากล้าดีอย่างไร” ฮองเฮาทรงโกรธจนเสียงสั่น “ฝ่าบาท อย่าทรงเชื่อคำพูดของวิญญาณร้ายผู้นี้ นี่ต้องเป็นแผนของใครบางคนที่ต้องการใส่ร้ายหม่อมฉัน”ฮ่องเต้ฉีเฉิงทรงลุกขึ้นจากที่นั่ง สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “พอได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี คำกล่าวหานี้ต้องได้รับการตรวจสอบ