All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 51 - Chapter 60

ณิชชาพัชร์ทำงานทุกอย่างตามปกติ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจประจำวันที่ต้องทำก็เป็นเวลาว่างของเธอ ซึ่งเธอจะใช้เวลาตรงนี้สอนหนังสือให้กับเด็ก ๆ ที่พักอาศัยอยู่บนเกาะ เมื่อวานเธอได้ยินเด็กเหล่านั้นคุยกันว่าอีกสองวันจะเป็นเกิดของอ้อ พวกเขาอยากจะทำอะไรเพื่อให้เป็นของขวัญวันเกิดแต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ณิชชาพัชร์เลยช่วยออกความคิดเห็นว่าให้เด็ก ๆ วาดรูปเป็นของขวัญวันเกิดให้อ้อ ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ ในวันนี้เธอจึงตั้งใจจะสอนให้พวกเขาเหล่านั้นวาดรูป และได้จัดเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องใช้ เธอเองก็คิดจะวาดรูปเป็นของขวัญวันเกิดให้กับอ้อเช่นกัน การวาดภาพเป็นอีกหนึ่งงานอดิเรกที่เธอชื่นชอบ แต่ในระยะหลังมานี้เธอมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานก็เลยทำให้ไม่มีเวลาได้ทำในสิ่งที่ตนรัก และในวันนี้เธอจะปัดฝุ่นความสามารถในการวาดรูปของตนเองอีกครั้ง เด็ก ๆ สนุกสนานกับกิจกรรมการวาดรูปที่ณิชชาพัชร์สอน และทำตามคำแนะนำของเธอด้วยความตั้งใจ คลาสเรียนในวันนี้มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ สุดท้ายทุกคนก็ได้ของขวัญวันเกิดที่มาจากความสามารถของตนเองเพื่อมอบให้พี่อ้อสมความตั้งใจ เด็ก ๆ ขอบคุณ

“ไม่นะ...ปล่อยฉัน” ชายหนุ่มไม่สนใจที่จะฟังคำพูดเหล่านั้น เขาคิดแต่จะตัวตวงความสุขจากร่างบางที่เขากกกอดแนบชิด ในเมื่อเธอเคยชินกับเรื่องทำนองนี้กับผู้ชายมากหน้าหลายตามานับครั้งไม่ถ้วน จะเป็นไรไปถ้าจะต้องผ่านมือเขาอีกสักคน ณิชชาพัชร์ดันร่างของตนเองขึ้นอย่างแรง ด้วยหวังว่าจะสลัดร่างของเขาให้หลุดพ้นไปจากตัว เธอจะได้ฉวยโอกาสหนี แต่แทนที่จะพ้นเธอกลับรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณที่กำลังถูกคุกคาม ชายหนุ่มจู่โจมจาบจ้วงลุกล้ำสอดประสานอย่างรวดเร็วและรุนแรง โดยปราศจากการเล้าโลมที่มากเพียงพอ ทำให้ณิชชาพัชร์ถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด การกระทำของเขานั้นไม่ต่างอะไรกับทะเลบ้าคลั่งที่กระแทกชายฝั่งอย่างรุนแรงราวกับจะให้ย่อยยับ ณิชชาพัชร์กรีดร้องออกมาเมื่อสุดที่จะทานทน แต่เสียงร้องของเธอไม่ได้กระทบกับโสตประสาทของเขาแม้แต่น้อย ไม่มีความสงสาร หรือคำปลอบโยนใดใด มีก็แต่เพียงความโกรธแค้น และความอาฆาตพยาบาท บทรักของเขาจึงโหด ดิบ เถื่อน และไร้ซึ่งความความปรานี เขาโหมกระหน่ำใส่ร่างของเธอไม่ยั้ง และขยับเขยื่อนร่างกายดั่งคลื่นทะเลที่ถาโถมจู่โจมฝั่ง อย่างมิรู้จบระลอกแล

ในช่วงจังหวะนั้นเองที่ฟางเดินมาที่หลุมฝังศพของการันต์พร้อมดอกไม้ในมือ ณิชชาพัชร์หันไปสบตาฟาง ทั้งคู่เผชิญหน้ากันเป็นครั้งแรกนับจากวันที่เธอจะหนีออกไปจากเกาะนี้ โดยได้รับความช่วยเหลือจากฟาง “คุณมาทำอะไรที่นี่” ฟางถาม “แล้วเธอล่ะมาทำอะไร” ณิชชาพัชร์ถามพร้อมกับจ้องมองฟางนิ่งนานจนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด เธออยากรู้ว่าฟางรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอและพวกของนายโชติด้วยหรือไม่ “ฉันนำดอกไม้มาให้คุณการันต์” ฟางตอบพร้อมกับนำดอกไม้ที่เตรียมมาไปใส่แจกันให้การันต์ “เธอรู้จักพวกนายโชติได้อย่างไร” “ใครบอกคุณว่าฉันรู้จักพวกมัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกมันเป็นใคร รู้แต่ว่ามันเพิ่งจะมาพักอาศัยอยู่ที่เกาะนี้ได้ไม่นาน แต่ในเมื่อคุณอยากจะหนีไปจากที่นี่ฉันก็เลยช่วยคุณ โดยการไปขอร้องให้พวกมันพาคุณไปส่งขึ้นฝั่ง ใครจะรู้ล่ะว่าพวกมันคิดที่จะข่มขืนคุณก่อนจะพาคุณไปส่ง” ณิชชาพัชร์ไม่เชื่อคำพูดของฟางแต่เธอก็ไม่มีหลักฐาน ที่จะสามารถยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายรู้เห็นเป็นใจกับพวกของนายโชติ “คุณทำตามสัญญาที่เคยให้ไว

“ทีนี้ก็ถึงตาที่ไอต้องขอความช่วยเหลือจากนายบ้าง” “อยากให้ฉันทำอะไรก็บอกมาได้เลย” “ไอต้องการให้นายช่วยหาที่หลบซ่อนตัวให้ไอ แต่ไม่เอาที่รีสอร์ตของนายนะ เพราะไอกำลังหนีการตามล่าก็เลยอยากได้สถานที่ปลอดภัยสำหรับหลบซ่อนตัวสักระยะหนึ่ง แต่ไอคงจะเล่ารายละเอียดอะไรให้นายฟังไม่ได้” “ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ และจัดหาที่หลบซ่อนตัวให้นายเอง ว่าแต่นายจะเดินทางมาเมื่อไร” “น่าจะเป็นวันมะรืนนายเตรียมตัวทันไหมกฤษ” “ไม่มีปัญหาฉันจะสั่งให้ลุงนนท์ไปคอยรับนาย และคอยอำนวยความสะดวกให้นาย ถ้านายอยากจะได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกลุงนนท์ได้เลย เขาจะเป็นจัดการทุกอย่างให้นายตามที่นายต้องการ” “ไอจะมีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วยอีกคนนะกฤษ นายไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” “ที่นี่ยินดีต้อนรับนายและเพื่อนของนายเสมอ ถ้าจะให้เดาเพื่อนที่จะเดินทางมาพร้อมกับนายเป็นผู้หญิงล่ะสิ” กฤษฎาตอบกลับไปพร้อมเสียงหัวเราะ เพราะโดยปกติแล้วเพื่อนรักของเขาคนนี้ ไม่เคยขาดผู้หญิงเคียงข้างกาย “เออ...เป็นผู้หญิง...มีปัญหาไหม” แม็คตอบเพื่อนรักกลับไปแ

“ฉันจะไม่อนุมัติการลาออกของด็อกเตอร์หรอกนะคะ เราจะไม่ยอมสูญเสียอาจารย์ที่เก่ง และมีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมอย่างด็อกเตอร์ไปเด็ดขาด” “แต่ช่วงนี้พัชร์คงยังไม่สามารถกลับไปสอนที่คณะได้ตามปกติ อย่างน้อยก็อีกสักระยะหนึ่ง ซึ่งพัชร์เองก็ยังไม่ทราบกำหนดระยะเวลาที่แน่นอนว่ามันจะกินเวลาอีกนานแค่ไหน” “ไม่เป็นไรค่ะนานแค่ไหนเราก็รอได้ ด็อกเตอร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ คุณทำธุระของคุณเสร็จเมื่อไรก็ค่อยกลับไปร่วมงานกับเรา” “แต่พัชร์รู้สึกเกรงใจเพราะมันอาจจะต้องใช้เวลานาน” “ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร ไว้คุณพร้อมที่จะกลับมาเมื่อไรก็ค่อยกลับร่วมงานกับเรา จะเป็นเทอมหน้าหรือปีการศึกษาหน้าเราก็ยินดีที่จะรอการกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งของคุณ” “ขอบคุณมากค่ะ” “ดิฉันขอตัวก่อนนะคะใกล้จะได้เวลาประชุมแล้ว” “ค่ะ” “อาจารย์อนุวัตรก็อย่าชักช้านะคะ อีกไม่นานการประชุมก็จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว” คณบดีเอ่ยเตือน “ครับท่านคณบดีเดี๋ยวผมจะรีบตามไปครับ” คณบดีพยักหน้าและเดินกลับเข้าไปด้านใน ปล่อยให้สองหนุ่มสาวได้