All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 41 - Chapter 50

ในลิ้นชักแรกไม่มีสิ่งของอะไรที่พอจะเป็นประโยชน์สำหรับเธอ แต่เมื่อเธอเปิดลิ้นชักที่สองเธอก็พบกับสมุดไดอารี่เล่มหนึ่งวางอยู่ จึงหยิบขึ้นมาเปิดดูโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าการกระทำของเธอเป็นการละลาบละล้วง แต่ด้วยความอยากรู้ทำให้เธอยอมเสียมารยาท มันเป็นไดอารี่ที่การันต์เขียนเกี่ยวกับเรื่องราวของเขา เธอลงมืออ่านไดอารี่เล่มนั้นอย่างตั้งใจ ข้อมูลที่การันต์เขียนบันทึกไว้นั้นเป็นจิ๊กซอว์ตัวสุดท้าย ที่ทำให้เธอคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ และข้อมูลทุกอย่างที่เธออ่านจากไดอารี่เล่มนี้ ก็ตรงกับข้อมูลที่เธอได้รับรู้มาจากคนอื่น ๆ ที่พักอาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่สาวของเธอจะปล่อยตัวให้ผู้ชายเชยชมง่าย ๆ การันต์ยังได้จดบันทึกถึงเหตุการณ์ที่เขาจับได้ว่าพัชราภาไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับครู ที่เขาจ้างมาสอนหนังสือเด็ก ๆ ที่เกาะนี้ และยังจับได้อีกว่าพี่สาวของเธอมีเซ็กส์กับคนงาน ที่ทำหน้าที่ดูแลสวนของรีสอร์ตห่มรัก แม้ว่าการันต์จะรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาได้รับรู้ แต่เขาก็ยังยกโทษให้พี่สาวของเธอ เพราะว่าเขารักเธอมากและไม่สามารถจะมีชีวิตอยู่ได้ถ้า

“ฟังในสิ่งที่ฉันพูดให้ดีนะนที หูตาของคุณจะได้สว่างซะที ถึงคุณจะรักฉันแต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะฉันไม่ได้รักคุณ ไม่ได้รักและไม่เคยคิดที่จะรัก จะบอกอะไรให้นะอีกไม่นานฉันก็จะหมั้นกับพีระผู้ชายที่มากับฉันในคืนนี้ ส่วนคุณก็กลับไปอยู่กับเมียและลูกของคุณตามเดิม” “ไอ้หนุ่มหน้าจืดนั่นมันดีกว่าผมตรงไหน” “เขาดีกว่าและเหนือกว่าคุณในทุก ๆ ด้าน หนุ่มกว่า หล่อกว่า รวยกว่า ชาติตระกูลดีกว่า การศึกษาก็สูงกว่า และที่สำคัญไปกว่านั้นเขายังไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตนแบบคุณ ฟังชัดไหมหรือจะต้องให้ฉันพูดอีกครั้ง ฉันต้องไปละและหวังว่าคุณจะไม่ตามมากวนใจฉันอีกนะ” “เดี๋ยวก่อนสิพัชร์...ณิชชาพัชร์” นทีร้องเรียกอีกฝ่ายแต่พัชราภาไม่สนใจ เธอเดินกลับเข้าไปในงานและพูดจาออดอ้อนพีระให้พาเธอกลับ เพราะเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายซึ่งชายหนุ่มก็ยอมทำตามความต้องการของเธอ ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะเธอเกรงว่านทีจะทำให้เสียเรื่องโดยการเปิดโปงความจริง แม้ว่าเธอจะไม่กลัวเพราะเธอใช้ชื่อของน้องสาวเวลาที่อยู่กับนทีแต่ก็ไม่ควรเสี่ยง ก็เลยต้องรีบฉุดให้พีระรีบพาเธอกลับไปส่งที่บ้า

“จำเอาไว้นะว่าอย่ามายุ่งกับผัวของฉันอีก ถ้าไม่เชื่อละก็เราได้เห็นดีกันแน่ เพราะฉันสามารถทำให้เธอเป็นข่าวดังขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ รับรองว่าเธอได้ดังสมใจแน่นอนพัชราภา” พูดจบก็เดินจูงมือบุตรชายเดินจากไปทันที แต่ก่อนที่นักข่าวคนนั้นจะเดินออกไปจากห้องธนพัฒน์ขอให้เขาลบรูปที่เขาถ่ายไว้ในวันนี้ทั้งหมด ตอนแรกนักข่าวคนนั้นก็อิดออดแต่สุดท้ายก็ยอมทำตามคำสั่งของธนพัฒน์ ประมุขของบ้านรุจน์สุธิตานนท์เช็คกล้องถ่ายรูปของนักข่าวคนนั้นเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะส่งกล้องคืนกลับไปให้เขา เมื่อเหลือแต่บุคคลในครอบครัวและพีระ พัชราภาก็เปิดฉากพูดจาเกี่ยวกับเรื่องนี้ทันที “คุณพ่อทำแบบนี้ทำไมคะ” “ฉันทำอะไร” “คุณพ่อต้องการจะให้ภาสาธยายให้ฟังอีกหรือคะ การที่คุณพ่อไปสัญญากับเขาไม่เท่ากับว่าคุณพ่อยอมรับว่าภาไปแย่งสามีของเขาจริง ๆ หรอกหรือคะ ทั้งที่จริงแล้วภาไม่ได้เป็นคนทำ ภาไม่รู้จักสามีของเขาด้วยซ้ำ คุณพ่อทำแบบนี้ภาเสียหายนะคะ แล้วเขาก็พูดอย่างชัดเจนว่าพัชร์ต่างหากที่ไปแย่งผัวเขา ที่พัชร์หายตัวไปจากบ้านก็คงเป็นเพราะเรื่องนี้” ธนพัฒน์ขบกรามเพ

