บททั้งหมดของ ดาราร้อยเรียง เคียงบุปผารำพัน: บทที่ 1 - บทที่ 5

เจิงหลิงเป็นบุตรสาวของนายอำเภอหลานเหลียง ชีวิตของนางแม้มิได้สุขสบายดั่งคุณหนูในจวนใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ลำบากถึงขั้นปากกัดตีนถีบ บิดาทั้งถนอมและเอ็นดูนางเหลือคณา ด้วยว่าเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ดังนั้นเมื่อถึงวัยออกเรือน บิดาที่เล็งเห็นถึงความสามารถของบัณฑิตผู้หนึ่งในหลานเหลียง ทั้งบัณฑิตผู้นั้นยังชอบพอกับบุตรสาวของตนเป็นทุนเดิมจึงหมายมั่นให้เจิงหลิงแต่งให้คนผู้นั้นแต่งงานกับบัณฑิตที่มีอนาคต ย่อมถือว่ามองการณ์ไกล เจิงหลิงเองเมื่อเห็นว่าเป็นท่านพ่อใส่ใจก็ตอบรับการแต่งงานนี้ อีกทั้งนางและบัณฑิตซูผู้นั้นก็ชอบพอกันอยู่ตั้งแต่ต้น จึงไม่มีสิ่งใดให้ลังเลอีกกระนั้นเมื่อสมรสกันได้เพียงสามปี บิดาของนางก็ถูกเรียกตัวกลับบ้านเกิด นางแต่งออกมาแล้วมิอาจติดตามบิดาไปได้ จึงต้องรั้งอยู่ที่หลานเหลียง บุตรเขยของใต้เท้าเจิงก็ให้คำมั่นว่าหากวันหน้าก้าวหน้า สอบขุนนางได้ จะพาเจิงหลิงกลับบ้านมารดาอย่างสมเกียรติ เจิงหลิงในใจยินดียิ่ง ส่วนบิดาของนางก็เชื่อในคำพูดนั้นอย่างหมดใจ และคิดว่าตนนั้นฝากฝังบุตรสาวไว้ไม่ผิดคนเมื่อแต่งให้สกุลซู เจิงหลิงก็ทุ่มเททุกอย่างให้กับผู้เป็นสามี โดยหวังว่าสามีของนางจะได้เป็นขุนนางดั่งท

เจิงหลิงฟื้นขึ้นมาจากความหนาวเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก เมื่อตื่นลืมตาขึ้นมาจึงได้รู้ว่าฝนห่าใหญ่กำลังตกจนพื้นเจิ่งนอง และไม่รู้ว่านางนอนตากฝนเช่นนี้มานานเท่าใดแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็พยายามประคับประคองตัวเอง กระเสือกกระสนเข้าไปในเรือน ต่อให้สติเลือนรางก็เห็นว่าภายในเรือนแห่งนี้ว่างเปล่าเพียงใดเรือนนี้เหมือนดั่งเรือนที่เพิ่งถูกโจรยกเค้าก็มิปาน สองแม่ลูกสกุลซูคงจากไปแล้วพวกสารเลว...หากพวกนั้นมีความกล้ามากขึ้นอีกเพียงนิด คงสังหารนางมัดมือมัดเท้าจับถ่วงแม่น้ำแล้วกระมังแต่ยิ่งคิดศีรษะที่หนักอึ้งเหมือนถูกหินถ่วงก็ยิ่งปวดราวกับจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ ในตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยโทสะ ทว่าความหนาวจากหยาดฝนกลับกำลังกัดกินถึงกระดูก เจิงหลิงทำได้แต่กอดตัวเองเอาไว้ ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยพิษไข้สลบไปสองวันสองคืนก็ตื่นมาพร้อมกับคอที่แห้งผาก ความกระหายปลุกให้เจิงหลิงตื่นขึ้นมา ร่างที่ป่วยไข้มาหลายวันคลานไปรินน้ำมาดื่มดับกระหายและรวบรวมสติ เรียบเรียงทุกอย่าง แล้วตระหนักว่าตอนนี้นางสิ้นเนื้อประดาตัวเสียแล้วสินเดิมไม่เหลือ สามีทอดทิ้ง เหลือเพียงเรือนซอมซ่อ ไร้อนาคต...และเป็นสองแม่ลูกสกุลซูที่ทำให้นางเป็นเช่นน

เจิงหลิงอยู่ในเมืองหลวงดั่งมดปลวกตัวหนึ่งได้ราว ๆ สามวัน อยู่ ๆ ก็มีคนน่ากลัวมาหาถึงที่พร้อมกับแผ่นหยกเกลี้ยงในมือที่นางเอาไปจำนำเมื่อสามวันก่อน พลันในใจของเจิงหลิงก็ได้คำตอบในทันทีคนคนนั้นหานางพบแล้วจริง ๆ“พวกท่านมาพาข้าไปหาเขาหรือ”“ใช่...ไปกันได้แล้ว”คนพวกนั้นพูดจาห้วน ๆ แต่ไม่อ้อมค้อม พานางไปยังจวนแห่งหนึ่งที่พอเห็นป้ายอันตระการตาหน้าจวนก็ทำเอาเจิงหลิงหน้าซีดเผือดจวนโหย่วอ๋อง...เจ้าของหยกชิ้นนั้นคือโหย่วอ๋องน่ะหรือ...“เป็นอะไรไป เข้าไปได้แล้ว ท่านอ๋องรออยู่”เจิงหลิงก้มหน้า เดินตามหลังคนพวกนั้นไป ตอนนี้นางทำได้แค่กุมมือตัวเองเอาไว้แน่น ออกแรงจิกเนื้อเตือนตัวเองให้มีสติ ไม่นานก็เข้ามายังห้องห้องหนึ่งที่เจ้าของห้องกำลังก้มหน้าจรดพู่กันอย่างไม่ทุกข์ร้อนคนคนนั้นคือเขาคนที่บอกว่าจะรอดูนางกระโจนลงน้ำกับตา และหยิบยื่นแผ่นหยกเกลี้ยงมาให้นาง มองมายังนางราวกับเจอเรื่องสนุก ในตอนนี้ก็ไม่ต่างกันบุรุษที่กำลังสนใจปลายพู่กันของตัวเอง ค่อย ๆ ถอนสายตาแล้วมองมายังนาง ไม่นานก็เผยรอยยิ้มที่เหมือนในวันนั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยนออกมา“เป็นเจ้า...ถึงจะซูบผอมลงไปไม่น้อย แต่ข้าก็จำเจ้าได้”เจิงหลิงเริ