All Chapters of ดาราร้อยเรียง เคียงบุปผารำพัน: Chapter 11 - Chapter 20

ตลาดตะวันออกของเมืองหลวงคึกคักตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าปะปนกับเสียงล้อเกวียน และเสียงต่อรองราคาดังก้องไปตามตรอกซอกซอยฮูหยินผู้เฒ่าซูเดินเชิดหน้ารับแสงตะวัน ในชุดผ้าสีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋นที่เถ้าแก่เฉินสั่งตัดให้ โดยมีบ่าวหญิงสองคนเดินตามหลังคอยถือของ นางเงยหน้าสูงจนคอแทบเคล็ด สายตากวาดมองร้านรวงสองข้างทางด้วยแววตาของคนที่คิดว่าตนเองมีบุญวาสนาเหนือใคร“ผ้าเนื้อหยาบแค่นี้กล้าตั้งราคาเท่านี้เชียวหรือ ลดมาสักครึ่งไม่ได้เชียวหรือ” นางตวาดแม่ค้าร้านผ้าที่ริมทาง “รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร ลูกชายข้าคือบัณฑิตซู อีกไม่นานก็จะเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ผ้าดีไม่ดีพวกนี้มองปราดเดียวก็รู้แล้ว”แม่ค้ากัดฟันยิ้มรับ ผู้คนที่เดินผ่านต่างพากันเหลียวมองแล้วส่ายหน้า ในเมืองหลวงที่ขุนนางตัวจริงเดินกันให้ควั่ก คนที่ประกาศตนเช่นนี้มักเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลยทั้งสิ้นฮูหยินผู้เฒ่าซูเดินไปจนถึงร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งในตรอกท้ายตลาด ดวงตาก็เหลือบเห็นปิ่นหยกขาวที่แกะสลักเป็นลายดอกเหมยเล่มหนึ่งวางอยู่บนผ้าไหมแดง ปิ่นนั้นเรียบแต่ประณีต เนื้อหยกใสราวน้ำนม“เล่มนี้ข้าเอา” นางคว้าปิ่นขึ้นมาทันที“ขออ

เขามองผิวน้ำที่ไหลผ่าน นานจนนางนึกว่าเขาจะไม่ตอบ“ข้ากำลังเดินทางกลับเมืองหลวง” ในที่สุดเขาก็พูด “คนของข้าตามมาไม่ทัน ข้าจึงขี่ม้าเดินเล่นไปเรื่อย ๆ จนมาถึงริมแม่น้ำที่เจ้ายืนอยู่ ตอนนั้นข้าก็เหม่ออยู่เช่นกัน ไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นทำไม”“...”“อาจเพราะตอนนั้นข้ายังทำใจไม่ได้ว่าชุดเกราะที่ข้าสวมมาตั้งแต่อายุสิบสี่ ต้องถูกถอดออกเสียแล้ว” น้ำเสียงของเขาเรียบจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไรในตอนนี้ “ศึกครั้งสุดท้ายที่ชายแดน เสบียงที่ควรมาถึงทันเลี้ยงปากท้องทหารในกองทัพกลับมาไม่ถึง ข้ารู้ภายหลังว่าเสนาบดีกรมคลังหวังเหวินไห่ชะลอมันไว้เอง เพราะไม่ชอบที่ข้าไม่ยอมอ่อนข้อให้ขุนนางในราชสำนัก ทหารของข้าต้องต้มรากไม้กินประทังชีวิตมาสิบวัน ข้าจึงนำทัพตะลุยออกไปตัดเส้นทางศัตรูได้”เจิงหลิงนิ่งฟังโดยไม่ขัด“ข้าชนะศึกนั้น แต่กลับถูกลูกธนูดอกหนึ่งที่ยิงมาจากด้านหลังแนวทัพของข้าเอง” เขาแตะที่ไหล่ขวาโดยไม่รู้ตัว “รองแม่ทัพที่ข้าไว้ใจที่สุดถูกซื้อตัวไว้ล่วงหน้า และหวังจะสังหารข้าด้วยมือของต

หนึ่งสัปดาห์หลังขบวนสินค้าของเถ้าแก่เฉินออกเดินไปยังเส้นทางการค้าสายใต้ เหยาเล่อคังก็เริ่มรายงานเรื่องที่ท่านอ๋องไม่ชอบฟัง“มีคนตามสังเกตการณ์ที่เรือนการค้าตระกูลหลินมาสามวันแล้วขอรับ” เขากล่าว “สองคนอยู่ที่ร้านบะหมี่หัวมุมถนน หนึ่งคนปลอมเป็นคนส่งน้ำ ข้าสืบแล้ว พวกเขาล้วนเข้าออกจวนเสนาบดีหวัง”โม่จิ่งเหว่ยวางพู่กัน เขากำลังคัดคัมภีร์อยู่ ตัวอักษรบนกระดาษเรียบร้อยเหมือนทุกครั้ง แต่ปลายพู่กันกลับกดแรงกว่าปกติจนหมึกซึมเป็นรอย“ไม่ใช่เรื่องแปลก” เขาตอบเรียบ ๆ “ผ้าไหมของเขาถูกแย่งไป เขาย่อมอยากรู้ว่าใครช่างกล้ากับของที่เป็นของตระกูลหวัง คงให้คนตามสืบจนรู้ว่าเป็นหลินเจิง เขาคงรู้แล้วว่านางไม่มีประวัติในเจียงหนานนานกว่าครึ่งปี ส่วนคนที่ไปมาหาสู่กับนางบ่อยที่สุดคือเจ้า...หากเขาเห็นหน้าเจ้าคงอดสงสัยไม่ได้ว่าคนของตัวโหย่วอ๋อง ไฉนกลายเป็นพ่อบ้านตระกูลหลินไปแล้ว”“ข้าน้อยระวังแล้วขอรับ”“แค่นั้นยังไม่พอ” ท่านอ๋องเงยหน้า “เพิ่มคนติดตามนางอีกสองชุด และ...”คำพูดนั้นยังไม่ทันจบ ก็มีทหารยามรีบวิ่งเข้ามา “ท่านอ๋องขอรับ คนที่ตามคุณหนูหลินไปที่คลังสินค้ารายงานมาว่า ขบวนรถม้าของนางถูกขวางอยู่ในตรอก”โหย่

