All Chapters of ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ: Chapter 11 - Chapter 20

เซียวหลิงที่เคยเคารพรักและมองไท่จือเป็นเทพบุตรประเสริฐมาโดยตลอด ไม่อาจรับความจริงอันเหี้ยมโหดและภาพความสยดสยองตรงหน้าได้ ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนที่ดวงตาจะพร่ามัวและเป็นลมล้มพับไปในทันทีความมืดมิดภายในห้องลับใต้ดินเต็มไปด้วยความเย็นเยือกและกลิ่นคาวเลือดที่ลอยอบอวล หมิงเฉิงยึดจับร่างที่แทบไร้สติของเซียวหลิงไว้แน่น ก่อนจะตรึงข้อมือทั้งสองข้างของนางเข้ากับโซ่เหล็กบนแท่นนอนกว้าง เสียงโลหะกระทบกันดัง แกร้ง สอดรับกับเสียงลมหายใจหอบหนักของบุรุษผู้เคลิบเคลิ้มในความวิปลาสเมื่อเหยื่อไม่อาจดิ้นรนหนีไปไหนได้ หมิงเฉิงก็เริ่มต้นย่ำยีอย่างไร้ความเมตตา มือหนาบีบเคล้นเรือนร่างที่บอบช้ำอย่างหนักหน่วง ทิ้งรอยเขียวช้ำเป็นทางยาวไปตามผิวเนื้อ ความอบอุ่นและนุ่มนวลที่เคยแสดงต่อหน้าผู้คนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่มุ่งหวังจะบดขยี้และสร้างความเจ็บปวดให้แก่สตรีตรงหน้าเขากระแทกกระทั้นและข่มเหงเรือนกายอย่างเหี้ยมโหด ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรุนแรงและตั้งใจทารุณ “ฮืออออออได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด”เสียงสะอื้นไห้ที่แผ่วเบาของเซียวหลิงกลับยิ่งกระตุ้นความสุขสมอันบิดเบี้ยวในจิตใจของเขา หมิงเ

กองฟืนด้านหลังตำหนักเก่าส่องแสงวาบวูบ ยามที่ผ้าแพรสีดำสำหรับอำพรางกายถูกไฟกลืนกินจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เหวินเฉิงหยิบแว่นตาแก้วใสขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดอย่างเบามือ ก่อนจะสวมลงบนใบหน้าหล่อเหลา คืนสู่ภาพลักษณ์องค์ชายแปดผู้แสนใสซื่อและไร้พิษภัยดังเดิมเสี่ยวจื่อถือถาดชาร้อนๆ ก้าวเข้ามาด้านใน พลางเอ่ยถามด้วยความลุ้นระทึก"สำเร็จหรือไม่ขอรับ"เหวินเฉิงส่ายหน้าไปมาเบาๆ ก่อนจะรับแก้วชาขึ้นมาจิบ "ข้ายังไม่ทันจะได้อะไร... ก็มีคนมาเสียก่อน""ใครขอรับ" เสี่ยวจื่อเบิ่งตาโตด้วยความตกใจเหวินเฉิงถอนหายใจยาว สายตามองผ่านควันชาร้อนฉ่า "สตรีคนหนึ่ง...""สตรีหรือขอรับ ใครกัน" เสี่ยวจื่อถามซ้ำด้วยความประหลาดใจ วังหลวงยามวิกาลจะมีสตรีที่ไหนไปเดินแถวนั้นได้เหวินเฉิงส่ายหน้า พลางถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ในการต่อสู้เมื่อครู่ยังคงเด่นชัดในความทรงจำ ร่างอ้อนแอ้นที่เขาเผลอไขว่คว้าเอวบางเอาไว้ได้ ท่วงท่าการรับมือประหลาดที่ไม่เหมือนวรยุทธ์สำนักใด แต่กลับต่อกรกับเขาได้อย่างสูสี ผลัดกันรับผลักกันรุกอย่างรวดเร็ว ทีแรกเขามองไม่ออกด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายคือสตรี ทว่ายามที่ฝ่ามือรวบจับเข้าที่เอวคอดกิ่วและสัมผัสได้ถึงคว

ลีลี่เดินอยู่บนถนนกลางตลาดใหญ่ กวาดสายตามองรอบบริเวณก่อนจะเรียกนางกำนัลอาวุโสคนหนึ่งเข้ามาใกล้ ใบหน้าหวานฉายแววห่วงใยไร้ที่ติขณะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย"พี่สาว... ข้าอยากทราบว่าเรือนพักฟื้นนอกวังที่องค์ไท่จือส่งตัวเซียวหลิงไปรักษาอาการป่วยนั้นตั้งอยู่ที่ใดหรือ ข้าว่าจะแวะไปเยี่ยมนางเสียหน่อยไหนๆ เราก็ออกมาแล้ว"ทันทีที่คำถามจบลง คิ้วของนางกำนัลอาวุโสก็ขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าฉายแววฉงนและสับสนอย่างเห็นได้ชัด นางลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแน่ใจ"เรียนไท่จือเฟย... เรือนพักฟื้นนอกวังขององค์ไท่จือหรือพ่ะย่ะค่ะ เท่าที่กระหม่อมรับใช้ในพระตำหนักบูรพามาหลายปี... ไม่เคยได้ยินว่าองค์ไท่จือทรงมีเรือนพักฟื้นสำหรับรับใช้ที่ป่วยไข้อยู่นอกวังมาก่อนเลยนะเพคะ"ลีลี่แสร้งยิ้มหวานหยด กลบเกลื่อนความดุดันในนัยน์ตาได้อย่างแยบคาย "ไม่มีจริงๆ หรือ... ตายจริง ข้าคงฟังผิดไปแน่ๆ"นางกำนัลอาวุโสถอนหายใจยาวด้วยความผ่อนคลาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชมจากใจจริง "เอ่อ ไท่จือเฟยท่านลองถามไท่จือดูอีกทีเถิดเจ้าค่ะ ไท่จือช่างเปี่ยมด้วยเมตตาและห่วงใยผู้อื่นยิ่งนัก บ

