เพลิงพ่ายพิศวาส のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ช่วงจังหวะนั้นเองที่มีมือลึกลับมาดึงตัวเธอออกจากอ้อมกอดของอนุวัตร เมื่อณิชชาพัชร์หันไปเห็นว่าเป็นใครหน้าของเธอก็ถอดสีทันที “คุณกฤษ” กฤษฎากระชากแขนเธออย่างแรงจนเธอเซไปปะทะอกเขา “ใช่ผมเองตกใจมากเลยหรือ ผมเคยสั่งคุณแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้มาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ แต่คุณก็ยังกล้าขัดคำสั่งของผม” “ปล่อยค่ะ...พัชร์เจ็บ” ยิ่งเธอบอกว่าเจ็บเขาก็ยิ่งบีบแขนของเธอให้แรงยิ่งขึ้นกว่าเดิม “เจ็บสิดีจะได้จำทีหลังจะได้ไม่กล้าขัดคำสั่งของผมอีก บอกมาไอ้หน้าจืดนี่เป็นใคร กล้าดียังไงที่แอบมานัดพบมันลับหลังผม” “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะเขาเป็นแค่เพื่อน” “เป็นเพื่อน! ผมไม่ได้เป็นควายนะจะได้เชื่อคำพูดของคุณ ถ้าเป็นแค่เพื่อนทำไมคุณจะต้องให้มันจับมือถือแขนและโอบกอดคุณด้วย” กฤษฎาพูดพร้อมกับเพิ่มแรงบีบข้อมือเธอ ณิชชาพัชร์พยายามจะสะบัดให้พ้นจากการเกาะกุมของเขา แต่มือของเขาแข็งแรงยังกับเหล็ก ให้สะบัดอย่างไรก็ไม่มีทางที่จะหลุดพ้นไปได้ “เมื่อคืนผมปรนเปรอให้ไม่ถึงใจคุณหรือไง คุณถึงได้มานัดพบและทอ

กฤษฎาเดินเข้าไปนั่งลงข้างตัวณิชชาพัชร์ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง ผ้าแพรสีหวานที่หญิงสาวใช้ห่มตัวหล่นลงมากองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอิ่มของผู้เป็นเจ้าของที่สะท้อนการหายใจอย่างสม่ำเสมอ ตอนแรกเขาคิดจะหยิบผ้าแพรผืนดังกล่าวขึ้นมาห่มคลุมให้เธอเท่านั้น แต่ทว่าเขาไม่อาจที่จะละสายตาไปจากทรวงอกคู่งามของเธอได้ ชายหนุ่มใช้ข้อนิ้วไล้ระเบา ๆ ตรงร่องอกผ่านเสื้อนอนตัวสวยที่เธอสวมใส่ จากนั้นก็โน้มตัวเพื่อแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางสีกุหลาบนั้นแทนคำทักทาย ก่อนจะเริ่มจูบซุกไซ้ไปทั่วใบหน้าไล้ละลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ณิชชาพัชร์ยังคงนอนกระสับกระส่ายไปมาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเธอ จนผ้าห่มหลุดลุ่ยออกจากตัว กฤษฎายุติความเพลิดเพลินเหล่านั้นไว้ชั่วคราว และหันกลับมาจ้องมองเพื่อสำรวจไปทั่วเรือนร่างบางของหญิงสาวที่นอนอยู่ตรงหน้า เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่รูปร่างเธอกลับซ่อนสายตา ไม่ว่าจะเป็นทรวงอกอวบคู่งาม หน้าท้องนวลเนียน สะโพกผาย หรือแม้แต่เรียวขาสวย มันช่างเป็นแรงกระตุ้นความปรารถนาภายในกายเขาที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยให้กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เ

“ไม่ต้องอายผมหรอก ในเมื่อผมก็เคยเห็นและได้สำรวจร่างกายของคุณแบบทุกซอกทุมมุมมาแล้ว” หญิงสาวรีบยกมือปิดปากของเขาทันทีที่เขาพูดจบ ด้วยเกรงว่าเขาอาจจะพูดอะไรที่ทำให้เธอต้องอายมากไปกว่านี้ “ผมว่าคืนนี้คุณคงเหนื่อยมากแล้วนอนซะ” ณิชชาพัชร์หลับตาลงและหลับไปด้วยความเพลีย กฤษฎายอมรับว่าณิชชาพัชร์เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์และมีไฟอยู่ในตัว และไฟนั้นก็พร้อมที่จะเผาผลาญผู้ชายให้หลงใหลอยู่ในมนตร์เสน่ห์ของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ยิ่งนานวันเขายิ่งรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่มันไม่ควรที่จะเป็นเช่นนั้น มันจึงเป็นความรู้สึกทุกข์ทรมาน เพราะเขารู้สึกผิดกับน้องชายของตนเอง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สามารถที่จะหักห้ามความรู้สึกของตนเองได้ “รันต์นายกำลังมองพี่อยู่หรือเปล่า พี่ขอโทษพี่ก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ นายยกโทษให้พี่ได้ไหม” สายตาของกฤษฎาแสดงความรู้สึกผิด เมื่อเขาพูดขอโทษน้องชายของตนเอง สิ้นสุดคำพูดเขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นของลมที่พัดผ่านตัวเขา ราวกับว่าการันต์จะรับรู้คำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากขอ

เอกภพหนุ่มน้อยวัยยี่สิบเอ็ดปีที่นั่งฟังการสนทนาของเธอ และบุคคลปลายสายมาโดยตลอดนั้นกระชับอ้อมกอด เขาถามเธอด้วยรอยยิ้ม “ใครโทรมากวนคุณค่ำมืดดึกดื่นแบบนี้ครับ” “จะใครซะอีกล่ะถ้าไม่ใช่แม่” “ทำไมคุณถึงบอกท่านว่าคุณอยู่ต่างจังหวัด” “หรือคุณจะให้ภาพูดความจริงแม่จะได้สั่งให้ภากลับบ้าน อยากให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม” “ใครว่าถึงแม้คืนนี้คุณอยากจะกลับผมก็ไม่มีวันปล่อยคุณกลับไปหรอก กว่าจะนัดให้คุณออกมาพบผมไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คืนนี้ผมก็จะไม่ยอมให้คุณไปไหนเด็ดขาด” เอกภพพูดพร้อมกับซุกไซ้ซอกคอและทำท่าจะเริ่มบรรเลงเพลงรักครั้งใหม่ ทั้งที่เธอและเขาก็เพิ่งจะร่วมรักเสร็จสิ้นลงไป “ปล่อย...ภาเหนื่อยและอยากจะอาบน้ำ” เธอสั่งชายหนุ่มรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าขัดขืน เขายอมปล่อยตัวเธอด้วยความเสียดาย เมื่อเป็นอิสระพัชราภาก็เดินเข้าห้องน้ำไปทั้งที่ไม่มีเครื่องนุ่งห่มชิ้นใดปกปิดร่างกาย รูปร่างของเธอสวยงามราวกับรูปปั้นแกะสลัก นอกจากรูปร่างหน้าตาของเธอที่สวยงามโดดเด่

หลังจากคืนที่ณิชชาพัชร์ได้รับบทเรียนรักที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนจากกฤษฎา เธอก็วางตัวไม่ถูกและพยายามหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาตามลำพัง เธอสำรวจร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนตัวเธอจากกระจกเงาบานใหญ่ รอยอื่น ๆ บนร่างกายคงจะพอปกปิดกันได้ แต่รอยคิสมาร์คที่ลำคอของเธอนี่สิจะปกปิดอย่างไร คิดแล้วก็พาลโกรธคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดร่องรอยเหล่านี้ “ทำไมคุณต้องทิ้งร่องรอยเหล่านี้มาประจานฉันด้วยนะ ถ้ามีคนถามฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน และจะตอบพวกเขาว่ายังไง” นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็ทำให้เธอหน้าแดงด้วยความเขินอายทุกครั้ง โดยเฉพาะตอนที่เขากระซิบสอนให้เธอเรียนรู้และสัมผัสไปตามร่างกายของเขา เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์นั้น “ผมว่ามันถึงเวลาที่คุณควรจะทำความคุ้นเคยกับผมบ้างแล้วนะ” ชายหนุ่มจูบขมับของหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจะกระซิบบอกที่ข้างหูเธอ แววตาของเขาเริ่มฉายประกายความเจ้าเล่ห์ “คุณหมายถึงอะไรคะ” ณิชชาพัชร์ถามด้วยความสงสัย เพราะเธอไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อถึงเธอ แทนคำตอบกฤษฎาจับมือของเธอมาวางบนตัวเขา ก่อนจะพาเลื่อนลงไปด้านล่าง