All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 91 - Chapter 100

“ไม่เคย ครอบครัวของผมไม่มีใครเคยพบพี่สาวของคุณ นอกจากภาพถ่ายที่นายรันต์นำมาให้เราดู เรารู้แต่เพียงว่านายรันต์ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง เขาเฝ้าพยายามตามจีบเธอ ก่อนจะคบหากันในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ น้องชายของผมรักพี่สาวของคุณมาก เมื่อนายรันต์รู้ว่าพี่สาวของคุณจะกลับมาอยู่เมืองไทย เขาก็บอกกับพวกผมว่าเขาอยากที่จะกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ โดยขอกลับมาดูแลกิจการรีสอร์ตห่มรัก พวกเราก็ไม่ขัดข้องเพราะรู้ดีว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้รันต์ต้องการที่จะกลับมาอยู่เมืองไทย แต่สิ่งที่พวกเราคาดไม่ถึงก็คือการกลับมาในครั้งนี้ของเขาจะทำให้เขาต้องประสบเคราะห์กรรมถึงแก่ชีวิต ผมไม่เคยเห็นด้วยเลยที่รันต์คบหากับพี่สาวของคุณ เพราะกิตติศัพท์พี่สาวคุณมันกระฉ่อนและฉาวโฉ่ไปทั่ว คนไทยส่วนใหญ่ที่นั่นจะรู้ดีว่าณิชชาพัชร์ รุจน์สุธิตานนท์ พร้อมที่จะขึ้นเตียงกับผู้ชายได้ทุกที่ทุกเวลาขอเพียงเธอถูกใจ แต่ที่ผมไม่ก้าวก่ายเรื่องนี้เพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของนายรันต์ และเขาเองก็โตพอที่จะตัดสินใจเรื่องเหล่านี้ได้ด้วยตัวเอง สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือทำไมพี่สาวของคุณถึงต้องแอบอ้างใช้ชื่อคุณแทนท

หลังจากกฤษฎาสั่งงานทุกอย่างที่รีสอร์ตเสร็จแล้ว เขาได้แจ้งให้อานนท์ทราบว่าเขาจะหยุดงานสองสัปดาห์เพื่ออยู่กับณิชชาพัชร์ตามลำพังก่อนจะพาเธอกลับไปส่งที่บ้าน ชายหนุ่มฝากให้อานนท์ช่วยดูแลงานทุกอย่างที่รีสอรต์แทนเขาในช่วงระยะเวลาดังกล่าว จากนั้นก็รีบตรงกลับไปที่วิลล่าเพื่อมาอยู่กับผู้หญิงที่เขารัก เวลาที่เขาและเธอจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเช่นนี้มันเหลือน้อยลงทุกที เขาจึงอยากใช้วันเวลาเหล่านั้นร่วมกับเธออย่างคุ้มค่า กฤษฎาอยู่ข้างกายณิชชาพัชร์ตลอดเวลาไม่ยอมห่างไปไหนราวกับคู่แต่งงานใหม่ ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินเขามักจะชวนเธอไปเดินเล่นชายหาดด้วยกัน ชายหนุ่มจะบันทึกภาพของหญิงสาวที่เขารักในอิริยาบทต่าง ๆ เก็บไว้ ทุกคนที่เกาะจะได้เห็นภาพของเจ้านายหนุ่มเดินจูงมือแฟนสาวไปตามชายหาด ภาพการพูดคุยหยอกล้อของหนุ่มสาวเป็นภาพที่น่าประทับใจผู้คนที่ได้พบเห็น ความรักและความหวานของเขาและเธอแทบจะทำให้น้ำทะเลหายเค็ม อีกหนึ่งกิจกรรมยามว่างที่สองหนุ่มสาวชอบทำร่วมกันคือการเขียนภาพ ณิชชาพัชร์จะเป็นคนวาดภาพโดยมีกฤษฎามานั่งเป็นนายแบบกิตติมศักดิ์ แต่เมื่อต้องมานั่งเป็นแบบด้วย

