All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 101 - Chapter 110

แต่ในช่วงจังหวะที่ณิชชาพัชร์กำลังจะเดินจากไปนั้นเธอก็มีอาการหน้ามืด หญิงสาวเซจนเกือบจะล้มดีที่อนุวัตรเข้ามาช่วยประคองเธอไว้ได้ทัน กฤษฎาที่เฝ้ายืนมองเธออยู่ไม่ห่างก็เกือบจะลืมตัววิ่งเข้าไปประคองเธอเช่นกัน การที่เขาเห็นเธอตกอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่นมันทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า “รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ” “อาจเป็นเพราะอากาศที่ร้อนจัดก็เลยทำให้พัชร์หน้ามืด ขอบคุณนะคะที่ช่วยประคองพัชร์เอาไว้ ตอนนี้พัชร์รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ” ณิชชาพัชร์ผละจากอ้อมกอดของเขาอย่างนุ่มนวล และตัดสินใจเดินจากไปทันที แต่แล้วเท้าของเธอก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำถามของอนุวัตร “เขารู้ไหมครับว่าคุณพัชร์กำลังอุ้มท้องลูกของเขา” หญิงสาวหันกลับมามองหน้าอนุวัตรด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เขารู้ได้อย่างไรกันในเมื่อเธอไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ “อาจารย์ทราบได้อย่างไรคะพัชร์ตั้งท้อง” “ผมเดาเอาน่ะครับ...เดาถูกใช่ไหมครับ” ความเงียบของณิชชาพัชร์แทนคำตอบได้เป็นอย่างดี “คุณรู้เรื่องนี้ก่อนหรือหลังจากที่แยกทางกับเขา”

สามเดือนผ่านไป...ในขณะที่ณิชชาพัชร์กำลังวุ่นอยู่กับเลี้ยงลูกแฝดชายหญิงของเธออยู่นั้น พี่สาวของเธอก็ยังคงใช้ชีวิตออกเที่ยวเตร่ยามราตรี อย่างสนุกสนานตามแบบฉบับของพัชราภาตามปกติ เพียงแต่ไม่ปล่อยตัวให้ใครเชยชมง่าย ๆ เหมือนครั้งก่อน เพราะเกรงใจครอบครัวของฝ่ายชายที่เธอกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วย ถ้าพีระไม่ประสบกับอุบัติเหตุจนต้องพักรักษาตัวอยู่นานหลายเดือนละก็ ป่านนี้เธอและเขาก็คงจะแต่งงานกันไปแล้ว มีผู้ชายอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่พัชราภายอมมีสัมพันธ์สวาทด้วย เพราะเธอติดใจรสรักที่เอกภพมอบให้เธอ และเธอก็เห็นเขาเป็นผู้ชายที่อยู่ในกำมือ โดยหารู้ไม่ว่าเอกภพเป็นผู้ชายที่มีเขี้ยวเล็บที่น่ากลัว หาใช่ผู้ชายที่ว่านอนสอนง่ายที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอดและอยู่ในกำมือของเธออย่างที่เธอคิด ในค่ำคืนอันแสนสุขหลังจากที่เด็กหนุ่มรุ่นน้องได้ปรนเปรอสวาทให้พัชราภาอย่างอิ่มเอม เธอก็ได้พูดตัดสัมพันธ์เขาอีกครั้งอย่างจริงจัง และขอให้จากกันด้วยดี ซึ่งเธอก็ไม่คิดว่าเขาจะมีพิษสงมาทำอะไรเธอได้ เมื่อเธอเดินออกไปจากคอนโดของเอกภพ สายตาของเขาก็พลันเปลี่ยนไป มันเป็นสายตาที่อาฆาตมาดร้ายเมื่อเข

