All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 21 - Chapter 30

“ไปสิจ๊ะเดี๋ยวฉันเดินไปส่ง” ณิชชาพัชร์เดินจูงมือเด็กหญิงฟ้าที่เธอรู้สึกถูกชะตา ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเห็นนำหน้าไป โดยมีเด็กกลุ่มดังกล่าวเดินตามเธอไปด้วย เด็กทุกคนต่างก็เดินกลับเข้าบ้านตัวเองยกเว้นฟ้า “บ้านหนูอยู่ที่ไหนอีกไกลไหมกว่าจะถึง” ฟ้าส่ายหน้าจนผมปลิวกระจายพร้อมกับชี้มือไปที่บ้านของตนเอง “หลังนั้นไงจ๊ะ” หญิงสาวเดินจูงมือหนูฟ้าและพาเดินไปจนถึงบ้านของแม่หนูน้อย “น้าฟางกำลังจะออกไปไหน” ฟ้าเอ่ยทักน้าสาวเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินออกมายืนอยู่หน้าบ้าน “น้าก็กำลังจะออกไปตามเราน่ะสิ จะมืดค่ำอยู่แล้วยังเล่นซนไม่ยอมกลับบ้านอีก รีบเข้าไปข้างในเร็วเข้าแม่เราเขารอกินข้าวอยู่” “ฉันไปก่อนนะจ๊ะ” เด็กหญิงฟ้าหันกลับไปพูดกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัว ณิชชาพัชร์พยักหน้าให้ฟ้าพร้อมรอยยิ้ม เมื่อฟ้าวิ่งกลับเข้าไปในบ้านเธอก็หันมาสบตาน้าสาวของแม่หนูน้อย “ขอบคุณมากนะคะคุณพัชร์ที่เดินมาส่งฟ้าถึงที่นี่” “ไม่ต้องเกรงใจ” “คุณเดินกลับไปที่พักถูกหรือเปล่าคะ”

เมื่อณิชชาพัชร์เดินกลับมาถึงที่พักเธอพบอ้อจัดโต๊ะอาหารมื้อเย็นเสร็จพอดี “คุณพัชร์ออกไปไหนมาคะ อ้อนึกว่าคุณนอนพักอยู่ในห้องซะอีก” “ระหว่างทางที่จะเดินกลับมาที่นี่ฉันเจอพวกเด็ก ๆ ฉันก็เลยเดินไปส่งเด็กพวกนั้นที่บ้าน ก่อนจะเดินกลับมาที่นี่” “คุณพัชร์จะทานข้าวหรืออาบน้ำก่อนดีคะ” “อาบน้ำก่อนดีกว่าเดี๋ยวฉันค่อยออกมาทานมื้อเย็นพร้อมกับเจ้านายของเธอ” เมื่อหญิงสาวเดินออกมาจากห้องก็เป็นช่วงจังหวะที่กฤษฎากลับมาพอดี เธอเอ่ยทักทายเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส และนั่นยิ่งทำให้ใบหน้าของกฤษฎาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม เขารู้สึกขัดหูขัดตาที่เห็นรอยยิ้มพร่ำเพรื่อของเธอ เพราะรอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจเขาหวั่นไหว และทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา แม้จะพยายามบอกกับตัวเองว่าจะต้องไม่ตกลงไปในหลุมพรางที่ณิชชาพัชร์ดักล่อเขาไว้เด็ดขาด แต่ดูเหมือนหัวใจของเขามันไม่ค่อยจะเชื่อฟังในสิ่งที่หัวสมองสั่งการ “ยิ้มพร่ำเพรื่ออะไรนักหนา” กฤษฎาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด และแสดงอาการไม่พอใจที่เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของอีกฝ่าย

ณิชชาพัชร์ยืนพิงประตูห้องด้านในพร้อมกับหอบหายใจอย่างแรง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตนเองจะกล้าทำอะไรแบบนั้นลงไปได้ สุดท้ายก็ยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ที่ครั้งนี้เธอสามารถแก้แค้นเขาคืนกลับไปได้บ้าง “ป่านนี้คุณคงจะโกรธแค้นฉันจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด ดีสมน้ำหน้าเจอซะบ้างจะได้รู้สึกว่าเวลาที่ทำกับคนอื่นแล้วเขาจะมีความรู้สึกอย่างไร” การคาดคะเนของหญิงสาวไม่ผิดไปจากความเป็นจริงนัก เพราะกฤษฎากำลังโกรธแค้นที่อีกฝ่ายทำเหมือนยั่วยวนเพื่อปั่นหัวให้เขาหลงใหลในตัวเธอ ประมาณว่ามายั่วให้อยากแล้วจากไป ที่สำคัญก็คือร่างกายของเขาดันไปมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อสัมผัสของเธอ นี่แหละที่ทำให้เขายิ่งโกรธและถึงกับด่าตัวเอง “นี่เราเป็นอะไรไป ทำอย่างกับไม่เคยกับเรื่องแบบนี้ ทั้งที่จริงก็ผ่านเรื่องเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน” สุดท้ายกฤษฎาก็โทษว่าเป็นความผิดของณิชชาพัชร์ที่จงใจปั่นหัวเขาด้วยการยั่วยวน ซึ่งเขาก็ยอมรับกับตนเองว่าเธอทำได้สำเร็จ และตั้งใจไว้ว่าเขาจะแก้แค้นเธอให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำลงไป การกระทำของณิชชาพัชร์ไม่ต่างอะไรจากอสรพิษยามที่จะตะครุบเหยื่อ แต่ซาตานร้าย

เมื่อใกล้จะถึงเวลาที่ได้นัดหมายไว้กับฟาง ณิชชาพัชร์ก็ก้าวออกจากห้องนอนของตนเองด้วยความระมัดระวัง เพราะเกรงว่าถ้าชายหนุ่มได้ยินเสียงของเธอหรือออกมาพบเธอละก็ แผนการหนีในครั้งนี้เป็นอันต้องล้มเหลวแน่นอน เมื่อเห็นว่าทางสะดวกหญิงสาวจึงรีบเดินออกจากที่พักไปด้วยความรวดเร็ว และภาวนาว่าอย่าให้มีใครมาพบเธอในช่วงเวลานี้ แต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างเธอ เพราะช่วงเวลานั้นเองที่กฤษฎานอนไม่หลับ และเดินออกมายืนรับลมทะเล ฉับพลันสายตาของเขาก็หันไปเห็นหญิงสาวรูปร่างคุ้นตาคนหนึ่ง กำลังเดินตรงไปยังหมู่บ้านชาวประมงด้วยความรีบร้อน อีกทั้งยังเหลียวซ้ายแลขวาอย่างมีพิรุธ ราวกับเกรงว่าใครจะมาพบเห็น เขาค่อนข้างมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นณิชชาพัชร์ แต่เพื่อความแน่ใจทำให้เขารีบก้าวเท้าเดินกลับเข้าไปด้านใน เพื่อเช็คดูว่าหญิงสาวยังอยู่ภายในห้องพักหรือไม่ เขาเปิดประตูห้องเธอโดยไม่ได้เคาะ และก็พบว่าภายในห้องนั้นว่างเปล่าปราศจากตัวณิชชาพัชร์ ทำให้กฤษฎารีบวิ่งตามไปยังทิศทางที่เขาเห็นเธอเดินไป ชายหนุ่มรีบร้อนที่จะไปตามจับตัวหญิงสาวกลับมา จนมองไม่เห็นอานนท์ที่กำลังเดินตรวจตราดูความ

กฤษฎา ลุงนนท์ และพรรคพวกได้ยินเสียงกรีดร้องของณิชชาพัชร์ เขาจึงปล่อยให้ลุงนนท์และลูกน้องจัดการกับลูกสมุนที่ยืนดูต้นทางเพียงลำพัง ส่วนตัวเขานั้นก็รีบวิ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงนั้นด้วยความรวดเร็ว ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังชุลมุนกันอยู่นั้นกฤษฎาก็วิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ เขาตรงเข้าไปกระชากร่างชายโฉดที่คร่อมตัวณิชชาพัชร์ออกมา สองหนุ่มต่างวัยต่อสู้กันอยู่สักพัก โชติก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับกฤษฎา เขาปล่อยหมัดเข้าใต้คางของโชติเข้าอย่างจังจนมันล้มลงไปนอนสิ้นฤทธิ์อยู่ที่พื้น ชายหนุ่มจับมันมัดเอาไว้จากนั้นจึงหันกลับไปมองดูสาวเจ้าปัญหา เขาพบว่าณิชชาพัชร์นั่งตัวสั่นด้วยความกลัว อีกทั้งยังร้องไห้ไม่หยุด และไม่มีทีท่าว่าจะรับรู้ถึงการมาของเขา กฤษฎาเดินไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ เขามองเธอด้วยความสมเพชเวทนา แต่เมื่อจะยื่นมือไปจับตัวเธอณิชชาพัชร์ก็กระเถิบหนี “อย่านะ...อย่าเข้ามา...อย่าทำอะไรฉัน...ฉันกลัวแล้ว” “ณิชชาพัชร์นี่ผมเอง...กฤษฎา...คุณจำผมไม่ได้หรือ” ดูเหมือนสติของณิชชาพัชร์จะไม่รับรู้สิ่งที่เขาพยายามจะสื่อสารกับเธอ “ไม่นะอย่าเข้ามา...อย