ขบวนสินค้าของเถ้าแก่เฉินประกอบด้วยม้าเกวียนสามสิบเล่ม บรรทุกผ้าไหมชั้นดีที่เขาสะสมมาตลอดสามปี รวมกับของที่เพิ่งซื้อเพิ่มด้วยเงินกู้ มีองครักษ์ที่ว่าจ้างมายี่สิบนาย และมีจางต้า พ่อบ้านเก่าแก่ที่เถ้าแก่เฉินไว้ใจที่สุดเป็นผู้ควบคุมผ่านไปสิบหกวัน ขบวนก็มาถึงเชิงเขาซานหลิง เส้นทางที่พ่อค้าหยางวาดไว้ในแผนที่ลับของคุณหนูหลินอ้างว่าเป็นทางลัดที่ท่านผู้เฒ่าหลินเคยใช้ ตามแผนที่นั้น พวกเขาต้องเลี้ยวออกจากถนนหลวงที่ปากทางสามแพร่ง เดินเข้าไปในช่องเขาแคบ ๆ เพียงแต่จางต้ารู้สึกลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ก็สั่งให้ขบวนเลี้ยวตามแผนที่นั้นไป เพราะนายท่านกำชับมาแล้วว่าห้ามออกนอกเส้นทางแม้แต่ก้าวเดียวเมื่อเกวียนเล่มสุดท้ายผ่านเข้าไปในช่องเขา ท่อนซุงขนาดใหญ่ก็กลิ้งลงมาปิดทางหลังขบวน พร้อมกับเสียงโห่ร้องจากหน้าผาทั้งสองข้างม้าราวห้าสิบตัวพุ่งลงมาจากเนินเขา โดยคนที่สวมผ้าคลุมหน้าปิดบังตัวตน ถือทั้งดาบและหน้าไม้ ทำงานอย่างเป็นระเบียบจนองครักษ์ที่เคยโอ้อวดว่าชำนาญศึกถึงกับตะลึง ไม่มีเสียงตะโกนวุ่นวาย ไม่มีการไล่ฆ่า มีเพียงเสียงสั่งสั้น ๆ ที่เฉียบขาดเหมือนเสียงสั่งการในกองทัพ“วางอาวุธ ผู้ที่ไม่ขัดขืนจะไม่ถูกทำร้า

โรงเตี๊ยมที่ซูซือเจ๋อและมารดาย้ายมาพักเป็นโรงเตี๊ยมชั้นสามที่ผนังบางจนได้ยินเสียงกรนของห้องข้าง ที่นอนมีกลิ่นอับ ข้าวต้มมื้อเช้าใสจนเห็นก้นชาม ฮูหยินผู้เฒ่าซูบ่นไม่หยุดตั้งแต่ตื่นจนหลับ ทั้งบ่นเรื่องห้องเล็ก เรื่องอาหารไม่อร่อย เรื่องเถ้าแก่เฉินที่หมดตัวในชั่วข้ามคืน เรื่องเสียงดังของเพื่อนบ้าน โดยไม่เคยหยุดคิดว่าเรื่องที่นางพูดทั้งหมดล้วนเกิดจากการที่ตนทอดทิ้งสกุลเฉินเอาไว้เบื้องหลังเพื่อเอาตัวรอดทว่าเรื่องที่สำคัญกว่าเรื่องไหน ๆ คงเป็นเป็นเรื่องเงินในกระเป๋าของซูซือเจ๋อก็เหลือไม่ถึงสิบตำลึงอีกสิบสี่วันจะถึงการสอบในพระราชวัง หากผ่านแล้วเขาจะได้เป็นขุนนาง แต่การได้เป็นขุนนางกับการได้ตำแหน่งที่ดีเป็นคนละเรื่อง หากอยากก้าวหน้าได้อย่างมั่นคงก็ยังต้องใช้เงินหล่อเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่เขาต้องการผู้สนับสนุนคนใหม่ เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และในหัวของเขามีใบหน้าเดียวที่ปรากฏขึ้นมา ใบหน้าที่งดงามราวหิมะบนกิ่งไม้ที่มิอาจลบเลือนไปจากความทรงจำได้...***คุณหนูหลินต้อนรับซูซือเจ๋อย่างแขก นางสวมชุดสีเทาอ่อนปักลายเมฆที่ดูเรียบง่ายแต่ก็ยิ่งขับความสง่างามของนางออกมา“บัณฑิตซู ข้าได้ยินเรื่องสกุลเฉินแล้