19 ข้อเสนอ

 

โรงเตี๊ยมที่ซูซือเจ๋อและมารดาย้ายมาพักเป็นโรงเตี๊ยมชั้นสามที่ผนังบางจนได้ยินเสียงกรนของห้องข้าง ที่นอนมีกลิ่นอับ ข้าวต้มมื้อเช้าใสจนเห็นก้นชาม ฮูหยินผู้เฒ่าซูบ่นไม่หยุดตั้งแต่ตื่นจนหลับ ทั้งบ่นเรื่องห้องเล็ก เรื่องอาหารไม่อร่อย เรื่องเถ้าแก่เฉินที่หมดตัวในชั่วข้ามคืน เรื่องเสียงดังของเพื่อนบ้าน โดยไม่เคยหยุดคิดว่าเรื่องที่นางพูดทั้งหมดล้วนเกิดจากการที่ตนทอดทิ้งสกุลเฉินเอาไว้เบื้องหลังเพื่อเอาตัวรอด

ทว่าเรื่องที่สำคัญกว่าเรื่องไหน ๆ คงเป็นเป็นเรื่องเงินในกระเป๋าของซูซือเจ๋อก็เหลือไม่ถึงสิบตำลึง

อีกสิบสี่วันจะถึงการสอบในพระราชวัง หากผ่านแล้วเขาจะได้เป็นขุนนาง แต่การได้เป็นขุนนางกับการได้ตำแหน่งที่ดีเป็นคนละเรื่อง หากอยากก้าวหน้าได้อย่างมั่นคงก็ยังต้องใช้เงินหล่อเลี้ยงขุนนางผู้ใหญ่

เขาต้องการผู้สนับสนุนคนใหม่ เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

และในหัวของเขามีใบหน้าเดียวที่ปรากฏขึ้นมา ใบหน้าที่งดงามราวหิมะบนกิ่งไม้ที่มิอาจลบเลือนไปจากความทรงจำได้...

***

คุณหนูหลินต้อนรับซูซือเจ๋อย่างแขก นางสวมชุดสีเทาอ่อนปักลายเมฆที่ดูเรียบง่ายแต่ก็ยิ่งขับความสง่างามของนางออกมา

“บัณฑิตซู ข้าได้ยินเรื่องสกุลเฉินแล้ว ขออภัยด้วย ข้าเองก็เสียหายไม่น้อยจากเรื่องเท็จในครั้งนี้”

“คุณหนูหลินเมตตาแล้ว” ซูซือเจ๋อก้มศีรษะ ด้วยท่าทางที่เขาซักซ้อมมาแล้วหลายรอบ “ข้าน้อยทราบดีว่าเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของท่านผู้เฒ่าหลินที่ไว้ใจคนผิด ไม่เกี่ยวกับคุณหนู”

รอยยิ้มบนมุมปากของเจิงหลิงเผยออกมา ท่านผู้เฒ่าหลินที่ถูกแอบอ้างชื่อมาพูดแทนในเวลานี้คงไม่คิดว่าตนต้องมาถูกกล่าวหาว่าไว้ใจคนผิด นางหุบรอยยิ้มนั้นไว้ แล้วเลือกพูดอย่างช้า ๆ

“ข้าเสียเงินไปหลายพันตำลึงในหนทางที่ไม่มีอยู่จริง ตอนนี้ในเมืองหลวง ข้าต้องการผู้ที่จะช่วยตรวจสอบสิ่งที่ข้าไม่มีเวลาตรวจสอบ และต้องการผู้ที่มีที่ยืนในราชสำนัก เพราะพ่อค้าที่ไม่มีขุนนางหนุนหลังย่อมถูกเอาเปรียบได้ง่าย” นางมองเขาตรง ๆ “บัณฑิตซูกำลังจะได้เป็นขุนนาง ไม่ใช่หรือ”

ดวงตาของซูซือเจ๋อเป็นประกายขึ้นทันที ไม่คิดฝันว่าเรื่องพวกนี้ช่างประจวบเหมาะราวกับจับวาง เขาโน้มตัวไปข้างหน้า “ข้าน้อยพร้อมจะรับใช้คุณหนูเต็มกำลัง บัญชีข้าน้อยก็พอจะเชี่ยวชาญอยู่บ้าง ที่ผ่านมาก็ช่วยสกุลเฉินดูแลมาโดยตลอด”

“ข้าเชื่อ” นางพยักหน้า “แต่ข้าเคยถูกหักหลังมาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าจะไม่ลงทุนกับใครอีกโดยไร้หลักประกัน”

“หลักประกัน?”

“ทรัพย์สินที่ท่านมี” นางวางถ้วยชาลง “ข้าต้องการบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของท่าน ที่ดิน บ้าน ร้านค้า ทั้งหมดที่ท่านถือครอง หากข้าเห็นว่าท่านมีรากฐานพอ ข้าจึงจะวางใจ แล้วถึงกล้ามอบหมายทั้งเงินและงานให้ท่านเพื่อให้ท่านใช้สำหรับหน้าที่การงานของตน”

“...”