กฤษฎาเฝ้าครุ่นคิดถึงแต่เรื่องผู้หญิงที่เขาพบที่งานเลี้ยงในค่ำคืนที่ผ่านมา เหตุใดเธอจึงมีใบหน้าละม้ายคล้ายเชลยสาวของเขาราวกับพิมพ์เดียว เขาอยากจะรู้ว่าเธอเป็นใครและมีความสัมพันธ์อย่างไรกับณิชชาพัชร์ กฤษฎาสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างและไม่สามารถที่จะปล่อยวางเรื่องนี้ลงได้ ผู้หญิงคนที่เขาพบเห็นที่งานปาร์ตี้ในวันนั้นยังคงรบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา เห็นทีเขาคงจะต้องเร่งหาคำตอบเกี่ยวกับผู้หญิงปริศนาคนนี้โดยเร็ว ชายหนุ่มตัดสินใจเลื่อนวันเดินทางกลับไปที่เกาะออกไปอีกสองสามวัน เพื่อที่จะตามสืบเรื่องที่เป็นปริศนาคาใจ เขาได้โทรกลับไปบอกอานนท์ว่าจะเลื่อนกำหนดการเดินทางกลับไปอีกสองสามวัน และสั่งให้อีกฝ่ายช่วยดูแลงานทุกอย่างแทนเขา และก่อนจะวางสายเขายังได้พูดเน้นย้ำว่าให้จับตาดูณิชชาพัชร์ให้ดีอย่าให้คลาดสายตา กฤษฎายังคิดไม่ออกว่าจะเริ่มต้นสืบหาสาวปริศนาคนดังกล่าวได้จากที่ไหน เขาเดินมายืนมองวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามราตรี ผ่านกระจกบานใสของห้องพักสุดหรูของโรงแรมห้าดาวที่เขาเข้าพัก ที่ต้องมาเปิดโรงแรมแทนที่จะกลับไปพักอยู่ที่บ้านของฌอห์นนั้น ก็เป็นเพราะเขาต้องการให้แม็คมีค

“ด็อกเตอร์หายตัวมาอยู่ที่นี่เอง ก่อนหน้านี้ทางมหาวิทยาลัยของเราติดต่อด็อกเตอร์ไม่ได้เลย ท่านคณบดีรู้สึกเป็นห่วงที่ด็อกเตอร์หายไปโดยไม่บอกกล่าว อาจารย์อนุวัตรก็เลยอาสาไปตามด็อกเตอร์ที่บ้าน ก่อนจะกลับมาบอกกับพวกเราว่าด็อกเตอร์ขอลาหยุดแบบไม่มีกำหนด” นับว่านี่เป็นข้อมูลใหม่ที่เธอได้รับมา ณิชชาพัชร์ยิ้มให้ศศิรสาก่อนจะเอ่ยถาม “สามาพักผ่อนที่นี่เหมือนกันหรือ” “สามาทำงานค่ะ ทางมหาวิทยาลัยของเราจะมาจัดสัมมนาที่นี่ในวันมะรืนนี้ สาก็เลยเดินทางล่วงหน้ามาเตรียมความพร้อมและมาดูแลความเรียบร้อยก่อน คณบดีและอาจารย์ของคณะเราก็จะร่วมเดินทางมาสัมมนาในครั้งนี้ด้วยนะคะ จะขาดก็แต่ด็อกเตอร์พัชร์นั่นแหละค่ะ ด็อกเตอร์จะมาร่วมสัมมนากับเราก็ได้นะคะ” “ต้องขอโทษจริง ๆ พัชร์ไม่สะดวกที่จะเข้าร่วมสัมมนาในครั้งนี้” “ไม่เป็นไรค่ะสาเข้าใจว่าด็อกเตอร์กำลังอยู่ในช่วงพักร้อน” “ทุกคนสบายดีหรือคะ” “สบายดีค่ะ และพวกเราก็รอเวลาที่ด็อกเตอร์จะกลับไปร่วมงานกับเราอีกครั้ง” ‘เห็นทีว่าคงจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว’