เพลิงพ่ายพิศวาส のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

ณิชชาพัชร์รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเมฆหมอกแต่เพียงลำพัง และก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมจึงรู้สึกเช่นนั้น หญิงสาวเดินตรงไปอย่างไร้จุดหมายเดินเรื่อยมาจนถึงสถานที่ที่สวยงาม สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี มีมวลหมู่ดอกไม้นานาพันธ์ที่แข่งกันส่งกลิ่นหอมฟุ้ง รวมถึงน้ำตกและลำธารใสเย็น หญิงสาวเดินดื่มด่ำกับธรรมชาติตรงหน้าอย่างไม่รู้เบื่อ ฉับพลันสายตาของเธอก็หันไปพบชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอมากนัก เขายืนมองมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น ซึ่งดูคล้ายกับรอยยิ้มของกฤษฎาชายหนุ่มที่เธอรัก เมื่อณิชชาพัชร์เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ก็ทำให้เธอต้องอุทานชื่อของเขาออกมาด้วยความดีใจ “คุณการันต์” แม้ว่าหญิงสาวจะไม่เคยพบการันต์มาก่อน แต่เธอก็จดจำเขาได้อย่างแม่นยำจากภาพถ่ายที่เธอเคยเห็นในห้องนอนของกฤษฎา ชายหนุ่มยังคงยิ้มให้เธอ หญิงสาวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาและพูดถึงสิ่งที่เธออยากจะพูดกับเขามานาน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนั้น นอกจากพูดที่หน้าหลุมฝังศพของเขา “พัชร์อยากจะขอโทษคุณ และอยากจะบอกคุณว่าพัชร์รู้สึกเสียใ

กฤษฎาประคองณิชชาพัชร์ให้นอนในท่าที่สบายที่สุด เขาห่มผ้าให้เธอพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากของเธอบางเบาอีกครั้ง จากนั้นก็เดินไปนอนที่เตียงของญาติที่มาเฝ้าไข้ และหลับไปภายในเวลาอันรวดเร็ว ณิชชาพัชร์จ้องมองชายหนุ่มที่เธอรักนิ่งนาน ยิ่งนานวันเธอก็ยิ่งหลงรักเขามากขึ้นจนยากที่จะถอนตัวถอนใจ ไม่รู้ว่าเมื่อถึงเวลาที่เธอต้องไปจากเขาจริง ๆ เธอจะสามารถตัดใจไปจากเขาได้ไหม และจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนกับการที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่โดยที่ไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง แต่ณิชชาพัชร์ก็เข้าใจและยอมรับว่าเส้นทางรักระหว่างเธอและเขานั้นไม่มีทางที่จะมาบรรจบกันได้ แม้ว่าเขาจะรับปากเธอว่าจะปล่อยวางความแค้นที่มีในใจลง แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาเป็นทองแผ่นเดียวกันกับเธอ เธอไม่คิดว่าเขาจะทำใจได้ถ้าจะต้องมาเกี่ยวดองเป็นญาติกับพี่สาวฝาแฝดของตนเอง ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ทำให้น้องชายของเขาต้องตาย และเธอก็ไม่ต้องการให้เขาฝืนใจทำในสิ่งที่เขาไม่อยากที่จะทำ ณิชชาพัชร์บอกกับตัวเองว่าเมื่อถึงเวลาที่เธอต้องไปจากเขา เธอก็จะจากกันด้วยดีและจะเก็บความทรงจำที่เธอและเขาเคยมีร่วมกันไว้ตลอดไป เมื่อเธอได้พบกับคว

“เรื่องของฟางค่ะ” “ถ้าเป็นเรื่องนี้ละก็ผมไม่อยากพูดถึงมันอีก” กฤษฎาพูดพร้อมกับปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ หน้าของเขาเครียดขึ้นมาทันทีที่เธอพูดถึงเรื่องนี้ “แต่ว่า...” ชายหนุ่มรู้ดีว่าหญิงสาวกำลังจะพูดอะไรกับตนเองเขาจึงพูดดักคอเธอ “ไม่มีประโยชน์หรอกพัชร์ผมตัดสินใจไปแล้ว” คำตอบของกฤษฎาทำให้ฟางที่ยืนแอบฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี แต่อ้อได้พูดปลอบใจเพื่อนว่าอย่าเพิ่งถอดใจ เพราะอ้อมั่นใจว่าคุณพัชร์จะสามารถเปลี่ยนใจเจ้านายหนุ่มของตนเองได้ แต่จะด้วยวิธีไหนนี่สิที่ต้องรอดู ฟางและอ้อต่างก็ลุ้นอยู่ในใจให้เจ้านายสาวของตนทำได้สำเร็จ “ถึงจะตัดสินใจไปแล้วก็เปลี่ยนแปลงการตัดสินใจใหม่ได้นี่คะ” “ผมถามคุณจริง ๆ เถอะพัชร์ คุณไม่โกรธเขาบ้างหรือที่เขาทำกับคุณแบบนี้ หรือเป็นเพราะคุณยังไม่รู้ว่าฟางมีแผนที่จะทำอะไร คุณถึงได้พูดขอร้องผมแทนเขา” “พัชร์รู้ค่ะ...อ้อเล่าเรื่องทั้งหมดให้พัชร์ฟังแล้ว” “รู้แต่ก็ยังจะให้อภัย” “ใช่ค่ะ” “ทั้งที่ฟางทำให้คุณเกือบจะถูก