“เป็นขุนนาง หากหวังก้าวหน้าไม่พ้นต้องใช้เงินทองไม่ใช่หรือ ข้าไร้เส้นสาย มีแต่เงินทองที่จุนเจือได้ เมื่อท่านมีตำแหน่งแล้ว...ก็หวังเพียงท่านจะหนุนหลังคนค้าขายเช่นข้า”

ซูซือเจ๋อกลืนน้ำลาย เงินทองคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด เขารีบล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบม้วนกระดาษหนาออกมาวางบนโต๊ะ

“ข้าน้อยเตรียมมาแล้วขอรับ”

เจิงหลิงสบตากับเสี่ยวหลันที่ยืนอยู่ด้านหลังเพียงชั่ววูบ ก่อนจะก้มลงเปิดม้วนกระดาษที่เขาส่งมา

บัญชีทรัพย์สินเขียนไว้เรียบร้อย เขาไม่มีอะไรมากนัก มีเงินสดเพียงไม่กี่สิบตำลึง เรือนเก่าในหลานเหลียงหนึ่งหลังที่ไม่เหลืออะไรแล้ว และมีรายการที่ถูกขีดเส้นใต้ไว้ด้วยหมึกแดงว่า ‘ที่นาข้าวสี่แปลง ร้านขายเมล็ดพันธุ์สองคูหา ที่ตำบลหลานเหลียง’

“ที่ดินนี้ท่านได้มาจากที่ใด” นางถามเสียงเรียบ ทั้งที่ตัวหนังสือที่เห็นนั้นแทบทำให้ปลายนิ้วที่จับกระดาษชา

เพราะนางจำมันได้ นาข้าวสี่แปลงนั้นคือที่ดินที่ท่านพ่อซื้อไว้เป็นสินเดิมของนางตั้งแต่ก่อนแต่งงาน ร้านเมล็ดพันธุ์สองคูหานั้นก็เป็นของที่ท่านพ่อให้ไว้ให้นางเลี้ยงชีพเมื่อแต่งกับสกุลซู นางไม่เคยเอ่ยปากว่าเป็นของใคร เพราะเห็นว่าสามีกับภรรยาล้วนเป็นคนเดียวกัน แต่โฉนดทุกฉบับ ทั้งที่ดินและร้านค้า ยังคงใช้ชื่อ ‘เจิงหลิง’ ในเอกสารตลอดมา แล้วไยจึงเป็นของซูซือเจ๋อไปได้เล่า

“เป็นสินเดิมของภรรยาเก่า” ซูซือเจ๋อตอบอย่างไม่ลังเล ในน้ำเสียงมีความมั่นใจของผู้ที่เล่าเรื่องนี้กับตัวเองมาหลายครั้งจนเชื่อเอง “ก่อนหย่ากัน นางยกให้ข้าเพื่อเป็นค่าชดเชยที่ข้าอุ้มชูนางมาหลายปี มีหนังสือครบถ้วนทุกฉบับ”

“ภรรยาเก่าของท่านมีชื่อว่าอะไร”

“เจิงหลิง...เป็นสตรีบ้านนอกจากหลานเหลียง” เขายกยิ้ม ท่าทางเหมือนเล่าเรื่องไม่สำคัญ “ไม่คู่ควรกับข้า ข้าหย่ากับนางไปตั้งแต่ก่อนสอบขุนนาง วันข้างหน้ารับรองได้ว่านางจะไม่มาวุ่นวายแน่นอนขอรับ”

ทั่วทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ เสี่ยวหลันที่ยืนอยู่ด้านหลังเจิงหลิงกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว

แต่ใบหน้าของคุณหนูหลินยังคงเรียบเฉย นางพลิกกระดาษไปหน้าถัดไป เห็นหนังสือที่ซูซือเจ๋อแนบมา และตัวหนังสือสามตัวที่มุมล่างที่เขียนว่า ‘เจิงหลิง’ ซึ่งลายมือนั้นไม่ใช่ลายมือของนาง แต่เป็นลายมือที่นางเพิ่งเห็นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนบนจดหมายขอบคุณฉบับหนึ่ง

“ยังมีหนังสือยืนยันอื่น ๆ หรือไม่เกี่ยวกับทรัพย์สินของท่านที่หลานเหลียง”

“ที่ข้าน้อยเก็บไว้ขอรับ”

“เอามาให้ข้าดู” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ยิ้มบาง ๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ซูซือเจ๋อหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะเก็บมันไว้เป็นหลักประกันตลอดช่วงที่ข้าลงทุนกับท่าน เมื่อท่านได้ตำแหน่งแล้วข้าจะคืนให้แน่นอน”

ซูซือเจ๋อลังเลชั่วอึดใจ แต่ความโลภที่ผลักดันให้เขามาถึงที่นี่ก็ชนะ เขาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ข้าน้อยจะนำมาให้พรุ่งนี้เช้า”

“ดี” นางลุกขึ้น “เช่นนั้นนับจากวันพรุ่งนี้ข้าจะเป็นคนให้เงินท่านเอง ขอให้บัณฑิตซูสอบผ่านอย่างราบรื่น ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน เพื่อความมั่นคงทั้งของข้ากับท่าน”

เมื่อชายหนุ่มเดินออกจากห้องไปแล้วด้วยท่าทางที่ราวกับเดินอยู่บนปุยเมฆ แต่เมื่อคล้อยหลังบัณฑิตโลภมากผู้นั้นเสี่ยวหลันก็รีบเข้ามาประคองแขนเจ้านาย

“คุณหนูเจ้าคะ มือของคุณหนู...”

เจิงหลิงก้มมองมือตนเอง มันกำลังสั่นอยู่ สั่นด้วยความโกรธเหลือคณาจนนางหลับตาลงสูดหายใจลึก

คนผู้นี้กล้ายึดทรัพย์ของภรรยามาเป็นของตน ช่างไม่รู้ผิดชอบชั่วดีจริง ๆ