ในค่ำคืนนั้นเองที่กฤษฎาและณิชชาพัชร์ต่างก็มอบความรัก และความสุขให้กันและกันผ่านการสัมผัสทางกาย เพราะต่างก็รู้ดีว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายและคืนสุดท้ายที่เขาและเธอ จะมีโอกาสได้มอบความสุขเหล่านี้ให้แก่กันและกัน ชายหนุ่มซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหลงใหล ซึ่งเธอเองก็ขยับเปิดทางให้เขาได้สูดดมความหอมได้อย่างเต็มที่ ณิชชาพัชร์รู้สึกขนลุกและวาบหวิวไปทั้งตัวกับสัมผัสของเขา กฤษฎาบดเบียดสะโพกเข้าไปแนบชิดเพื่อให้เธอรับรู้ว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหน้างาม และจ้องมองเธอด้วยความหลงใหล เธอมองเห็นถึงความปรารถนาที่ลุกโชนทั้งจากทางสายตาและเรือนกายของเขา กฤษฎาแนบริมฝีปากลงบนเรียวปากของณิชชาพัชร์ เขาบรรจงมอบจูบที่ร้อนแรงและเรียกร้องการตอบสนองจากอีกฝ่ายในคราวเดียวกัน ซึ่งหญิงสาวก็ให้การตอบสนองเป็นอย่างดี และนั่นยิ่งทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้น เขาลูบไล้และสัมผัสร่างกายของเธออย่างนุ่มนวลทั้งมือและริมฝีปาก เพื่อเรียกร้องการตอบสนองจากเธอ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจากสัมผัสเหล่านั้น กฤษฎาปลุกเร้าอารมณ์ของเธออย่างต่อเนื่อง ก่อนจะครอบครอง

“ได้ค่ะพัชร์อยากรู้ว่าเวลาที่พี่ภาไปมั่วผู้ชาย ทำไมไม่ใช้ชื่อของตัวเองคะ มาแอบอ้างใช้ชื่อของพัชร์ทำไม” “มีหลักฐานอะไรถึงได้มากล่าวหาฉันแบบนี้” “พี่ภาเคยทำอะไรไว้ก็ย่อมรู้แก่ใจตัวเองดีอยู่แล้ว ยังต้องมาถามหาหลักฐานอะไรจากพัชร์อีกหรือคะ” “ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามาปากพล่อยพูดจากล่าวหากัน ตัวเองเลวคนเดียวไม่พอยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีให้คนอื่นเลวตามตัวเองไปด้วยอีกคน” “พี่ภารู้จักผู้ชายที่ชื่อการันต์ไหมคะ” ณิชชาพัชร์ถามพร้อมกับจับตามองสีหน้าและท่าทางของพี่สาวฝาแฝด ทำให้เธอเห็นสายตาวูบไหวในยามที่อีกฝ่ายได้ยินเธอเอ่ยชื่อการันต์ แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่เธอก็ยังมองเห็น “ถามทำไม...ฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายที่ชื่อการันต์” พัชราภาเชิดหน้าตอบ “พี่ภาแน่ใจนะคะว่าไม่รู้จักเขาจริง ๆ” “แน่ใจ” “พัชร์ค่อนข้างแปลกใจกับคำตอบของพี่ภา ที่บอกว่าไม่รู้จักคุณการันต์ทั้งที่พี่ภาเองก็เคยเก็บเสื้อผ้าไปพักอยู่ที่รีสอร์ตห่มรักของเขามาระยะหนึ่ง แถมยังมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งกับเขา ก่อนจะบอกเลิกเข

“พี่ภาบอกอะไรกับคุณพ่อคุณแม่คะ” “ก็บอกว่าพัชร์หนีตามผู้ชายไปน่ะสิ ในเมื่อพัชร์ไม่ยอมอธิบายอะไร นั่นก็หมายความว่าพัชร์จะให้พ่อเชื่อตามนั้นจริง ๆ” “พัชร์ไม่เคยหนีตามผู้ชายอย่างที่พี่ภากล่าวหานะคะพ่อ และพัชร์ก็มีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกใครได้ พ่อจะดุด่าหรือทุบตีพัชร์ก็ได้นะคะ แต่พัชร์พูดไม่ได้จริง ๆ ค่ะ” ที่เป็นเช่นนั้นส่วนหนึ่งเพื่อรักษาสัมพันธภาพระหว่างบิดาและพี่สาวของตนเอง และอีกส่วนหนึ่งคือเธอต้องการที่จะปกป้องชายที่เธอรัก เธอไม่อยากได้ยินใครพูดถึงเขาในแง่ที่ไม่ดี “ถ้าพัชร์ยังไม่อยากที่จะพูดอะไรในตอนนี้ก็ไม่เป็นไร พ่อจะไม่เซ้าซี้ถามแต่จะรอจนกว่าพัชร์จะพร้อมที่เล่าความจริงทั้งหมดให้พ่อฟัง” ณิชชาพัชร์กราบที่อกของบิดา “ขอบคุณนะคะพ่อที่เข้าใจพัชร์” ธนพัฒน์โอบกอดบุตรสาวไว้ในอ้อมแขนก่อนจะปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ เขาไว้ใจบุตรสาวคนนี้มากกว่าบุตรสาวคนโต และเชื่อว่าเธอต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้หายตัวไปจากบ้านอย่างไร้ร่องรอย เพียงแต่ไม่ยอมพูดมันออกมา เขาจะรอเวลาที่เธอพร้อมที่จะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้ฟังให้เขา