20.1 หลักฐานจากหลานเหลียง

“ข้าต้องการคนไปที่หลานเหลียง”

เจิงหลิงพูดทันทีที่เหยาเล่อคังเข้ามาในห้อง ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะทันเอ่ยถึงโฉนดที่ซูซือเจ๋อนำมาส่งตั้งแต่เช้า ม้วนกระดาษทั้งสี่ฉบับวางอยู่บนโต๊ะเหมือนซากศพที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมา

“โฉนดพวกนี้ปลอมแปลงเพียงบางส่วน ลายมือผิดไปเล็กน้อยและตราประทับของอำเภอถูกใช้อย่างผิดวิธี ตัวมันเองเพียงพอจะให้ข้าฟ้องร้อง แต่ไม่พอจะลงโทษเขาให้หมดทางหนี” นางพูดเสียงเรียบ “ข้าต้องการทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง พยานบุคคล หลักฐานการติดสินบน เส้นทางเงิน และ...”

นางหยุดชั่วครู่ ก่อนพูดเบาลง “สาวใช้ของข้า”

“คุณหนูหมายถึง...”

“ชุนเถา” นางตอบ “สาวใช้ที่ติดตามข้าตั้งแต่ออกเรือนจากบ้านเดิม ข้าไม่เห็นนางอีกตั้งแต่ปีที่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าซูบอกว่านางลักขโมยของจึงถูกไล่ออก แต่ข้าไม่เคยเชื่อ”

โม่จิ่งเหว่ยที่นั่งฟังอยู่ในมุมห้องมาตลอดวางถ้วยชาลง “ข้ารับปากเจ้าแล้ว วางใจเถอะ เรื่องในอดีตย่อมคลี่คลายในเร็ววัน”

***

สิบวันต่อมา คนของเหยาเล่อคังสามคนที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่ก็ไปถึงที่หลานเหลียง และกลับมาพร้อมของที่นางต้องการ

อย่างแรกคือสำเนาสมุดบัญชีลับของเสมียนประจำที่ว่าการอำเภอ ที่จดบันทึกของกำนัลที่นายอำเภอรับไว้ตลอดสองปี และในหน้าหนึ่งมีรายการว่า ‘บัณฑิตซู ตั๋วเงินสามร้อยตำลึง ปิดคดีร้องทุกข์ของสตรีแซ่เจิง’ ลงวันที่ตรงกับวันที่นางถูกไล่ออกจากที่ว่าการอำเภอ

อย่างที่สองคือคำให้การของชาวบ้านสามคนที่เห็นสองแม่ลูกสกุลซูหอบของออกจากเรือนในคืนฝนตกวันนั้น และไม่เคยเห็นภรรยาซูเดินตามออกมา

และอย่างที่สามคือสตรีร่างผอมบางพร้อมห่อผ้าเก่า ๆ ยืนก้มหน้าอยู่หน้าประตูห้องรับแขก

เจิงหลิงลุกขึ้นช้า ๆ มือสองข้างสั่นระริก หญิงสาวที่ยืนอยู่นั้นผอมจนเกือบจำไม่ได้ ใบหน้าที่เคยกลมแป้นเต็มไปด้วยรอยตรากตรำ มีรอยแผลเป็นที่ข้อมือและแก้ม แต่ดวงตานั้นยังเป็นดวงตาคู่เดิมของเด็กสาวที่เคยตามนางไปไหนมาไหนเสมอ

“ชุนเถา”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ปากสั่น น้ำตาหยดลงบนพื้นก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยอะไรออกมา

“คุณหนู...คุณหนูจริง ๆ ด้วย...” ชุนเถาทรุดลงคุกเข่า ปล่อยโฮออกมาจนตัวสั่น เพียงพบหน้ากันชั่วครู่ซุนเถาก็จดจำนางได้แล้ว ต่างจากคนอื่น ๆ ที่ไม่คิดว่านางคือเจิงหลิง

 “บ่าวคิดว่า...บ่าวคิดว่าคุณหนูตายไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่าคุณหนูกระโดดแม่น้ำตายไปแล้ว!”

เจิงหลิงคุกเข่าลงข้างนาง โอบกอดร่างผอมบางนั้นเอาไว้ ปล่อยให้น้ำตาที่ไม่เคยไหลต่อหน้าผู้ใดไหลลงมาเป็นสาย ฝ่ามือของนางลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านอย่างแผ่วเบา

“ข้ายังอยู่” นางกระซิบ “ข้ายังอยู่ ชุนเถา”

เมื่อทั้งสองร้องไห้จนสงบลง ชุนเถาจึงเล่าทุกสิ่งที่รู้ ฮูหยินผู้เฒ่าซูขายนางให้พ่อค้าเร่ที่ผ่านมาเพียงเพราะนางไปเห็นซูซือเจ๋อนั่งฝึกลอกลายมือของคุณหนูอยู่ในคืนก่อนวันที่นางถูกตี ชุนเถาถามออกไปด้วยความสงสัย ก็ถูกตบหน้าและถูกใส่ร้ายว่าขโมยของจนถูกส่งขาย นางถูกขายต่อไปสามทอดจนไปอยู่ในจวนแห่งหนึ่งที่ติงโจว ทำงานซักผ้าจนผิวแตก แต่นางรู้ว่าคุณหนูเป็นผู้มีพระคุณ และมีสิ่งหนึ่งที่ติดตัวนางมาตลอด

นางล้วงมือเข้าไปในชายเสื้อที่เย็บซ่อนไว้ หยิบกระดาษที่พับจนเก่ายับออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ

“บ่าวแอบเก็บมันไว้ คืนนั้นบ่าวเห็นนายท่านซูทิ้งมันลงในเตาไฟ แต่ยังไม่ทันไหม้ บ่าวคว้าออกมาได้ แล้วซ่อนไว้จนวันที่ถูกขาย”

เจิงหลิงรับกระดาษมาคลี่ออก มันเป็นกระดาษเศษที่เต็มไปด้วยหมึก ตัวอักษรสองคำ ‘เจิงหลิง’ ซ้ำไปมานับสิบครั้ง แต่ละตัวค่อย ๆ เหมือนลายมือของนางมากขึ้นทีละบรรทัด จนกระทั่งบรรทัดสุดท้ายที่เหมือนมากจนแยกไม่ออกว่าอันไหนเป็นของจริง

“หลักฐานที่ดีที่สุดคือหลักฐานที่ผู้ก่อมันทิ้งไว้เอง” เสียงต่ำเรียบดังมาจากหน้าประตู โม่จิ่งเหว่ยยืนพิงกรอบประตูอยู่ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อใด ทว่าดวงตาของเขามองสองสตรีที่ยังกอดกันอยู่บนพื้นด้วยแววตาอ่อนโยน “เจ้าก็เก็บมันไว้ให้ดี”