กฤษฎานั่งสะสางงานเพลินจนลืมเวลา แต่ก่อนที่จะกลับเขาได้เปิดเช็คอีเมล์ของตนเอง และหนึ่งในนั้นก็มีเมล์ของแม็ครวมอยู่ด้วย เขาลืมไปสนิทเลยว่าก่อนหน้านี้เขาได้เคยขอร้องให้แม็ค ช่วยค้นหาข้อมูลของณิชชาพัชร์ ดูจากวันที่ของเมล์ฉบับนี้ตรงกับช่วงเวลาที่เขาคอยเฝ้าดูอาการของณิชชาพัชร์ที่โรงพยาบาล ชายหนุ่มรีบเปิดอ่านเมล์ของเพื่อนรักทันที ข้อมูลที่เพื่อนส่งมาให้เขานั้นทำให้เขาถึงกับหน้าถอดสีและหมดเรี่ยวแรง เมื่อได้รับรู้ถึงข้อผิดพลาดที่ไม่ควรอภัยของตนเอง ‘ไอค้นหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับณิชชาพัชร์และส่งมาให้นายตามที่นายต้องการ น่าแปลกมากข้อมูลที่ไอสืบหามาได้มันไม่ตรงกับที่เราเคยรับรู้มา จากข้อมูลที่ได้มานั้นณิชชาพัชร์ รุจน์สุธิตานนท์ เป็นบุตรสาวคนเล็กของ ธนพัฒน์และภัทรธิดา รุจน์สุธิตานนท์ เธอมีพี่สาวรวมสายเลือดอยู่อีกหนึ่งคน หญิงสาวได้เดินทางไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษหลังจากที่เธอเรียนจบปริญาตรีจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองไทย โดยเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโทและปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของอังกฤษ และได้รับเกียรตินิยมกลับมาด้วย หลังจากกลับมาเมืองไทยก็ไปเป็

“ผมจะทำร้ายผู้หญิงที่ผมรักมากได้อย่างไร” ณิชชาพัชร์ผละออกจากอ้อมกอดพร้อมกับเอ่ยปากถาม “คุณจะไม่ทำร้ายพัชร์และก็จะไม่ทำร้ายพี่ภาด้วยใช่ไหมคะ” กฤษฎาพยักหน้าแทนคำตอบ นับว่านี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่ณิชชาพัชร์วิ่งเข้ามารับกระสุนแทนเขา ที่เขายอมเปิดใจพูดกับเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากที่ยื้อเวลามาเป็นสัปดาห์ “เราคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กันหน่อยดีไหม” “ก็กำลังคุยอยู่นี่ไงคะ” ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเดินกลับเข้าไปในวิลล่า และนั่งลงบนโซฟาตัวยาวโดยดึงตัวเธอให้นั่งลงข้างตัวเขา ชายหนุ่มโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ณิชชาพัชร์ซบไปที่ไหล่ของเขา “ผมเสียใจที่ทำร้ายคุณทั้งที่คุณไม่มีความผิด” “ทุกอย่างมันเป็นอดีตไปแล้วค่ะ อดีตที่ไม่ค่อยน่าจดจำ เพราะฉะนั้นคุณก็อย่าไปจดจำมันเลยนะคะ” “คุณลืมสิ่งที่ผมเคยทำร้ายคุณได้หรือพัชร์” “ไม่ลืมหรอกค่ะเพียงแต่พัชร์เข้าใจดีว่าเพราะอะไรคุณถึงทำแบบนั้น และก็ให้อภัยคุณนานแล้ว คุณเองก็อย่าเก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจเลยนะคะ มันจะทำให้คุณไม่สบายใจ” “