“หรือคะเป็นเรื่องที่น่ายินดีนะคะ” ปากบอกว่าน่ายินดีแต่สายตาของเธอนั้นมันตรงกับข้าม มีเพียงกฤษฎาเท่านั้นที่เห็นสายตาที่ฉายแววอิจฉาริษยาของเธอ “แล้วคุณพ่อคุณแม่ได้บอกพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องของพัชร์ ที่เคยทำเรื่องงามหน้าเอาไว้หรือยังคะ ถ้ายังภาว่าควรจะบอกพวกเขานะคะ เพราะถ้าเขามารู้ที่หลังจากปากของคนอื่น เขาจะหาว่าเราจับพัชร์ใส่ตะกร้าล้างน้ำมาประเคนให้เขา” พัชราภาพูดด้วยรอยยิ้ม “ภาทำไมพูดแบบนี้ล่ะลูก” ภัทรธิดาเอ่ยถามด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าบุตรสาวของตนเองจะกล้าพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาต่อหน้าคนอื่น “ก็ภาพูดเรื่องจริงนี่คะแม่ เราไม่ควรปิดบังเขานะคะว่าพัชร์เคยหนีตามผู้ชายไป พอโดนผู้ชายคนนั้นเฉดหัวทิ้งก็เลยต้องซมซานกลับมา ให้พวกเขารู้จากปากของเราเองดีกว่ารู้จากปากของคนอื่นนะคะ เขาจะได้ไม่มาว่าเราทีหลังได้” “พัชราภา/ภา” ธนพัฒน์เรียกชื่อบุตรสาวคนโตเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ ภัทรธิดาเองก็เรียกชื่อบุตรสาวด้วยความตกใจเป็นครั้งที่สองเช่นกัน เพราะไม่คิดว่าลูกจะพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมออกมา ทั้งที่นั่งอยู่ต่อหน้าแขกทั้งสามคน “พวกเขามีสิทธ

ธนพัฒน์พูดพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งโดยมีบุคคลทั้งสองช่วยประคองเขา จากนั้นกฤษฎาก็กลับมานั่งลงที่เดิม สายตาของธนพัฒน์ในยามนี้มันแสดงออกถึงความเจ็บช้ำและความผิดหวัง ที่ได้รับรู้ว่าเขาเป็นคนทำร้ายบุตรสาวทั้งสองของตนเอง เป็นเพราะตัวเขาถึงได้มีเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้เกิดขึ้น ธนพัฒน์โทษว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความผิดของเขา เขานี่แหละที่งเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ธนพัฒน์นิ่งไปนานกว่าจะเอ่ยปากขอโทษครอบครัวณิธิปัณณธร “ผมและภรรยาต้องขอโทษพวกคุณด้วยที่ทำกิริยาไม่เหมาะสมลงไป รวมถึงขอโทษแทนภาสำหรับความสูญเสียที่พวกคุณเคยได้รับ” ธนพัฒน์พูดด้วยสายตาที่แดงก่ำ “พวกเราต่างหากครับที่ควรจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษพวกคุณ สิ่งที่นายกฤษทำกับหนูพัชร์นั้นมันไม่น่าให้อภัยก็จริง แต่ผมอยากจะขอร้องพวกคุณให้ยกโทษให้ลูกของผมสักครั้ง ที่เขาทำลงไปทั้งหมดนั้นมันเป็นเพราะความเข้าใจผิด และเป็นเพราะความรักที่เขามีต่อน้องชายเพียงคนเดียวของเขา ผมจึงอยากให้พวกคุณอภัยให้นายกฤษสักครั้งได้ไหมครับ” ภาสกรเอ่ย ธนพัฒน์และภัทรธิดาพยักหน้าพร้อมกัน เขาและเธอให้อ

ณิชชาพัชร์สั่งให้คนรถมาส่งเธอที่วัดซึ่งเป็นที่ตั้งศพของพัชราภาและบอกให้เขารอ เธอจะเข้าไปรดน้ำศพพี่สาวและจะรีบกลับออกมา ตอนแรกเธอจะให้คนขับรถขับไปส่งน้องพีทน้องแพรวที่บ้านก่อน แล้วค่อยแวะมาที่นี่ แต่น้องแพรวร้องไห้โยเยเพราะติดคุณแม่ หญิงสาวก็เลยต้องเปลี่ยนแผน “พัชร์ฝากป้าเกดดูแลน้องพีทน้องแพรวสักครู่นะคะ พัชร์รดน้ำศพพี่ภาเสร็จเมื่อไรพัชร์จะรีบกลับมาค่ะ” “ได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงคุณหนูทั้งสองนะคะ ป้าจะช่วยดูแลคุณพีทคุณแพรวแทนคุณพัชร์เองค่ะ” ณิชชาพัชร์ไว้ใจป้าเกดเพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา หญิงสูงวัยผู้นี้จะคอยเฝ้าดูแลเธอและลูกน้อยของเธอไม่ยอมห่าง หญิงสาวก้าวลงจากรถและเดินตรงเข้าไปที่ศาลาซึ่งใช้เป็นที่ตั้งศพของพี่สาว เธอพบมารดาของตนเองนั่งร้องไห้ปริ่มว่าจะขาดใจกับการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของบุตรสาวคนโต ในขณะที่บิดายืนสั่งการทุกอย่างด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้า ภายในศาลานั้นมีแต่ญาติและเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ณิชชาพัชร์เดินเข้าไปนั่งลงข้างตัวมารดาพร้อมกับเรียกเธอเสียงแผ่วเบา “คุณแม่” “พัชร์ภาตายแล้