ลีลี่ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาพลางส่ายหน้า "ยังเจ้าค่ะ... ท่านพ่อ ต่อไปจะทำการณ์ใด ก็นึกถึงความถูกต้องเป็นหลัก ไม่ต้องเกรงว่าจะกระทบกระเทือนมาถึงลูก"ใต้เท้าจางฟังแล้วพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ นัยน์ตาเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตา ก่อนจะยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาที่ข้างแก้มอย่างลืมตัว แล้วหันไปประสานมือมองป้ายวิญญาณภรรยา"หนี่เอ่อร์... เจ้าดูบุตรสาวของเราสิ นางเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งแล้วจริงๆ ว่าแต่ว่า... พ่อรู้สึกว่าเจ้าเปลี่ยนไปนะ ทั้งท่าทาง คำพูดคำจา ดูเข้มแข็งโตเป็นผู้ใหญ่เกินตัว หรือไปจำสำนวนมาจากคนในวังหลวงกันแน่" ใต้เท้าจางกะพริบตาปริบๆ ตามองบุตรสาวด้วยความสงสัยลีลี่อมยิ้มบางๆ ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าน้อยอกน้อยใจ เรียกร้องความสงสาร "ท่านพ่อพูดเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ... ลูกก็คือลูกของท่าน พ่อลูกกันแท้ๆ หรือท่านพ่อคิดว่าข้าไม่ใช่ลีลี่ลูกสาวของท่านกันแน่ หากเป็นเช่นนั้นลูกคงน้อยใจยิ่งนัก"ใต้เท้าจางเห็นน้ำตาคลอเบ้าของลูกสาวก็ตกใจแทบสิ้นสติ รีบโอบกอดลีลี่ไว้พลางลูบหลังปลอบโยนอย่างลนลาน"โอ๋ๆ ... ไม่เอาไม่ร้องนะลูก ไม่ๆๆ พ่อไม่กล้าสงสัยในตัวเจ้าหรอก เอาเช่นนี้แล้วกัน... พ่อจะส่ง โจวชิงฉือ มีดียืนหนึ่งของ

โจวชิงฉือหันไปมอง มาทำไมตอนนี้ขันทีตั่วเค่อถือถาดอาหารเดินเข้ามา บนถาดมีชามกระเบื้องสีขาวบรรจุน้ำซุปกลิ่นหอมอ่อนๆ ไอร้อนลอยขึ้นจากปากชาม“นี่คือซุปบำรุงร่างกายที่ไท่จือรับสั่งให้ส่งมาให้พระชายา”โจวชิงฉือเหลือบมองถ้วยซุป ก่อนหันไปมองด้านในห้องเพียงแวบเดียวจากนั้นจึงเดินออกไปยืนขวางประตู“ส่งมาให้ข้าเถอะ”ตั่วเค่อชะงัก “ไท่จือเฟยเล่า”โจวชิงฉือรับถาดมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไท่จือเฟยหลับไปแล้ว”ตั่วเค่อมองเข้าไปด้านใน “หลับแล้วหรือ”“เช่นนั้นเหตุใดประตูหน้าต่างจึง...”“ข้าเพิ่งเปิดไว้ให้ระบายอากาศ” คำตอบมาเร็วเกินไปจนตั่วเค่อเงียบไปครู่หนึ่งโจวชิงฉือยังคงยิ้มอย่างขันทีผู้ซื่อสัตย์ ไม่มีความผิดปกติแม้แต่น้อย“ไท่จือเหยทรงป่วยหนัก วันนี้หมอหลวงกำชับให้พักผ่อน ข้าว่าพวกเราควรพูดกันเบาๆ จะดีกว่า หากไท่จือเฟยตื่นขึ้นมาเพราะเสียงรบกวน เกรงว่าไท่จือจะทรงตำหนิเอา”ตั่วเค่อรีบก้มหน้า โจวชิงฉือยิ้มบางๆ “ฝากเรียนไท่จือด้วยว่าซุปมาถึงแล้ว ไท่จือเฟยจะเสวยหลังตื่นบรรทม”“ได้”หลังจากขันทีตั่วเค่อเดินจากไป โจวชิงฉือจึงปิดประตูลงช้าๆเขายืนถือถาดซุปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหาย