All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 71 - Chapter 80

“แต่เธอไม่ได้เป็นฆ่าคุณการันต์นะครับ” “จริงอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็นคนลงมือฆ่านายรันต์ แต่เธอก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้นายรันต์ตาย” “ถึงจะเป็นเช่นนั้นมันก็ไม่ยุติธรรมสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างคุณพัชร์ ผมอยากให้คุณกฤษปล่อยวางความแค้นที่มีอยู่ในใจ รวมถึงปล่อยเธอไปซะ” “ไม่มีวันที่ผมจะปล่อยให้ผู้หญิงที่เคยทำร้ายนายรันต์ จนนายรันต์ถึงแก่ความตายไปง่าย ๆ หรอกครับลุงนนท์” “ความแค้นมันไม่ได้ให้คุณประโยชน์แก่ใครเลยนะครับคุณกฤษ ตรงกันข้ามมันกลับสร้างความเจ็บปวดให้กับทุกคนที่เกี่ยวข้องรวมถึงตัวคุณด้วย คุณกฤษแก้แค้นคุณพัชร์แล้วได้อะไรครับ นอกจากคุณพัชร์จะเจ็บปวดทนทุกข์ทรมานแล้วคุณเองก็เจ็บปวดไม่ต่างไปจากเธอ เพราะคุณทำร้ายคนที่คุณรักมันก็ไม่ต่างอะไรกับการทำร้ายตัวเอง” “แต่มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ ผมต้องแก้แค้นแทนนายรันต์ ผู้หญิงคนนั้นสมควรที่จะต้องได้รับผลของการกระทำที่ผิดพลาดของตนเองที่เคยทำไว้กับนายรันต์” “ถ้าคุณรันต์ยังมีชีวิตอยู่ผมเชื่อว่าเขาจะไม่ทำร้าย คนที่เขารักเหมือนเช่นที่คุณกฤษกำลังทำอยู่ นอกจาก

“เข้าใจผิด!” “ใช่ครับ ผมยืนยันได้นะครับว่าในช่วงวันและเวลาดังกล่าวคุณพัชร์อยู่กับเรา” “คุณคะ” ภัทรธิดาหันไปสบตาสามีซึ่งกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่ในขณะนี้ “คุณยืนยันแน่ชัดใช่ไหมอาจารย์ว่าพัชร์อยู่กับพวกคุณจริงในวันและเวลานั้น” “ผมยืนยันได้ครับว่าคุณพัชร์ไม่มีทางจะมาปรากฏตัว อยู่ในงานเลี้ยงอย่างที่ทางตำรวจแจ้งมาแน่นอน ผมถึงได้ถามว่ามีการเข้าใจอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า” “แต่ทางโน้นเขายืนยันหนักแน่นว่าพัชร์ไปร่วมงานนั้นนะ” อนุวัตรยิ้มอย่างอบอุ่นก่อนที่จะพูดแสดงความคิดเห็นของตนเอง “ผมว่าคนที่ไปร่วมงานนั้นน่าจะเป็นคุณพัชราภามากกว่านะครับ ลองเรียกเธอมาสอบถามดูก่อนดีไหมครับ” “ภาไม่ได้อยู่เมืองไทยหรอกค่ะ เมื่อสองวันก่อนภาเดินทางไปที่อเมริกา เพราะว่าที่คู่หมั้นเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็เลยต้องรีบเดินทางไปดู” “หรือครับ...ไม่ทราบว่าคุณภาจะเดินทางกลับมาเมื่อไรครับ” “ยังไม่มีกำหนดกลับค่ะ คงต้องดูว่าอาการของทางโน้นหนักแค่ไหน นี่ก็ต้องเลื่อนงานหมั้นออกไปอย่างไม่มีกำหนด หรื

ความเย็นสดชื่นของสายลมที่พัดปะทะตัวณิชชาพัชร์ ประกอบกับเสียงคลื่นที่กำลังกระทบฝั่ง ทำให้เธออยากที่จะเดินลงไปสัมผัสกับความเย็นของน้ำทะเลในยามค่ำคืน ณิชชาพัชร์ก้าวเดินลงไปในทะเลทีละก้าวอย่างช้า ๆ แต่ทว่ามั่นคง กฤษฎาหันมาเห็นการกระทำของเธอ ทำให้เขาร้อนใจถึงกับวิ่งลนลานตรงไปดึงตัวหญิงสาวเอาไว้ ณิชชาพัชร์ตกใจที่เห็นเขาตรงเข้ามากระชากตัวอย่างแรงจนเธอเซปะทะอกเขา เขาตะคอกใส่เธอด้วยเสียงที่ดังกึกก้องทั้งที่ยืนใกล้กันเพียงแค่นี้ “คุณจะทำอะไร เป็นบ้าอะไรถึงคิดจะฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้ คิดหรือว่าผมจะยอมปล่อยให้คุณตายง่าย ๆ” แม้ว่าเขาจะตะคอกใส่หน้าเธอแต่แววตาของเขาที่มองมาที่เธอนั้นฉายชัดถึงความห่วงใย “คุณกฤษเป็นห่วงพัชร์ด้วยหรือคะว่าพัชร์จะอยู่หรือตาย” “ใครบอกว่าผมเป็นห่วงคุณ ผมกลัวว่าคุณจะตายเร็วเกินไปต่างหาก” กฤษฎายังคงปากแข็งพูดในสิ่งที่ไม่ตรงกับใจ ณิชชาพัชร์ยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบของเขา แม้ว่าเขาจะปฏิเสธแต่สายตาของเขาที่มองมาที่เธอนั้น มันแสดงออกถึงความกลัวและความห่วงใยในตัวเธอ และเธอก็เชื่อสายตาของตัวเองว่ามองไม่ผิดพลาด สายตาข

ณิชชาพัชร์ยิ้มให้เขาและพยายามที่จะยกมือลูบไล้ใบหน้าของเขา ก่อนจะบอกความรู้สึกของตนเองที่มีต่อตัวเขา ด้วยเกรงว่าถ้าเธอไม่ได้บอกเขาในวันนี้ เธออาจจะไม่มีโอกาสได้บอกเขาอีกเลย “พัชร์รักคุณนะคะคุณกฤษ...พัชร์รักคุณ” “ผมก็รักคุณ...ได้ยินไหมพัชร์...ผมเองก็รักคุณ เพราะฉะนั้นคุณต้องอยู่กับผมนะ อย่าทิ้งผมไป อย่าทำร้ายผมด้วยการทิ้งให้ผมต้องอยู่เพียงลำพัง” ณิชชาพัชร์ยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา เธอรู้สึกดีใจที่เขาเองก็รักเธอเหมือนที่เธอรักเขา ‘สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นคนสอนให้เธอได้รู้จักกับคำว่ารัก...แม้ว่าเส้นทางรักระหว่างเขาและเธอนั้นมันไม่อาจจะมาบรรจบกันได้ เพราะมันคือรักในรอยแค้น แต่เธอก็ไม่เคยเสียใจที่รักผู้ชายคนนี้’ “คุณการันต์พัชร์ขอโทษ...ยกโทษให้พัชร์นะคะ” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากของณิชชาพัชร์ มือของเธอล่วงลงไปพร้อมกับสติที่ดับเลือน “พัชร์คุณลืมตามาพูดกับผมก่อนสิ...อย่าทำกับผมแบบนี้” กฤษฎากอดกระชับหญิงสาวในอ้อมแขน น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินลงมา เขาร้องไห้ออกมาโดยไม่อายใคร เพราะเขารู้แล้วว่า

แม้ว่ากฤษฎาจะรับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของอานนท์มาก่อนหน้านี้แล้ว แต่เขาก็ยังอยากที่จะได้ยินคำสารภาพจากปากของฟางอยู่ดี อานนท์เล่าให้เขาฟังว่าโชติและลูกน้องของมันยอมรับสารภาพว่าได้รับการติดต่อว่าจ้างจากผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมันเองก็ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของผู้หญิงคนนั้น รู้แต่ว่าณิชชาพัชร์ให้เธอมาติดต่อพวกมันให้พาณิชชาพัชร์หนีออกไปจากเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งของรีสอร์ตห่มรัก แต่ที่จริงแล้วผู้หญิงคนนั้นสั่งให้มันและพรรคพวกฆ่าผู้หญิงที่มันจะต้องพาหนีและนำศพไปทิ้งทะเล ส่วนจะทำอะไรก่อนที่จะลงมือฆ่าก็เชิญตามสบาย โดยพวกมันจะได้รับเงินค่าเหนื่อยสำหรับงานนี้เป็นการตอบแทน แต่พวกมันทำงานไม่สำเร็จเพราะมีคนมาขัดขวางเอาไว้ ในครั้งนั้นมันและพรรคพวกถูกซ้อมจนสะบักสะบอม รวมถึงถูกไล่ออกจากเกาะทำให้เกิดความแค้น และก็รอเวลาที่จะกลับมาชำระหนี้แค้น จนกระทั่งสบโอกาสพวกมันจึงได้ย้อนกลับไปที่เกาะนั้นอีกครั้งเพื่อทวงค่าตอบแทน แต่ผู้หญิงคนที่เคยว่าจ้างมันไม่ยอมจ่ายเงินให้พวกมันตามที่ได้เคยตกลงกันไว้ พวกมันก็เลยลงมือข่มขืน แต่เจ้านายของผู้หญิงคนนั้นมาช่วยไว้ได้ทันก่อนที่มันจะสำเร็จความใคร่ จา