ดาราร้อยเรียง เคียงบุปผารำพัน

เจิงหลิงเป็นบุตรสาวของนายอำเภอหลานเหลียง ชีวิตของนางแม้มิได้สุขสบายดั่งคุณหนูในจวนใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ลำบากถึงขั้นปากกัดตีนถีบ บิดาทั้งถนอมและเอ็นดูนางเหลือคณา ด้วยว่าเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ดังนั้นเมื่อถึงวัยออกเรือน บิดาที่เล็งเห็นถึงความสามารถของบัณฑิตผู้หนึ่งในหลานเหลียง ทั้งบัณฑิตผู้นั้นยังชอบพอกับบุตรสาวของตนเป็นทุนเดิมจึงหมายมั่นให้เจิงหลิงแต่งให้คนผู้นั้น

แต่งงานกับบัณฑิตที่มีอนาคต ย่อมถือว่ามองการณ์ไกล เจิงหลิงเองเมื่อเห็นว่าเป็นท่านพ่อใส่ใจก็ตอบรับการแต่งงานนี้ อีกทั้งนางและบัณฑิตซูผู้นั้นก็ชอบพอกันอยู่ตั้งแต่ต้น จึงไม่มีสิ่งใดให้ลังเลอีก

กระนั้นเมื่อสมรสกันได้เพียงสามปี บิดาของนางก็ถูกเรียกตัวกลับบ้านเกิด นางแต่งออกมาแล้วมิอาจติดตามบิดาไปได้ จึงต้องรั้งอยู่ที่หลานเหลียง บุตรเขยของใต้เท้าเจิงก็ให้คำมั่นว่าหากวันหน้าก้าวหน้า สอบขุนนางได้ จะพาเจิงหลิงกลับบ้านมารดาอย่างสมเกียรติ เจิงหลิงในใจยินดียิ่ง ส่วนบิดาของนางก็เชื่อในคำพูดนั้นอย่างหมดใจ และคิดว่าตนนั้นฝากฝังบุตรสาวไว้ไม่ผิดคน

เมื่อแต่งให้สกุลซู เจิงหลิงก็ทุ่มเททุกอย่างให้กับผู้เป็นสามี โดยหวังว่าสามีของนางจะได้เป็นขุนนางดั่งที่หวัง ชีวิตต่อไปของพวกเขาก็จะราบรื่นไร้กังวล

เพื่อไม่ให้สามีเป็นกังวล ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เจิงหลิงถึงขั้นเอ่ยปากว่าตนจะจัดการเรื่องในจวนนี้เอง ให้ซูซือเจ๋อผู้เป็นมีพากเพียรอ่านตำราแล้วตั้งใจสอบ อีกทั้งมารดาที่แก่ชราของเขานางก็จะดูแลปรนนิบัติไม่ต่างจากมารดาผู้ให้กำเนิด

จากคุณหนูในจวนนายอำเภอก็ต้องมาตรากตรำทำงาน ไม่เกี่ยงว่าต้องไปรับจ้างเขาว่าเสียศักดิ์ศรีหรือไม่ การสอบขุนนางจำต้องใช้เงิน ตำรา กระดาษ พู่กัน แม้แต่เทียนที่จุดอ่านตำราตอนกลางคืนก็ต้องใช้เงินไม่ใช่หรือ แล้วจะมีรังเกียจรังงอนงานรับจ้างได้อย่างไรกัน

ส่วนซูซือเจ๋อก็ค่อย ๆ ก้าวหน้าไปทีละขั้น สอบผ่านทีละขั้น จนถึงตอนที่ต้องเข้าเมืองหลวง ในยามนั้นเจิงหลิงเต็มไปด้วยความยินดี อนาคตที่นางวาดหวังอยู่ตรงหน้าแล้ว อีกไม่กี่ก้าวก็จะสำเร็จดั่งที่หวังแล้ว

ทว่าเจิงหลิงก็ค่อย ๆ สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป

ซูซือเจ๋อเริ่มอ่านตำราที่บ้านน้อยลง เขาไปคลุกอยู่ในจวนของเศรษฐีผู้หนึ่งอยู่ค่อนวัน ตั้งแต่เช้าตรู่ กลับมาอีกทีก็มืดค่ำ โดยให้คำอธิบายไว้แต่เพียงว่าเศรษฐีผู้นั้นใจกว้าง คิดว่าบัณฑิตซูย่อมก้าวหน้าในอนาคตจึงคิดจะสนับสนุนดูแล ตอนนี้ก็ถึงขั้นเปิดห้องตำราให้บัณฑิตซูได้ใช้

เจิงหลิงก็เชื่ออย่างใสซื่อว่าเศรษฐีผู้นั้นใจกว้าง อีกอย่างเรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแปลกอะไร

กระทั่งวันหนึ่ง ในวันที่นางออกไปรับจ้างเก็บผัก พอกลับมาบ้านก็ตั้งใจทำงานในเรือนให้เรียบร้อย แต่ผู้เป็นสามีและแม่สามีกลับยื่นมาบางอย่างมาให้

เจิงหลิงที่เห็นก็ยังไม่คิดอะไร รีบลุกขึ้นปัดมือที่เลอะเถอะกับชุดมอมแมมขาดวิ่นจนไม่รู้จะปะอย่างไรของตน ก่อนจะรับหนังสือฉบับหนึ่งมาถือเอาไว้

“อะไรหรือ”

นางถามแต่ไร้คนให้คำตอบ แม่สามีหันหน้าหนีไปทาง สามีก็หันหน้าหนีไปทาง กระทั่งนางเปิดมันออกมือหยาบกร้านที่ทำงานมานานหลายปีจึงเริ่มสั่นสะท้าน

“หนัง...หนังสือหย่า”

“เจิงหลิง...เราหย่ากันเถอะ”

“ข้า...ข้าทำผิดอะไร”